Novels by ดอกไม้หนาม

ตอนที่ 10 ศัตรูของสามีหลายวันผ่านไปมู่หรงเสวี่ยใช้ชีวิตอยู่ในตึกเล็กราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก ราวกับว่าเธอได้หายสาบสูญไปจากชีวิตของมาเฟียหนุ่มแล้วจริงๆ เธอใช้เวลาเกือบสิบวันเต็มขลุกอยู่แต่ในห้อง บนโต๊ะที่เธอใช้นั่งทำงานเต็มไปด้วยแบบร่างเครื่องประดับหยก“นายหญิงทานมื้อเที่ยงค่ะ” อาเจินยกถาดอาหารเข้ามาด้วยใบกน้าบึ้งตึงมู่หรงเสวี่ยวางปากกาวาดแบบลง พลางบิดขี้เกียจ “ขอบใจ... อ้อ วันนี้บอกคนเตรียมรถให้ฉันด้วย”อาเจินวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเสียงดัง จนน้ำแกงกระฉอกออกมาเลอะขอบชาม ใบหน้าของสาวใช้แง่งอนและบึ้งตึงอย่างปิดไม่มิด เธอจัดถ้วยชามด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น“จะไปไหนอีกล่ะคะ?... อยู่เงียบๆ ไม่เป็นหรือไง ท้ายคฤหาสน์นี่ก็ไกล ลำบากดิฉันต้องเดินไปเดินมา” อาเจินบ่นอุบอิบในลำคอ แต่ก็ดังพอที่จะให้คนข้างๆ ได้ยินมู่หรงเสวี่ยปรายตามองสาวใช้ด้วยสายตาเรียบนิ่ง เธอไม่ได้แผดเสียงด่าเหมือนเมื่อก่อน แต่นั่นกลับทำให้อาเจินรู้สึกชาวาบไปทั้งสันหลังอย่างประหลาด“ถ้าลำบากมาก... วันหลังเธอก็ไม่ต้องเดินมา ฉันจัดการตัวเองได้”อาเจินเม้มริมฝีปากแน่น กระทืบเท้าเบาๆ ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกจากห้องไป ปากก็พึมพำบ่นพึมพำเบา

ตอนที่ 9 พายุหึงคืนนั้น มู่หรงเสวี่ยกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลโม่เกือบห้าทุ่ม เมื่อผ่านตึกใหญ่ที่มืดสลัว เธอหวังจะรีบกลับไปพักผ่อนที่ตึกเล็ก“ไปไหนมา!”เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังมาจากเงามืดตรงพุ่มไม้ มู่หรงเสวี่ยชะงักกึก หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยโม่เยี่ยนเฉิงก้าวออกมาจากเงามืด ในมือมีแก้วบรั่นดีที่พร่องไปกว่าครึ่ง เขาไม่ได้ใส่สูท แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้าง“เรื่องของฉัน” มู่หรงเสวี่ยตอบเสียงเย็น พลางก้าวเดินต่อหมายจะผ่านหน้าเขาไปหมับ!มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอต้องนิ่วหน้า “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?!"มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความกลัว มีเพียงความเบื่อหน่าย “คุณโม่เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคุณ พวกเราต่างคนต่างอยู่ ฉันจะไปไหน ทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน เหมือนกับที่คุณจะพาเถียนเซียงไปไหนต่อไหน ฉันก็ไม่เคยยุ่ง”“เธอประชดฉันงั้นเหรอ?” โม่เยี่ยนเฉิงบีบข้อมือเธอแรงขึ้นจนผิวขาวเริ่มขึ้นรอยแดง “ที่แท้ที่ทำเป็นเงียบไป เพราะจะเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีนี้สินะ”“ฉั

ตอนที่ 8 หัวใจที่ถูกสั่นคลอนตลอดทั้งสัปดาห์ เถียนเซียงพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่สวยแต่รูป เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง คอยช่วยเฉินอวี่จัดระเบียบเอกสารสำคัญต่างๆ มากมาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ดอกมะลิที่ติดตัวเธอทำให้ห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ดูสดชื่นขึ้นโม่เยี่ยนเฉิงเริ่มเสพติดการมีเธออยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าเขาจะไปประชุมที่ท่าเรือ หรือไปตรวจความเรียบร้อยที่โกดังสินค้า เขามักจะสั่งให้เถียนเซียงติดตามไปด้วยเสมอ ในสายตาของคนภายนอก เถียนเซียงกลายเป็นคนโปรดของมาเฟียหนุ่มไปเสียแล้ว“คุณโม่คะ... วันนี้ต้องไปที่กาสิโนก่อนตอนทุ่มตรงค่ะ” เถียนเซียงเดินมารายงานตารางงานพร้อมสมุดจดเล่มเล็กในมือโม่เยี่ยนเฉิงเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา “วันนี้เธอต้องไปกับฉันด้วย”เถียนเซียงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาโตสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจซ่อนเร้น มือที่ถือสมุดจดสั่นเทาจนสังเกตได้ชัด ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เธอพยายามจะฝังกลบไว้ก็ผุดพรายขึ้นมาดั่งฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนโม่เยี่ยนเฉิงวางแก้วกาแฟลง กิริยาของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาเดาออกได้ไม่ยากว่าเธอกำลังกลัวอะไร ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อสารเลวของเธอคงจะย้อนกลับม

ตอนที่ 7 เมินเฉยเช้าวันรุ่งขึ้น มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นจากเตียงสามฟุตครึ่งภายในห้องเล็กท้ายคฤหาสน์ เธอสั่งให้อาเจินขนของย้ายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน แม้สภาพร่างกายจะย่ำแย่จนแทบไม่อยากขยับตัว แต่เธอก็ต้องฝืนใจลุกขึ้นมาแต่งตัว ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกดูซีดเซียว“ไอ้เลว! ไอ้คนหน้าเลือด!...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางมองดูรอยช้ำที่ตัดกับผิวขาวจัดบนลำคอและหน้าอกเธอกัดฟันหยิบตลับแป้งราคาแพงขึ้นมา พอกทับลงบนลำคอระหงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อกลบรอยขบเม้มสีกุหลาบ เมื่อมั่นใจว่าร่องรอยถูกปกปิดจนเนียนกริบ มู่หรงเสวี่ยจึงหยิบชุดกี่เพ้าผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินเข้มขลิบทองออกมาสวมใส่ ตัวชุดตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เย้ายวนใจ แต่ทว่าดูสวยสง่าด้วยคอเสื้อที่ตั้งสูงปิดมิดชิดถึงลำคอ หญิงสาวรวบผมยาวสลวยขึ้นไปม้วนเป็นมวยต่ำไว้ที่ท้ายทอยก่อนจะปักด้วยปิ่นทองประดับมุกแท้ที่ดูเรียบแต่แพงระยับ ใบหน้าที่เคยดูซีดเซียวถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศ เธอเขียนคิ้วให้โก่งเรียวรับกับดวงตาหงส์ที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว และจบด้วยการทาริมฝีปากสีแดงก่ำราวกับกลีบกุหลาบป่าเธอมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบกร

ตอนที่ 6 ยิ่งเกลียด ยิ่งปรารถนามือหนาของเขาข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างกระชากสาบเสื้อกี่เพ้าที่คอสูงมิดชิดจนกระดุมมุกหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นเนินอกขาวสล้างภายใต้บราเซียลูกไม้ตัวบางที่ยังมีรอยรักสีกุหลาบจากเมื่อคืนเด่นชัดเสียงหัวใจของมู่หรงเสวี่ยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความหวาดกลัวปนเปไปกับความรัญจวนที่เขาจงใจยัดเยียดให้ มือหนาบีบเค้นเต้าทรวงงามหนักสลับเบา จนเนื้อนุ่มล้นทะลักตามง่ามนิ้วแกร่ง เขาไม่ได้ออมแรงเลยสักนิด“อื้อ... อย่า!” เธออุทานเสียงหลงเมื่อนิ้วหัวแม่มือร้ายกาจสะกิดเขี่ยยอดปทุมถันผ่านเนื้อผ้าลูกไม้บางเบา “ปากบอกว่าอย่าแต่ดูสิ... ร่างกายของเธอมันกลับสั่นรับสัมผัสของฉันอย่างหน้าไม่อาย" เขาพึมพำชิดผิวคอขาวระหง ก่อนจะซุกไซ้ซอกคออย่างหิวกระหาย ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินจนมู่หรงเสวี่ยสั่นสะท้านไปทั้งตัวท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องสว่างเพียงมุมเดียว โม่เยี่ยนเฉิงผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่ ดวงตาคมกริบจ้องมองผลงานความป่าเถื่อนของตนเองบนผิวเนียนละเอียดด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธค่อยๆ เลื่อนลงมาตามส

ตอนที่ 5 ข้อตกลงบรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลโม่ดูอึมครึมยิ่งกว่าวันไหนๆ รถยนต์ยุโรปคลาสสิกสีดำแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้ามุขคฤหาสน์ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟกิ่งข้างเสาส่องกระทบใบหน้าเรียวสวยของมู่หรงเสวี่ยทันทีที่เธอก้าวเท้าลงจากรถร่างกายของเธอยังคงประท้วงจากความเจ็บระบม อาเจินที่มายืนรออยู่หน้าประตูรีบก้มหน้าหลบสายตา เพราะกลัวว่าจะโดนพายุอารมณ์ซัดเข้าใส่เหมือนทุกวัน“นายท่านล่ะ?” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามเสียงเรียบ“อยู่ที่ห้องทำงานชั้นบนค่ะนายผู้หญิง แต่นายท่านสั่งไว้ว่าห้ามใครรบกวนเด็ดขาด เพราะกำลังคุยงานด่วนกับคุณเฉินอวี่อยู่ค่ะ” อาเจินตอบตะกุกตะกักลู่เหม่ยไม่ได้ฟังคำทัดทาน เธอหมุนตัวก้าวขึ้นบันไดวนไปทันที ความเจ็บแปลบที่กึ่งกลางกายทำให้เธอต้องเม้มปากแน่น แต่เป้าหมายสำคัญกว่าความเจ็บปวด เธอต้องการเงินสามแสนแปดหมื่นเก้าพันหยวนไปซื้ออนาคต และคนเดียวที่จะให้เงินก้อนนี้แก่เธอได้ในตอนนี้ก็คือไอ้พระเอกใจร้ายเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของโม่เยี่ยนเฉิง มู่หรเสวี่ยก็หยุดยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง แล้วผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอเสียงอนุญาต เพราะถ้าเธอรอเขาคงไม่ให้เข้าพบอยู่ด