Novels by ดอกไม้หนาม

ตอนที่ 42 ขบวนเจ้าสาวเช้าวันต่อมา... ข่าวเรื่องสินเดิมอันอลังการของคุณหนูหานลี่อินก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองเจียงหนาน ขบวนหีบสินเดิมที่มีผ้าสีแดงชาดผูกไว้นับห้าสิบหีบถูกลำเลียงมาตั้งเรียงรายที่หน้าลานจวน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนขบวน ทำเอาเหล่าขุนนางของต๋าเล่อที่ติดตามมาถึงกับอ้าปากค้างต๋าเล่อในชุดลำลองเดินเข้ามาในลานจวน ดวงตาคมปลาบกวาดมองหีบทรัพย์สมบัติเหล่านั้นด้วยความทึ่ง ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือความตั้งใจของพระชายาซ่งหว่านหนิง นี่ไม่ใช่เพียงแค่การให้สินเดิมแก่น้องสาวบุญธรรม แต่เป็นการประกาศศักดาให้ทุกคนได้รับรู้ว่าเมืองเจียงหนานยามนี้มีความมั่งคั่งมากเพียงใด“ท่านอ๋อง พระชายา... น้ำใจของพวกท่านในครั้งนี้ ชนเผ่าซางหมางของข้าจะไม่มีวันลืมเลือน” ต๋าเล่อประสานมือคารวะคู่สามีภรรยาที่เดินเคียงคู่กันออกมาจากเรือนหลัก เซี่ยจื่อรุ่ยคอยประคองร่างอุ้ยอ้ายของภรรยาอยู่ไม่ห่าง“ต๋าเล่อ... ข้ามอบลี่อินให้เจ้าดูแลแล้ว สินเดิมเหล่านี้คือสิ่งที่นางควรจะได้รับในฐานะน้องสาวของข้า” เซี่ยจื่อรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หากวันใดที่ข้ารู้ว่าเจ้าทำให้นางต้องหลั่งน้ำตาเพราะความทุกข์ใจ ข้าจะนำ

ตอนที่ 41 เหมือนน้องสาวแท้ๆหลังจากการเจรจาสู่ขอสิ้นสุดลง หานหย่งเจี้ยนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เซี่ยจื่อรุ่ยจึงเอ่ยถามขึ้น “หย่งเจี้ยน ลี่อินก็จะแต่งงานออกไปแล้ว ตัวเจ้าเล่า? อยากเดินทางไปตั้งรกรากใหม่กับน้องสาวหรือไม่?”หานหย่งเจี้ยนมองเซี่ยจื่อรุ่ยและหว่านหนิงด้วยสายตาจงรักภักดี ก่อนที่เขาจะทรุดเข่าลงต่อหน้าทั้งสอง“ท่านอ๋อง พระชายา... ชีวิตของข้าที่เหลือรอดอยู่ได้นี้ก็เป็นเพราะการรักษาของพระชายา ข้าได้ตั้งใจแล้วว่าจะอุทิศชีวิตและสติปัญญาที่เหลืออยู่ช่วยพวกท่านสร้างเมืองเจียงหนานให้กลายป็นเมืองที่รุ่งเรืองที่สุดในแผ่นดิน! ข้าจะอยู่ที่นี่... บ้านของข้าคือเจียงหนานพ่ะย่ะค่ะ!”เซี่ยจื่อรุ่ยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เขาซาบซึ้งใจอย่างมากที่สหายเลือกอยู่ที่นี่กับเขา เขาลุกจากตั่งเดินเข้ามาพยุงหย่งเจี้ยนให้ลุกขึ้น แล้วตบไหล่สหายรักเบาๆ “ดีมากสหายข้า! พวกเราจะร่วมมือกัน ทำให้เจียงหนานเกรียงไกรจนเมืองหลวงเทียบไม่ติด!”ค่ำคืนนั้น จวนรุ่ยอ๋องจัดงานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายอย่างยิ่งใหญ่ แสงไฟจากโคมไฟสีแดงส่องสว่างไปทั่วทั้งจวน เสียงเครื่องดนตรีบรรเลงทำนองรื่นเริงสลับกับเสียงหัวเราะอย่างสำราญใจดังขึ้นไม่ขาดส

ตอนที่ 40 ปลูกฝ้ายเลี้ยงไหมหนึ่งเดือนต่อมา หลังจากฤดูหนาวผ่านพ้นไป อากาศก็อบอุ่นขึ้น เมืองเจียงหนานในยามนี้กลายเป็นผืนแผ่นดินทองคำที่ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะย้ายสำมะโนครัวเข้ามาอยู่อาศัยภายในเรือนหลัก หว่านหนิงย้ายมานั่งตรวจบัญชีต่างๆ และแผนงานเกษตรกรรมอยู่ที่เฉลียงไม้ทิศตะวันออก ครรภ์ของนางยามนี้เข้าสู่เกือบเดือนที่แปดแล้ว นางใช้พู่กันจุ่มหมึกสีชาด ขีดเขียนบนแผ่นกระดาษ ท้องที่นูนเด่นค้ำกับโต๊ะเตี้ยทำให้นางต้องขยับกายปรับเปลี่ยนท่านั่งอยู่บ่อยครั้ง“ฝ้ายและต้นหม่อน...” หว่านหนิงพึมพำกับตัวเองพลางขีดวงกลมล้อมรอบพื้นที่ราบลุ่มทางทิศใต้ของเมืองเจียงหนานยามนี้เมืองเจียงหนานแก้ปัญหาเรื่องปากท้องได้แล้ว แต่การจะทำให้เมืองนี้เติบโตได้อย่างยั่งยืนก็ต้องทำการค้ากับเมืองอื่นด้วย ชาวเมืองเจียงหนานจะหยุดอยู่แค่การทำเกษตรกรรมเพื่อประทังชีวิตไม่ได้ ผ้าไหมและฝ้ายคือทองคำขาวที่จะดึงดูดเงินตราจากแว่นแคว้นอื่นๆ เข้ามาที่นี่“พระชายาสาลี่ตุ๋นรังนกอุ่นๆ มาแล้วเพคะ” ลี่อินเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมถาดอาหาร“วางลงเถอะลี่อิน แล้วมาดูนี่สิ” หว่านหนิงกวักมือเรียกลี่อินวางถาดลงแล้วขยับเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตมองด

ตอนที่ 39 ฤดูใบไม้ผลิที่รอคอยสองเดือนต่อมา แสงแดดอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิสาดส่องทั่วเมืองเจียงหนาน ขับไล่ความหนาวเย็นที่เคยเกาะกินเมืองนี้ให้มลายหายไป สระน้ำหลังจวนรุ่ยอ๋องที่เคยเป็นแผ่นน้ำแข็งหนา บัดนี้ละลายกลายเป็นผืนน้ำใสกระจ่าง สะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามและกิ่งหลิวที่เริ่มแตกใบอ่อน กลิ่นดอกไม้ที่อยู่รอบๆ จวนส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณสายลมพัดผ่านเข้ามาทางบานหน้าต่างไม้ฉลุลายมงคล ซ่งหว่านหนิงเอนกายพิงหมอนอิงปักลายดอกโบตั๋นอยู่บนตั่งตัวยาวข้างหน้าต่าง ใบหน้าหวานผุดผ่องเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล แววตาคู่สวยทอดมองออกไปดูดอกไม้ข้างนอกอย่างสบายอารมณ์ มือบางข้างหนึ่งยกขึ้นลูบไล้หน้าท้องที่กลมนูนเด่นชัดอย่างแผ่วเบาและเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ยามนี้นางตั้งครรภ์ได้หกเดือนเต็มแล้ว ทว่าขนาดครรภ์ของนางกลับดูโตกว่าสตรีมีครรภ์ทั่วไปในระยะเวลาเดียวกันอยู่เล็กน้อยส่วนหนึ่งเป็นเพราะนางได้รับสารอาหารและยาบำรุงครรภ์ชั้นเลิศ ทั้งน้ำพุวิเศษในมิติ สมุนไพรปราณวิญญาณที่นางนำออกมาต้มดื่มกินทุกวัน จนทำให้ผิวพรรณของนางยามนี้ขาวอมชมพูราวกับเต้าหู้สด“เจ้าตัวเล็ก... วันนี้เจ้าช่างเรียบร้อยนัก ไม่ดิ้นประท้วงแม่เหมือนเมื่อคืนเลยนะ”

ตอนที่ 38 ลมหนาวถักทอรักหลังจากค่ำคืนแห่งชัยชนะผ่านพ้นไปพร้อมกับร่องรอยของสงครามที่ค่อย ๆ ถูกความหนาวเหน็บของเกล็ดหิมะกลบฝัง แม้ศึกใหญ่จะจบลงแล้วทว่าลมหนาวของเมืองเจียงหนานยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ พายุหิมะขนาดย่อมเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากนั้นไม่กี่วัน กองภูเขาหิมะได้ปิดกั้นเทือกเขาน้ำแข็งซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่จะข้ามกลับไปยังเผ่าซางหมางด้วยเหตุนี้จึงทำให้องค์ชายต๋าเล่อต้องพำนักอยู่ที่เมืองเจียงหนานต่ออีกเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพื่อรอคอยให้หิมะสีขาวละลายเปิดทางอีกครั้งการพำนักอยู่ระยะยาวของบุรุษต่างแดน ทำให้บรรยากาศในจวนที่เคยเงียบเหงาแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแสงแดดยามเช้าทอแสงรำไรผ่านม่านหมอกหนา หานลี่อินเดินถือสมุดบัญชีเล่มหนาและถาดใส่อุปกรณ์เครื่องเขียนมุ่งหน้าไปยังศาลาเพื่อตรวจเช็กยอดเสบียงคงเหลือในคลังสำรองตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทว่าเมื่อนางเดินไปถึง กลับพบร่างสูงใหญ่ในชุดขนสัตว์สีดำนั่งพิงพนักศาลาอยู่ก่อนแล้ว ต๋าเล่อกำลังใช้มีดสั้นสลักท่อนไม้ในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าคมคายดุดันแฝงแววตาเคร่งขรึมตามฉบับชาวทุ่งหญ้า ยามที่แสงแดดตกกระทบเสี้ยวหน้าของเขา มันขับเน้นใ

ตอนที่ 37 ศึกเจียงหนานที่นองเลือดสิบห้าวันผ่านไป...หิมะที่เคยตกหนักเริ่มซาลง เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก ทว่าสิ่งที่ทำให้ชาวเมืองหายใจไม่ทั่วท้องกลับไม่ใช่สภาพอากาศ แต่เป็นเสียงฝีเท้าม้านับแสนที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากขอบฟ้าทางทิศตะวันออกจากบนเชิงเทินกำแพงเมือง หว่านหนิงยืนเด่นตระหง่านอยู่เคียงข้างเซี่ยจื่อรุ่ย นางสวมชุดคลุมขนสัตว์สีขาว มือบางข้างหนึ่งกุมหน้าท้องที่เริ่มนูนชัด อีกข้างถือกล้องส่องทางไกลที่นางยอมทุ่มเหรียญฟาร์มก้อนสุดท้ายแลกมา“พวกมันมาแล้ว” หว่านหนิงส่งกล้องให้สามีเซี่ยจื่อรุ่ยรับไปส่อง แววตาของเขาวาวโรจน์ ภาพที่เห็นคือธงทิวสีแดงเพลิงของกองทัพหลวงโบกสะบัดพริ้วไหวเหนือเกราะเหล็กที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนดูเหมือนทะเลโลหะที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามากลืนกินเมืองเจียงหนาน กองทัพห้าแสนนาย... แม้จะเป็นตัวเลขที่ประเมินไว้แล้ว แต่เมื่อมาปรากฏต่อหน้าจริงๆ ความยิ่งใหญ่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ขวัญกำลังใจของทหารทั่วไปแหลกสลายได้ในพริบตา“ห้าแสนนาย... เซี่ยจิ้งอันคงกวาดทหารแทบหมดเมืองหลวงเพื่อมาฆ่าข้าโดยเฉพาะ” เซี่ยจื่อรุ่ยแค่นหัวเราะเบาๆ ให้กับความคิดของน้องช

ตอนที่ 46 ยำผักชีกับพริกหยวกทอดช่วงสาย ๆ ของวันต่อมา หนิงเยียนก็เดินออกไปยังลานหน้าบ้าน วันนี้นางตั้งใจจะเคลียร์พื้นที่ส่วนนี้ให้โล่งเพื่อใช้เป็นที่กองมันฝรั่งหนิงเยียนเดินไปที่แปลงผักที่ปลูกไว้ตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อน ผักกาด ผักกวางตุ้ง ผักคะน้า และผักชีที่กำลังเขียวชอุ่ม นางตัดสินใจเก็บผักทั้งหมดเมื่อจัดการผักทั้งหมดเสร็จแล้ว หนิงเยียนก็มองดูแปลงผักที่ว่างเปล่าแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อย นางรู้สึกเสียดายที่ต้องรื้อแปลงผักของตัวเอง แต่เพื่องานใหญ่ นางไม่มีทางเลือกอื่น หนิงเยียนใช้จอบค่อย ๆ ขุดปรับดินในแปลงผักให้เรียบเสมอกันในระหว่างที่กำลังทำงานอยู่นั้น เหอหยวนก็เดินออกมาจากบ้าน “เยียนเอ๋อร์...ทำไมเจ้าไม่เรียกข้าล่ะ?” หนิงเยียนเงยหน้าขึ้นมองสามีแล้วยิ้ม “ข้าเห็นท่านกำลังเขียนหนังสืออยู่เลยไม่อยากรบกวนเจ้าค่ะ...อีกอย่างเรื่องแค่นี้ข้าทำเองได้” เหอหยวนเดินเข้าไปช่วยหนิงเยียนทำงาน ทั้งสองช่วยกันปรับพื้นที่ให้เรียบเสมอกัน และเตรียมพื้นที่สำหรับกองมันฝรั่งพอถึงช่วงเย็น หนิงเยียนกับเหอหยวนก็นั่งพักอยู่ข้างแปลงผักที่ถูกรื้อออกไปแล้วหลังจากนั่งพักเหนื่อยแล้ว หนิงเยียนก็อุ้มตะกร้าผักไป

ตอนที่ 45 รับสั่งจองสามวันถัดมา หนิงเยียนกับเหอหยวนก็เตรียมตัวแต่เช้า พวกเขากินอาหารเช้าอย่างรวดเร็วและจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับปลูกมันฝรั่ง พวกเขาขนกระสอบมันฝรั่งที่เตรียมไว้เมื่อวานและตะกร้าซาลาเปาขึ้นเกวียนเจ้าลาน้อย จากนั้นก็เดินออกไปจากบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่ดินแปลงเก่าเมื่อไปถึงที่ดินแปลงเก่าก็เห็นจินหลินกับสามีและลูกชายสองคนกำลังยืนรออยู่แล้ว เหอหยุนที่มาคนเดียวก็กำลังยืนรออยู่ด้วยส่วนพี่ชายและพี่สะใภ้ทั้งสองคนกลับไปช่วยบ้านพ่อตาแม่ยายปลูกมันเทศ เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว พวกเขาก็เริ่มงานทันที แสงแดดเริ่มแผดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อของทุกคนไหลอาบหน้าจนเสื้อผ้าเปียกชื้นไปหมด แต่ก็ไม่มีใครปริปากบ่น เพราะนอกจากจะได้รับค่าแรงที่ดีแล้ว หนิงเยียนยังเลี้ยงอาหารกลางวันด้วยเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนตะวันอยู่ตรงหัว หนิงเยียนจึงบอกให้ทุกคนหยุดพักกินข้าวกลางวันก่อนจินหลินกับครอบครัวและเหอหยุนเดินไปนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ร่มรื่น เหอหยวนเดินไปหยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่ที่เตรียมมาแล้วเทน้ำให้ทุกคนดื่มอย่างช้าๆ หนิงเยียนหยิบตะกร้าซาลาเปาออกมาแล้วเดินไปหาทุกคน“วันนี้ข้าตื่นสายเลยทำได้แค่ซาลาเปามา มีไส้

ตอนที่ 44 เตรียมแปลงปลูกครั้งใหม่เมื่อมาถึงบ้าน หนิงเยียนก็รีบไปจัดการเก็บของที่ซื้อมา ส่วนเหอหยวนเอาเกวียนวัวที่เช่ามาไปคืนลุงเฉิงที่บ้าน พอลุงเฉิงเห็นเกวียนกลับมาส่งไวกว่าที่คิดก็ตกใจ “อ้าว! พวกเจ้าขายมันฝรั่งหมดแล้วหรือ?”เหอหยวนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ “ใช่แล้วลุงเฉิง...ภรรยาของข้านางค้าขายเก่งมาก”ลุงเฉิงหัวเราะ “ข้าก็คิดเช่นนั้น นางขายเพียงครึ่งวันหมดทั้งเกวียน ถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ”หลังจากคุยกับลุงเฉิงเสร็จแล้ว เหอหยวนก็เดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เขารู้สึกภูมิใจในตัวภรรยาของเขามากหลังจากจัดเก็บของเสร็จแล้ว หนิงเยียนก็เริ่มลงมือทำอาหารเย็นทันที เนื้อวัวถูกนำไปหมักกับกระเทียม พริกไทย และซีอิ๊วเล็กน้อย แล้วนำไปผัดกับหอมใหญ่และพริกหยวกจนสุก เนื้อหมูถูกนำมาสับละเอียด ผสมกับต้นหอมและไข่เล็กน้อย ก่อนจะนำไปปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วทอดในน้ำมันร้อนๆ จนสุกเหลืองดูน่ากินขณะที่หนิงเยียนกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร เหอหยวนก็เดินกลับมาถึงบ้าน เขาได้กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยออกมาจากครัว ทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมาทันที“เยียนเอ๋อร์...เจ้าทำอะไรกินน่ะ? หอมมากเลย”หนิงเยียนยิ้ม “ข้ากำลังทำหมูก้อนทอดเจ้าค่ะ ท

ตอนที่ 43 เปิดท้ายขายมันฝรั่งเมื่อมาถึงถนนสายหลักที่คึกคัก หนิงเยียนก็ให้เหอหยวนจอดเกวียนไว้ที่หน้าซอยสี่แยกที่มีผู้คนสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย นางหันไปมองเหอหยวนแล้วยิ้ม “ท่านพี่…ท่านช่วยไปซื้อถ่านมาให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ”เหอหยวนมองหนิงเยียนด้วยความลังเลใจ "เจ้าจะย่างมันขายตรงนี้จริงๆหรือ"หนิงเยียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่แล้วเจ้าค่ะ” “แต่ข้าว่าเราไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้ เรากลับบ้านกันเถอะ”หนิงเยียนส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่...ข้าทำได้น่า” นางพูดพร้อมกับส่งถุงเงินให้เขา “ท่านไปซื้อถ่านมาให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ”เหอหยวนมองดูภรรยาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแล้วก็ต้องยอมทำตามเมื่อเหอหยวนกลับมาพร้อมกับถุงถ่านขนาดใหญ่ หนิงเยียนก็ลงมือจุดเตาและนำมันฝรั่งหัวใหญ่ไปล้างให้สะอาด จากนั้นก็วางมันฝรั่งลงบนตะแกรงเหล็กแล้วเริ่มปิ้งทันทีมันฝรั่งที่ถูกปิ้งด้วยถ่านเริ่มส่งกลิ่นหอมคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หยุดมองด้วยความสงสัยพอมันฝรั่งปิ้งจนสุกได้ที่แล้ว หนิงเยียนก็ใช้ผ้าหยิบออกมาจากเตาแล้วพักให้หายร้อนเล็กน้อย ก่อนจะใช้มีดผ่ามันออกเป็นสองซีก ไอร้อนที่ลอยออกมาพร้อมกับกลิ่นหอ

ตอนที่ 42 ผิดคำพูดหนึ่งเดือนต่อมา เข้าสู่ช่วงกลางฤดูฝน ฝนก็ตกลงมาแทบจะทุกวัน ชาวบ้านทุกคนต่างดีใจเพราะน้ำฝนจะช่วยให้พืชผลของพวกเขางอกงาม ทุ่งนาของเหอหยวน ต้นข้าวเขียวขจีและโตไวกว่าของชาวบ้านคนอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด จนเป็นที่โจษจันกันไปทั่วในช่วงกลางฤดูฝน มันฝรั่งตอนนี้ต้นสูงเกือบถึงเข่าแล้ว และเริ่มมีดอกสีม่วงอ่อน ๆ บานสะพรั่งเต็มแปลงไปหมด ข้าวฟ่างกำลังออกรวงสีเขียวปนน้ำตาลอ่อน ส่วนข้าวโพดก็เริ่มออกฝักใหญ่กันหมดแล้ว หนิงเยียนกับเหอหยวนแทบไม่ต้องทำอะไรมาก เพียงแค่คอยดูเรื่องวัชพืชและทำคันระบายน้ำในไร่ เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำท่วมขังเท่านั้นในเช้าวันหนึ่งที่ฝนตกพรำ ๆ หนิงเยียนกับเหอหยวนสวมเสื้อคลุมกันฝนเดินตรวจดูไร่นาของพวกเขา เหอหยวนมองดูต้นข้าวโพดที่กำลังออกฝักใหญ่ด้วยความดีใจ“เยียนเอ๋อร์… ดูสิ! ข้าวโพดของเราฝักใหญ่มากเลยนะ”“ใช่แล้วเจ้าค่ะ... อีกไม่นานเราก็จะได้เก็บเกี่ยวแล้ว แต่อีกสิบวันเราจะเก็บมันฝรั่งที่เราปลูกแปลงแรกไปส่งเถ้าแก่โรงเตี๊ยมก่อน”เหอหยวนพยักหน้า “แล้วแต่เจ้าเลยเยียนเอ๋อร์ เจ้าว่ายังไงข้าก็ว่าตามเจ้า” สิบวันต่อมา ตามที่นัดหมายไว้ ทุกคนต่างก็เดินทางมาที่ไร่ของหนิงเ

ตอนที่ 41 ครีมบำรุงผิวเมื่อครีมว่านหางจระเข้ได้ที่แล้ว หนิงเยียนก็เติมน้ำผึ้งและน้ำมันงาลงไปเล็กน้อย น้ำผึ้งจะช่วยให้ผิวหน้านุ่มชุ่มชื้น ส่วนน้ำมันงาจะช่วยลดรอยเหี่ยวย่นและทำให้ผิวหน้ากระชับ นางใช้ช้อนคนส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากันจนได้เป็นเนื้อครีมข้นๆ ก่อนจะตักใส่กระปุกแล้วนำไปนึ่งเพื่อฆ่าเชื้อจะได้เก็บไว้นานมากขึ้น เสร็จแล้วนางก็นำครีมที่เหลือมาผสมกับใบบัวบกที่ตำไว้อย่างละเอียดมาสก์หน้าทันที หนิงเยียนใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเนื้อครีมให้ทั่วใบหน้าและลำคอ ทิ้งไว้ประมาณครึ่งชั่วยามเพื่อรอให้ครีมซึมเข้าสู่ผิวหน้าไม่นานนัก เหอหยุนก็เดินมาหาพี่สะใภ้ที่บ้าน เพื่อถามวิธีทำอาหารสูตรใหม่ๆ เมื่อมาถึงเหอหยุนก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า เพราะใบหน้าของหนิงเยียนเต็มไปด้วยของเหลวสีเขียวอ่อนๆ ที่มีกลิ่นเหม็นเขียวแปลกๆ“พี่สะใภ้สาม...หน้าท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?!” เหอหยุนถามด้วยความตื่นตระหนกและเป็นห่วงหนิงเยียนยิ้มกว้าง “ข้าไม่เป็นไรหยุนเอ๋อร์ นี่คือยาสมุนไพรสำหรับบำรุงผิวหน้าที่ข้าทำขึ้นมาเอง” นางตอบพลางใช้นิ้วชี้ไปที่ถ้วยดินเผาที่วางอยู่บนโต๊ะ “ข้ารู้สึกว่าผิวหน้าของข้า หมองคล้ำจากการโดนแดดมาหล

ตอนที่ 34 บทส่งท้ายหนึ่งเดือนต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสะท้อนกับกระจกบานสูงของห้องเพนท์เฮาส์สุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ถูกจัดระเบียบมาอย่างดี ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมมือโปรระดับประเทศกำลังรุมล้อมร่างบางที่นั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่พาฝันในชุดเจ้าสาวลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวบริสุทธิ์ดูงดงามจนแทบหยุดหายใจ ตัวชุดถูกออกแบบมาอย่างประณีตเพื่อเน้นสัดส่วนโค้งเว้า ช่วงไหล่เปิดเปลือยเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ไร้รอยราคี แม้ร่องรอยความเร่าร้อนจาก "บทลงโทษ" ของว่าที่เจ้าบ่าวเมื่อคืนก่อนจะยังหลงเหลือเป็นรอยจาง ๆ ที่ลาดไหล่ แต่ช่างแต่งหน้าก็ใช้ทักษะขั้นสูงปกปิดมันไว้อย่างมิดชิด"คุณฝันสวยมากจริง ๆ ค่ะ เหมือนนางเอกในละครเลย" สายใจที่ถูกสั่งให้มาดูแลพาฝันเอ่ยขึ้นพาฝันยิ้มตอบผ่านกระจก หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใครจะไปคิดว่านักเขียนไส้แห้งที่เคยปั่นนิยาย SM ในห้องเช่ารูหนู จะได้มายืนอยู่ในจุดนี้... จุดที่เป็นเจ้าสาวของชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่ง และที่สำคัญ เขาคือตัวละครที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและจินตนาการอันบิดเบี้ยวของตัวเอง"ขอบใจนะสายใจ.

ตอนที่ 33 ท้าทายหยาดน้ำรักอุ่นร้อนที่พุ่งทะลักเข้ามาทำเอาพาฝันสติพร่าเลือน เธอหอบหายใจรัวจนทรวงอกกระเพื่อมไหวอย่างหนัก ร่างกายที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ อ่อนเปลี้ยจนแทบจะจมลงไปในที่นอนนุ่ม ราเชนทร์ค่อยๆ ถอนกายออกช้าๆ ทำให้พาฝันรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่วูบเข้ามาแทนที่จนเธอยังเผลอเกร็งสะโพกรับชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนข้างๆ พลางรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด แขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้อย่างหวงแหน เขาหลับตาลงเตรียมจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความอิ่มเอมใจความเงียบปกคลุมห้องพักครู่หนึ่ง พาฝันนอนนิ่ง นัยน์ตาคู่สวยยังคงฉ่ำปรือและล่องลอยอยู่กับความซาบซ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ในทุกอณูสัมผัส ก่อนที่เธอจะพลิกกายกลับมาเผชิญหน้ากับอสูรร้ายที่ตอนนี้ดูเหมือนราชสีห์ที่อิ่มหนำ มือเรียวเล็กเอื้อมไปลูบไล้โครงหน้าคมสันที่เปียกชื้น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงัก“ไหนคุณบอกว่า... คืนนี้จะไม่ให้ฉันได้นอนไงคะ? แค่รอบเดียวคุณก็หมดแรงซะแล้วเหรอ”น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความยั่วเย้าและดูแคลนเล็ก ๆ เธอรู้ดีว่าควรจะกระตุ้น "อีโก้" ของผู้ชายคนนี้อย่างไรให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่ราเชนทร์ตาลืมตาขึ้นทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เค

ตอนที่ 32 ชอบแบบดิบเถื่อน ชุดนอนลายทางสีฟ้าถูกมือหนาเหวี่ยงไปอยู่ที่มุมห้องอย่างไร้ค่า เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าของพาฝันที่นอนบิดเร่าอยู่ใต้ร่างของอสูรร้ายราเชนทร์พยายามสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบที่พลุ่งพล่านอยู่ในกาย เขาบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าต้องอ่อนโยน เขาเพิ่งจะได้รับโอกาสครั้งสุดท้ายจากเธอมา หากเขากลับไปป่าเถื่อนเหมือนเมื่อก่อน พาฝันอาจจะหนีเขาไปอีก"อา... ฝัน..."ราเชนทร์ครางในลำคอขณะที่จมูกโด่งสันซุกไซ้ไปตามลาดไหล่เนียนละเอียด ฝ่ามือหนาที่เคยบีบเคล้นกายสาวจนเนื้อปลิ้น ตอนนี้กลับทำเพียงลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างแผ่วเบา ราวกับว่าเธอคือตุ๊กตาแก้วเจียระไนที่อาจแตกสลายได้เพียงแค่เขากดน้ำหนักมือลงไปแรงๆ รสจูบที่เขามอบให้มันนุ่มนวลจนน่าประหลาด ลิ้นร้อนเพียงแค่แตะไล้และหยอกเย้า ไม่ได้จาบจ้วงรุนแรงเหมือนครั้งก่อนๆแต่ดูเหมือนความใจดีของเขาจะไม่ถูกใจหญิงสาวนัก ความรู้สึกวูบวาบที่เคยได้รับมันขาดหายไปเมื่อเขามัวแต่ทะนุถนอมเธอจนเกินงาม ร่างกายของเธอมันเรียกร้องสิ่งที่สัมผัสดิบเถื่อนของเขา สิ่งที่ราเชนทร์คนเดิมเคยให้“คุณราเชนทร์... นี่คุณกำลังทำอะไรคะ? มัวแต่ลีลาอยู่นั่นแหละ” เธอประท้วงเสียงสั

ตอนที่ 31 ไม่ได้ผิดกฏทันทีที่บานประตูห้องน้ำปิดลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจัดวาวโรจน์ด้วยแผนการ‘กฎข้อที่สาม ห้ามแตะเนื้อต้องตัวถ้าไม่ได้รับอนุญาตงั้นเหรอ...’ราเชนทร์ทวนคำในใจพลางแค่นยิ้ม ถ้าเขาแตะเธอไม่ได้ งั้นเขาก็ต้องทำให้เธอเป็นฝ่าย ‘อยาก’ แตะเขาเอง หรือไม่ก็ทำให้เธอทนไม่ไหวจนต้องลืมกฎบ้าบอนั่นทิ้งไปเสียไม่นานนัก เสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น พาฝันเดินออกมาในชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวขายาวลายทางสีฟ้าอ่อน ดูเรียบร้อยและมิดชิดจนราเชนทร์แอบถอนหายใจ แต่ถึงอย่างนั้น ผิวแก้มที่แดงระเรื่อจากการอาบน้ำอุ่นและเส้นผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยก็ยังทำให้เธอดูสวยสะพรั่งจนใจเขาเต้นผิดจังหวะ“อาบเสร็จแล้วเหรอ?” ราเชนทร์เอ่ยถามเสียงทุ้มลึกพลางจ้องมองเธอไม่วางตา“ค่ะ... คุณก็ไปอาบได้แล้ว จะได้รีบเข้านอน” พาฝันบอกโดยไม่ยอมสบตา เธอพยายามทำเป็นวุ่นวายกับการจัดหมอนข้างให้เป็นกำแพงกั้นกลางเตียงอย่างแน่นหนาราเชนทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาจงใจเดินผ่านเธอไปช้าๆ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ปนเปกับกลิ่นหอมจางๆ ลอยเข้ากระทบจมูกของหญิงสาวจนเธอเผลอกลั้นหายใจคนตัวโตยิ้มกริ่มก่อนจะเดินเข้า

ตอนที่ 30 ให้โอกาสครั้งสุดท้ายราเชนทร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงสายของวันใหม่ แสงแดดจัดจ้าส่องทะลุผ้าม่านสีครีมเข้ามาจนเขาต้องหยีตา สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความหนักอึ้งที่แขนซ้าย เมื่อหันไปมอง เขาก็พบกับกลุ่มผมสีดำขลับของพาฝันที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งของเธอยังคงกุมมือเขาไว้แน่น ส่วนอีกมือยังกำผ้าขนหนูชุบน้ำที่ตอนนี้แห้งสนิทไปแล้วชายหนุ่มนอนนิ่งไม่กล้าขยับตัว เขาใช้สายตาสำรวจใบสวยหน้าหวานที่ดูอิดโรย ขอบตาของเธอคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดจากการอดนอนมาทั้งคืน ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ากลางใจ มันเจ็บยิ่งกว่าพิษไข้ที่รุมเร้าเขาเสียอีก"ฝัน..." เขากระซิบเรียกเธอเบาๆ น้ำเสียงยังคงแหบพร่าพาฝันสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาทันที เธอขยี้ตาแรงๆ ก่อนจะรีบยื่นมือมาอังหน้าผากของเขา "คุณเป็นยังไงบ้าง? ตัวยังร้อนอยู่ไหม?"คำถามที่รัวออกมาพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ทำให้ราเชนทร์รู้สึกเหมือนหัวใจพองโต เขาคว้ามือเล็กที่อังหน้าผากเขาไว้แล้วดึงลงมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ"ไข้ลดแล้ว... เพราะได้พยาบาลดี" เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆพาฝันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบชักมือกลับ ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อ "ปากดีแบบนี้แสดง

ตอนที่ 29 ป่วยพาฝันพยุงร่างที่สั่นเทาและหนักอึ้งของราเชนทร์เข้ามาในบ้านด้วยความทุลักทุเล ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกกังวล​“ประคองตัวเองไว้หน่อย อย่าเพิ่งทิ้งน้ำหนักลงมาหมด!” เธอพึมพำพลางแบกไหล่หนาของเขาไว้ ทันทีที่ถึงเตียงนอนเธอก็ปล่อยร่างสูงใหญ่ลงบนฟูกหนานุ่ม ราเชนทร์ครางออกมาเบา ๆ ในลำคอ ร่างกายเขากระตุกไหวจากอาการสั่นที่ยังไม่จางหาย​พาฝันรีบเดินไปปิดประตู ก่อนจะหันกลับมามองคนบนเตียงที่ตอนนี้ขดตัวเข้าหากันภายใต้เสื้อเชิ้ตบาง ๆ ที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำค้าง​“คุณต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่งั้นปอดบวมแน่” มือเรียวเล็กเอื้อมไปที่กระดุมเสื้อของเขา ราเชนทร์ที่กึ่งหลับกึ่งตื่นคว้ามือเธอไว้ ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบจนพาฝันใจเสีย​“ฝัน... อย่าไปไหนนะ...” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงพร่ามัว ดวงตาที่เคยคมเข้มบัดนี้หม่นแสงและดูโรยแรงอย่างที่สุด​“ฉันไม่ไปไหนหรอกค่ะ แต่คุณต้องนอนเฉย ๆ ก่อน” เธอแกะมือเขาออกแล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณกำยำที่เคยดูสุขภาพดีบัดนี้ซีดเผือดและเย็นชื้น เธอหยิบผ้าเช็ดตัวมาซับตามร่างกายของเขา ก่อนจะค้นหาเสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอเคยซื้อไว้ใส่เองมาสวมให้เ

ตอนที่ 27 บทสรุปความรักหกปีต่อมาคฤหาสน์ตระกูลโม่ตอนนี้เต็มไปด้วยความพังพินาศ เพราะฝีมือของคู่แฝดจอมป่วนวัยหกขวบครึ่ง“อวี้หลง! เว่ยเฉิง! อย่าวิ่งบนบันได!” เสียงหวานของมู่หรงเสวี่ยดังสะท้อนไปทั่วโถงกว้างของคฤหาสน์แต่ดูเหมือนคำสั่งของผู้เป็นแม่จะเป็นเพียงลมพัดผ่านหูของเจ้าสองแสบ ร่างเล็กในเอี๊ยมผ้ายีนส์สองร่างกำลังวิ่งไล่กวดกันลงมาจากบันไดวนอย่างน่าหวาดเสียวโม่หยางอวี้หลง แฝดผู้พี่ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากโม่เยี่ยนเฉิงราวกับพิมพ์เดียว แววตาคมกริบดูเจ้าเล่ห์เกินวัย ในมือถือกระบี่ไม้ที่เพิ่งจะฟาดแจกันสมัยราชวงศ์หมิงแตกไปเมื่อเช้า ส่วนโม่เว่ยเฉิง แฝดผู้น้องที่มีดวงตาหวานลึกล้ำเหมือนมารดาแต่แฝงไปด้วยความแสบสันไม่แพ้พี่ชายกำลังถือปืนฉีดน้ำรุ่นใหม่ล่าสุดที่นำเข้าจากต่างประเทศยิงใส่พี่ชาย“หม่ามี้จับพวกเราไม่ได้หรอกครับ!” อวี้หลงตะโกนพลางกระโดดข้ามพนักโซฟาหนังราคาแพงอย่างคล่องแคล่วมู่หรงเสวี่ยยืนกุมขมับอยู่กลางห้องโถง ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธปนเหนื่อยใจ“ถ้ายังไม่หยุดแม่จะตีจริงๆ แล้วนะ!”คำขู่สุดท้ายดูจะมีผล พี่น้องฝาแฝดชะงักกึกพร้อมกัน ทั้งคู่หันมามองมารดาตาแป๋วแว๋ว ที่ใครเห

ตอนที่ 26 ความเจ็บที่คุ้มค่า7เดือนต่อมาวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยามนี้มู่หรงเสวี่ยตั้งครรภ์ได้ย่างเข้าเดือนที่เก้าแล้ว หน้าท้องที่เคยแบนราบบัดนี้โย้ล้ำออกมาอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากมีเด็กน้อยถึงสองคนอาศัยอยู่ภายใน ทว่าความอวบอัดที่เพิ่มขึ้นกลับไม่ได้ทำให้เสน่ห์ของเธอลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม ผิวพรรณของเธอกลับผุดผ่องเป็นยองใยราวหยกเนื้อดีที่ได้รับการขัดเกลาจนขึ้นเงา เธอดูสวยสะพรั่งราวกับดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานเต็มที่“เสวี่ยเอ๋อร์...บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเดินเร็ว”เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่รีบก้าวเข้ามาประคองเอวภรรยาอย่างรวดเร็ว โม่เยี่ยนเฉิงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ดูเผินๆ เหมือนชายหนุ่มผู้ใจดีหากไม่นับสายตาคมกริบที่คอยกวาดมองคนใช้รอบกายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อถ้าใครทำอะไรให้เมียเขาขัดใจ“คุณโม่คะ... ฉันแค่จะเดินไปหาคุณพ่อที่ศาลาในสวนเองนะ ระยะทางไม่ถึงสามสิบก้าวด้วยซ้ำ” มู่หรงเสวี่ยถอนหายใจยาว พลางอมยิ้มขำกับท่าทางของสามี“ก้าวเดียวก็ไม่ได้ ถ้าเธอหน้ามืดล้มลงไปจะทำอย่างไร” เขาบ่นงึมงำ แต่กระนั้นมือหนาก็ยังค่อย

ตอนที่ 25 หมั่นไส้ลูกเขยเช้าวันต่อมา ณ ห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเซี่ยงไฮ้ มู่หยวนที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาเมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากปากลูกเขย“อะไรนะ! แฝดงั้นรึ?!...นายพูดจริงใช่ไหม? ไม่ได้หลอกคนแก่อย่างฉันให้ดีใจเล่นนะ!”โม่เยี่ยนเฉิงเดินเข้าไปยืนข้างเตียง “จริงครับคุณพ่อ หมอจางยืนยันแล้วว่าเสวี่ยเอ๋อร์ท้องลูกแฝด”“ฮ่าๆๆ! สวรรค์! ฉันกำลังจะมีหลานทีเดียวถึงสองคน!” มู่หยวนหัวเราะจนตัวโยน น้ำตาแห่งความดีใจรินไหลออกมา “เสวี่ยเอ๋อร์... มาหาพ่อใกล้ๆ สิลูก”มู่หรงเสวี่ยเดินเข้าไปกุมมือบิดา “คุณพ่อคะ ใจเย็นๆ ค่ะ เดี๋ยวก็เจ็บแผลอีกหรอก”“เจ็บก็ช่างมัน! ตอนแรกพ่อกังวลว่าชีวิตนี้จะไม่ได้เห็นหลาน แต่ตอนนี้... พ่อนอนตายตาหลับแล้วล่ะ”“อย่าพูดเรื่องความตายสิคะคุณพ่อ” เธอตำหนิเสียงอ่อน “คุณพ่อต้องรีบหาย จะได้ช่วยหนูเลี้ยงหลาน สองคนเลยนะ คุณพ่อไหวไหม?”“ไหวสิ! ต่อให้หนูมีอีกสิบคนพ่อก็ไหว!” มู่หยวนหันไปทางลูกเขย แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “เยี่ยนเฉิง... จากนี้ไป แกต้องดูแลเสวี่ยเอ๋อร์ให้ดี ถ้าฉันรู้ว่าแกทำลูกฉันเสียใจอีกแม้แต่นิดเดียว หรือทำให้หลานฉันต้องกระทบกระเทือน...ฉันจะ

ตอนที่ 24 อาการประหลาดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลโม่สถานการณ์ดูจะแย่ลงกว่าเดิม โม่เยี่ยนเฉิงไม่สามารถเข้าไปทำงานที่บริษัทได้เต็มเวลาอย่างเคย เพราะเขามีอาการคลื่นไส้อาเจียนทุกเช้า จนแทบจะเดินไม่ไหวในห้องอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา มู่หรงเสวี่ยนั่งรับประทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย เธอตักโจ๊กปลาเนื้อนุ่มเข้าปากคำแล้วคำเล่าอย่างมีความสุขทว่าฝั่งตรงข้าม โม่เยี่ยนเฉิงกลับนั่งนิ่ง มือของเขากำช้อนแน่นจนสั่น แววตาจ้องมองชามโจ๊กเหมือนจ้องมองระเบิดเวลา เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นตามไรผม“คุณไม่ทานเหรอคะ? เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก” มู่หรงเสวี่ยถามพลางตักเนื้อปลาเข้าปาก“เธอกินเข้าไปได้ยังไง ปลาเหม็นคาวขนาดนี้”“คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย หลายวันมานี้เอาแต่ทำตัวประหลาด ทานอะไรก็ไม่ได้ นี่ปลาเก๋าแดงอย่างดี และฉันก็เป็นคนลงมือทำมื้อเช้าเองจะเหม็นคาวได้อย่างไร?...จมูกคุณเน่าหรือเปล่า?” มู่หรงเสวี่ยเริ่มฉุนนิด ๆและอีกหนึ่งอาการประหลาดของโม่เยี่ยนเฉิงจะสงบลงได้ก็ต่อเมื่อ เขาได้ซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องเนียนของภรรยาและสูดดมกลิ่นกายของเธอ เขาบอกว่ากลิ่นของเธอคือสิ่งเดียวในโลกที่ยังหอมสำหรับเขา“อึก... แหวะ!” โม

ตอนที่ 23 จะไม่ปล่อยมือโม่เยี่ยนเฉิงเดินไปลากเก้าอี้ไม้ที่ยังแข็งแรงอยู่ตัวหนึ่งมาวางลงตรงหน้าศัตรูทั้งสอง เขานั่งลงไขว่ห้างพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่ตามข้อนิ้วอย่างใจเย็น“หยางเฟย... แกจำได้ไหมว่าฉันเคยบอกแกไว้ว่ายังไง?” โม่เยี่ยนเฉิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเหมือนชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศหยางเฟยเงยหน้าที่บวมช้ำขึ้นมอง แววตายังคงแข็งกร้าวไม่ยอมจำนนง่ายๆ“ฆ่าฉันซะสิ! ถ้าแกแน่จริงก็ยิงเลย!” หยางเฟยถ่มน้ำลายปนเลือดใส่รองเท้าของโม่เยี่ยนเฉิงมาเฟียหนุ่มไม่ได้โกรธเคือง เขากลับยิ้มที่มุมปาก “ยิงแกน่ะมันง่ายไป... ฉันอยากให้แกตายอย่างทรมาน”โม่เยี่ยนเฉิงพยักหน้าให้บอดี้การ์ดที่เหลืออยู่ “จัดชุดใหญ่ให้พวกมัน... แต่อย่าให้ตายไวเกินไปล่ะ”พริบตานั้น บอดี้การ์ดของโม่เยี่ยนเฉิงก็กรูกันเข้าไปจัดการกับหยางเฟยและมู่หรงฟง เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงกระดูกหักดังสลับกับเสียงร้องอ้อนวอนขอชีวิต โม่เยี่ยนเฉิงยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ร่างของทั้งสองก็นอนแน่นิ่งจมกองเลือด โม่เยี่ยนเฉิงเดินเข้าไปหาหยางเฟยที่หายใจรวยริน ดวงตา

ตอนที่ 22 คนทรยศกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดปะทะเข้าจมูกทันทีที่ประตูไม้หนาหนักของห้องใต้ดินถูกผลักเปิดออก“เข้าไป!” ลูกน้องของหยางเฟยเหวี่ยงร่างบางเข้าไปในห้องเก็บไวน์เก่าทันทีร่างของมู่หรงเสวี่ยถลาไปกับพื้นซีเมนต์ที่เย็นจัดจนผิวหนังบริเวณเข่าถลอกเลือดซิบ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า“คุณพ่อ!”เธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นร่างของมู่หยวน ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ไม้กลางห้อง ชายสูงวัยที่เคยดูดีสง่าตอนนี้อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนไปด้วยรอยเลือดและคราบสกปรก ใบหน้าบวมช้ำจนจำแทบไม่ได้ ดวงตาข้างหนึ่งบวมเป่งและปิดสนิท“เสวี่ย... เอ๋อร์... ลูก... มาทำไม...” เสียงแหบพร่าของมู่หยวนดังขึ้นอย่างยากลำบาก ลมหายใจของเขาติดขัดและโรยรินจนน่าใจหายมู่หรงเสวี่ยตะเกียกตะกายเข้าไปหาท่าน มือเรียวที่สั่นเทาพยายามแกะเชือกที่รัดข้อมือเหี่ยวหย่นนั้นออก แต่มันถูกมัดเงื่อนตายไว้อย่างแน่นหนา“ไอ้พวกสารเลว!” น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหลังมือของบิดา เธอรู้สึกผิดจนจุกอก ในนิยายตอนจบ มู่หยวนต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในบั้นปลายชีวิต แต่ตอนนี้เธอกลับนำพาความ