LOGINตอนที่ 4 ทำตัวเป็นปลาเค็ม
สามวันผ่านไป... เยี่ยลู่ซือยังคงเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือนของตนเอง นางปฏิเสธการไปร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับครอบครัว โดยอ้างว่าร่างกายยังไม่แข็งแรงดี ด้วยความเป็นห่วงมารดาจึงสั่งพ่อครัวตุ๋นโสมบำรุงชั้นเลิศมาให้ทุกวัน วันนี้อากาศแจ่มใส ลมพัดเย็นสบาย เยี่ยลู่ซือเลยสั่งให้บ่าวไพร่ยกตั่งนอนตัวยาวออกมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาของต้นหลิวริมสระน้ำส่วนตัวหลังเรือน บนโต๊ะเล็กข้างตั่งมีทั้งขนมโก๋อ่อน ผลไม้เชื่อมหลายอย่าง และน้ำชาหอมกรุ่น นางเอนกายลงนอนบนตั่งอย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งถือพัดจีบโบกไปมาเบาๆ อีกมือหนึ่งหยิบขนมเข้าปากอย่างสำราญอารมณ์ ท่าทางเกียจคร้านไร้กระดูกนั้น หากเป็นเมื่อก่อน มารดาคงต้องเข้ามาตีแขนแล้วดุว่าเสียกิริยา แต่อาจเป็นเพราะช่วงสามวันที่ผ่านมานางอ้างว่าตัวเองป่วย ทุกคนในเรือนจึงพากันตามใจ สภาพของคุณหนูใหญ่ผู้เคยเอาแต่ใจ บัดนี้กลับกลายเป็นสตรีผู้ปล่อยวางทุกสิ่ง เสพสุขกับผลไม้เชื่อมและขนม ทำเอาอาเป่าที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ถึงกับเกาหัวด้วยความมึนงง "คุณหนูเจ้าคะ... สามวันมานี้ท่านไม่คิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอกจวนบ้างหรือเจ้าคะ? บ่าวได้ยินมาว่า วันนี้ที่ตลาดตะวันออกมีร้านเครื่องประดับจากแดนใต้มาเปิดใหม่ มีแต่ไข่มุกเม็ดโตๆ ที่คุณหนูชอบทั้งนั้นเลยนะเจ้าคะ" อาเป่าพยายามชวนคุย หวังให้เจ้านายกลับมาร่าเริงเหมือนเก่า เยี่ยลู่ซือเคี้ยวขนมโก๋อ่อนตุยๆ ก่อนจะปัดมือไปมา "ไม่ไปหรอก แดดข้างนอกแรงจะตาย จะไปเดินให้เหนื่อยทำไมกัน หากข้าอยากได้ไข่มุก เจ้าก็ไปบอกพ่อบ้านให้ไปกว้านซื้อมาให้ข้าเลือกที่จวนสิ จะต้องกระเตงกายออกไปให้เมื่อยตุ้มทำไม" อาเป่าอ้าปากค้าง "เอ่อ... คุณหนูสามวันมานี้ท่านเปลี่ยนไปมากจริงๆ นะเจ้าคะ ปกติถ้ามีของใหม่ๆ มา ท่านต้องเป็นคนแรกที่ไปถึงร้านเพื่อแย่งชิงกับคุณหนูตระกูลอื่นแท้ๆ" "นั่นมันเยี่ยลู่ซือคนโง่คนเก่า" เยี่ยลู่ซือพึมพำเบาๆ ก่อนจะพลิกกายหันไปอีกทาง "ตอนนี้ข้าตระหนักได้แล้วว่า การนอนอยู่นิ่งๆ ในจวน คือลาภอันประเสริฐ เจ้าไม่ต้องพูดมากแล้วอาเป่า มานวดขาให้ข้าหน่อยซิ" "เจ้าค่ะๆ" อาเป่ารีบคุกเข่าลงบีบนวดขาให้เจ้านายอย่างแข็งขัน แม้จะแปลกใจในความเกียจคร้านกะทันหันของคุณหนู แต่สำหรับอาเป่าแล้ว คุณหนูเป็นเช่นนี้กลับดูน่ารักและเข้าหาง่ายกว่าแต่ก่อนมากนัก ไม่ต้องคอยรองรับอารมณ์เกรี้ยวกราดเวลาไม่ได้ดั่งใจเหมือนเมื่อก่อน “คุณหนูเจ้าคะ ขนมโก๋อ่อนหมดแล้ว ให้บ่าวไปนำมาเพิ่มดีหรือไม่เจ้าคะ?” อาเป่าเอ่ยถาม พลางบีบนวดน่องขาให้เจ้านายอย่างเอาอกเอาใจ “อืม เอามาอีกสักจานก็ดี” เยี่ยลู่ซือสั่งเสียงเนิบนาบ ทว่ายังไม่ทันที่อาเป่าจะลุกขึ้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินทอดยาวริมสระน้ำ เสียงนั้นไม่ได้วิ่งพล่านเหมือนบ่าวไพร่ทั่วไป แต่เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอจนเยี่ยลู่ซือต้องปรือตาขึ้นมองด้วยความสงสัย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือเด็กชายวัยสิบขวบผู้หนึ่ง ร่างกายผอมบางทว่าแผ่นหลังเหยียดตรงดั่งต้นสน ใบหน้าเล็กๆ นั้นหล่อเหลาหมดจด คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาเรียวดำขลับฉายแววฉลาดเกินวัย ในอ้อมแขนของเขาโอบอุ้มตำราเล่มหนาเอาไว้สองสามเล่ม เด็กคนนี้คือ ‘เยี่ยจิ้งเหวิน’ คุณชายน้อยแห่งจวนอัครเสนาบดี และเป็นน้องชายร่วมอุทรเพียงคนเดียวของนาง หากจะถามว่าในชาติก่อน เยี่ยลู่ซือเป็นคนใจแคบและเอาแต่ใจเพียงใด ก็ต้องบอกว่าใจแคบขนาดที่ว่าแม้กระทั่งน้องชายแท้ๆ ที่คลานตามกันมานางก็ยังริษยาได้ลงคอ เยี่ยลู่ซืออายุห่างจากเยี่ยจิ้งเหวินถึงเจ็ดปี ตอนที่นางอายุเจ็ดขวบและกำลังเสพสุขกับการเป็นแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของท่านพ่อท่านแม่ แต่จู่ๆ ท่านแม่ก็ตั้งครรภ์และให้กำเนิดเจ้าเด็กหน้าเหม็นผู้นี้ออกมา ยามนั้นจวนตระกูลเยี่ยคึกคักเป็นพิเศษ เมื่อผู้ให้กำเนิดทั้งสองหันไปทุ่มเทเวลาดูแลทารกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลก ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกแย่งความรัก นางในวัยเจ็ดขวบถึงขั้นร้องไห้โยเย อาละวาดพังข้าวของ และประท้วงอดอาหารเพื่อเรียกร้องความสนใจ นางเคยชี้หน้าด่าทารกน้อยในเปลว่า ‘เจ้าเด็กบ้า! เจ้ามาแย่งท่านพ่อท่านแม่ไปจากข้า!’ ความใจแคบและเห็นแก่ตัวของนางเด่นชัดมาตั้งแต่เยาว์วัย และความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวกับน้องชายก็เหินห่างตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางไม่เคยทำตัวเป็นพี่สาวที่ดี มีแต่คอยกลั่นแกล้งและแย่งของเล่นน้องชาย แม้จะถูกพี่สาวกลั่นแกล้งสารพัดมาโดยตลอด แต่สายตาที่เด็กคนนี้ใช้มองนาง กลับไม่เคยมีแววโกรธเคืองเลยสักครั้ง ความใจแคบและดื้อรั้นของนางในตอนนั้น จึงทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่เกิดความรู้สึกผิดและตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ด้วยความกลัวว่าบุตรสาวคนโตจะคิดสั้นหรือกลายเป็นเด็กมีปมด้อย เยี่ยฟางโฉวและเยี่ยซือฉีจึงเลือกที่จะตามใจและโอ๋บุตรสาวคนโตมากกว่าเดิมเป็นสองเท่า ไม่ว่านางอยากได้สิ่งใดพวกเขาก็จะหามาให้ ทั้งขนมและของเล่นทุกอย่างต้องตกเป็นของนางก่อนเสมอ ส่วนเยี่ยจิ้งเหวินผู้เป็นน้องชาย กลับถูกท่านพ่อเข้มงวดกวดขันอย่างหนักตั้งแต่เขาเริ่มอ่านออกเขียนได้ ยามที่เยี่ยจิ้งเหวินคัดอักษรผิดเพียงตัวเดียว เขาจะถูกท่านพ่อตีฝ่ามือด้วยไม้เรียวและสั่งให้คัดใหม่เป็นร้อยรอบ แต่หากเป็นเยี่ยลู่ซือต่อให้นางแอบหนีไปเที่ยวนอกจวน ท่านพ่อทำมากสุดก็แค่บ่นให้นางฟังครึ่งชั่วยามเท่านั้น ในขณะที่เยี่ยลู่ซือเติบโตมาเป็นสตรีสมองทึบ วันๆ คิดแต่เรื่องแต่งกายงดงามและวิ่งตามบุรุษ เยี่ยจิ้งเหวินกลับเติบโตมาเป็นอัจฉริยะตัวน้อย เขาเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก เรียนรู้อะไรได้รวดเร็ว ท่องตำราทั้งเล่มได้ภายในวันเดียว และสอบผ่านขั้นต้นของสำนักศึกษาหลวงด้วยคะแนนเป็นอันดับหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อย ช่างแตกต่างจากพี่สาวที่ไม่เอาไหนผู้นี้ราวฟ้ากับเหวซูเยว่หลิงนั่งลงข้าง ๆ เขา ก่อนจะจับมือที่สั่นเทาของเขามากุมไว้ “ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เข่าถลอกเล็กน้อยเท่านั้น” สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นทำให้หลี่อี้เหรินตกตะลึง เขามองมือของนางที่กุมมือของเขาไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางแตะต้องตัวเขา “ซูเยว่หลิง...”
ตอนที่ 39 ความสุขที่รอคอย นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่อี้เหรินอาศัยอยู่ในเรือนรับรองที่เงียบสงบ เขาทุ่มเทให้กับงานราชการและเวลาที่เหลือทั้งหมดคือการรอคอยที่จะได้เจอซินอิง ทุกบ่ายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจราชการ หลี่อี้เหรินก็จะเดินมาที่เรือนหลังใหญ่ของซูเยว่หลิง ในชุดที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เขาไ
ตอนที่ 38 ยอมทุกเงื่อนไข หลายวันต่อมา... ชีวิตในจวนของซูเยว่หลิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นอกเหนือจากการดูแลเรื่องโรงเตี๊ยมเยว่หนานผ่านชิงเถาและอานเล่อแล้ว หน้าที่หลักของนางคือการดูแลหลี่อี้เหริน นางคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ป้อนยา และป้อนอาหารอ่อน ๆ ให้แก่เขา ในแต่ละวัน ซูเยว่หลิงจะอนุญาตให้ซินอิงเ
ตอนที่ 37 ยาใจ ไม่นานนัก หลี่อี้เหรินก็ถูกประคองขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังที่สุด ซูเยว่หลิงนั่งอยู่ข้างเขา คอยจับชีพจรที่แผ่วเบาของเขาไว้ตลอดเวลา ป๋องแป๋งไม้สีแดงสดใสถูกวางไว้บนหน้าอกของเขา เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนของซูเยว่หลิงก็รีบปลุกให้เขาตื่น “ถึงแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” ซูเยว่หลิงกระซิบเสียงแผ่วเบาข้า
นางเดินขึ้นบันไดจนมาถึงห้องสุดท้ายที่มืดมิด มีองครักษ์เงาสองคนยืนเฝ้าอยู่ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นซูเยว่หลิง องครักษ์เงาทั้งสองก็ตกตะลึง ก่อนจะรีบคุกเข่าลงทันที “พระชายา...” ซูเยว่หลิงไม่ได้สนใจคำทักทายของพวกเขา นางผลักบานประตูห้องเข้ามาอย่างช้า ๆ ภายในห้องมืดมิดและมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ห
ตอนที่ 36 นางไม่ให้อภัยข้า ขณะที่หลี่อี้เหรินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทมอย่างที่สุด เงามืดสามร่างก็เคลื่อนเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือองครักษ์เงาทั้งสาม “ท่านอ๋อง!” องครักษ์เงาคนหนึ่งอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นท่านเจ้านายกระอักเลือด เขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าเพื่อตรวจสอบอาการของเจ้านาย







