LOGINตอนที่ 2 ความจริงหรือความฝัน
“แฮ่ก... แฮ่ก...” เยี่ยลู่ซือสะดุ้งสุดตัว ร่างบางโงนเงนอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังงาม เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นางรีบยกมือขึ้นลูบลำคอของตนเองด้วยความตื่นตระหนก “ยังไม่ตาย... ข้ายังไม่ตายหรือ?” นางพึมพำด้วยน้ำเสียแหบพร่า ก่อนจะรีบก้มลงสำรวจร่างกายตนเองด้วยมือที่สั่นเทา ภาพสุดท้ายที่นางจำได้คือใบหน้าเหี้ยมเกรียมและสายตาชิงชังของตี้ฉิงเทียนที่บีบคอนางจนตายคามือ แววตาที่สั่นระริกด้วยความกลัวเริ่มกวาดมองไปรอบกาย ภายในห้องนอนที่คุ้นตา ผ้าม่านมุ้งสีหวานที่พริ้วไหวตามแรงลม และกลิ่นอายของเครื่องหอมชั้นดีที่อบร่ำไว้ในเรือน นี่คือห้องนอนของนางเองมิใช่จวนอ๋องเก้า ร่างบางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ขาของนางอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ นางเดินตรงไปยังกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ภาพที่สะท้อนกลับมาคือดรุณีแรกรุ่นผู้มีใบหน้างดงามล่มเมือง ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดไม่มีแม้แต่รอยช้ำแดงหรือรอยกัดที่น่ากลัวเหล่านั้น “ข้ายังไม่ตาย... หรือว่าเรื่องทั้งหมดนั่นจะเป็นเพียงความฝัน?” นางพึมพำกับตัวเอง แต่ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีและความทรมานตอนที่ลมหายใจขาดห้วงนั้น มันสมจริงและแจ่มชัดเกินกว่าจะเป็นแค่ฝันร้าย โดยเฉพาะสายตาชิงชังของเขาที่มองนางราวกับมองสิ่งของสกปรก ขณะที่นางกำลังจะสิ้นใจมันช่างหนาวเหน็บและน่ากลัวจนกัดกินเข้าไปถึงจิตวิญญาณของนาง 'หากมันเป็นเพียงความฝัน เหตุใดหัวใจของนางถึงได้เจ็บปวดเจียนจนแตกสลายเช่นนี้เล่า?' นางยกมือทาบหน้าอกฝั่งซ้าย แอ๊ด! เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของอาเป่า สาวใช้คนสนิทที่เดินเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำล้างหน้า ใบหน้าของอาเป่าประดับด้วยรอยยิ้มสดใสและท่าทางดูรีบร้อนผิดปกติ “คุณหนู! ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? โถ... บ่าวว่าจะเข้ามาปลุกพอดี วันนี้ท่านอ๋องเก้าจะเสด็จมาเยือนจวนเรา คุณหนูต้องรีบแต่งตัวนะเจ้าคะ” คำบอกเล่าของสาวใช้คนสนิทราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเยี่ยลู่ซือ ร่างทั้งร่างแข็งค้างทันที “เจ้าว่าอย่างไรนะ?!” เยี่ยลู่ซือรู้สึกเหมือนเลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง ความทรงจำเกี่ยวกับความฝันที่เหมือนจริงจนน่าขนลุกซ้อนทับลงบนคำพูดของอาเป่าทันที ในฝันนั้น... ก่อนที่นางจะตัดสินใจปลอมตัวเข้าจวนอ๋องเก้าเพื่อวางยาเขา ก็คือวันที่ตี้ฉิงเทียนเดินทางมาพบบิดาของนางที่จวนในวันนี้ นี่ไม่ใช่ความฝัน... แต่นางย้อนเวลากลับมา! “คุณหนูเจ้าคะ? เป็นอะไรไปหรือทำไมหน้าซีดเช่นนี้” อาเป่ารีบวางอ่างน้ำลงแล้วเข้ามาประคองแขนเจ้านาย “หรือว่าเมื่อคืนนอนไม่พอ? แต่จะช้าไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ บ่าวเตรียมชุดสีชมพูกลีบบัวที่ท่านสั่งตัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าถ้าท่านอ๋องเห็นคุณหนูในชุดนี้จะต้องตะลึงความงามของคุณหนูจนละสายตาไม่ได้แน่เจ้าคะ” เยี่ยลู่ซือมองชุดสีชมพูหวานฉ่ำที่วางพาดอยู่บนราวไม้ด้วยสายตาว่างเปล่า ในอดีตหรือในฝันที่แสนทรมานนั้น นางแทบจะกระโดดโลดเต้น รีบให้อาเป่าประทินโฉมจนงดงามที่สุดเพื่อไปดักรอพบเขาที่หน้าประตูจวน แต่ตอนนี้...ทันทีที่นึกถึงภาพใบหน้าเหี้ยมเกรียมของตี้ฉิงเทียนขณะที่เขากำลังบีบคอนางตอนร่วมรัก ร่างกายของนางก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว ทำให้นางคิดได้แล้วว่าคนสารเลวผู้นั้นนางไม่ควรเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย “เอาชุดนั่นไปทิ้งซะ!” เยี่ยลู่ซือเค้นเสียงบอก “อะไรนะเจ้าคะ?” อาเป่าทำหน้าเหลอหลา “แต่คุณหนูชุดนี้มันแพงมากเลยนะ...” “ข้าบอกให้เอาไปทิ้งอย่างไรเล่า!” เยี่ยลู่ซือตวาดเสียงแข็งจนอาเป่าสะดุ้ง “แล้วก็ไม่ต้องเตรียมชุดใหม่อะไรทั้งนั้น ข้าจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น วันนี้ข้าปวดหัว... ข้าจะนอน!” เมื่อสิ้นเสียงตวาด อาเป่าที่แม้จะงุนงงแต่ก็หวาดกลัวอารมณ์ของคุณหนูใหญ่ผู้เอาแต่ใจ จึงรีบหอบชุดสีชมพูที่ตนเตรียมไว้ออกไปจากห้องทันที เยี่ยลู่ซือทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ก่อนจะยกมือที่สั่นเทาขึ้นกุมใบหน้า น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านร่องนิ้ว นางจำสัมผัสสุดท้ายก่อนตายได้ดี ผู้ชายที่นางทุ่มเทหัวใจให้กลับมอบจุดจบที่น่าอนาถที่สุดให้นาง ‘ตี้ฉิงเทียน...ท่านมันคนโรคจิต! ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมตายคามือท่านอีกเด็ดขาด!’’ นางคิดในใจด้วยความเคียดแค้นกึ่งหวาดกลัว เวลาล่วงเลยไปจนเกือบสาย บ่าวไพร่ต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมสถานที่รับรองแขกผู้สูงศักดิ์ ตี้ฉิงเทียนหรืออ๋องเก้า คือพระอนุชาที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานที่สุด พ่วงด้วยตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทหารครึ่งค่อนแผ่นดิน ชื่อเสียงด้านความเก่งกาจของเขาพอๆ กับความอำมหิตในสนามรบ เยี่ยลู่ซือในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ผิดจากปกติที่นางมักจะสวมใส่สีฉูดฉาดเพื่อให้ตัวเองดูโดดเด่นเสมอถึงแม้วันนั้นจะอยู่ในจวนซะส่วนใหญ่ นางพยายามหลบตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่ยอมก้าวเท้าออกไปทางเรือนรับรองแขกอย่างที่เคยทำ “คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้คนมาตามเจ้าค่ะ บอกว่าท่านอ๋องเสด็จมาถึงแล้ว และอยากให้คุณหนูออกไปร่วมดื่มน้ำชาด้วย” อาเป่าเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ หลังจากเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของเจ้านายสาว เยี่ยลู่ซือมือสั่นกุมขอบถ้วยชาแน่น “ข้า... ข้าไม่สบาย บอกท่านพ่อว่าข้าปวดหัว” “แต่นายท่านกำชับมาว่าอย่างไรก็ต้องไป เพราะท่านอ๋องนำของพระราชทานมาให้ตระกูลเราด้วย หากไม่ไปจะดูเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่งนะเจ้าคะ” เยี่ยลู่ซือเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าอำนาจของตี้ฉิงเทียนนั้นล้นฟ้า บิดาของนางแม้จะเป็นถึงอัครเสนาบดีก็ยังต้องเกรงใจเขาหลายส่วน การไม่ออกไปต้อนรับเขาอาจส่งผลเสียต่อตระกูล นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แค่นางทำตัวให้ปกติที่สุด ไม่มองหน้าเขา ไม่เข้าไปใกล้เขาคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในชาตินี้ ตี้ฉิงเทียนยังไม่ได้เกลียดนางเข้ากระดูกดำเหมือนในชาติที่แล้ว เพราะเหตุการณ์วางยายังไม่เกิดขึ้น แต่ความเย็นชาที่เขามีต่อนางนั้นเป็นของจริงมาแต่ไหนแต่ไร การที่นางไม่โผล่หัวไปให้เขาเห็นหน้า คงเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุดอยู่แล้วซูเยว่หลิงนั่งลงข้าง ๆ เขา ก่อนจะจับมือที่สั่นเทาของเขามากุมไว้ “ลูกไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เข่าถลอกเล็กน้อยเท่านั้น” สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นทำให้หลี่อี้เหรินตกตะลึง เขามองมือของนางที่กุมมือของเขาไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางแตะต้องตัวเขา “ซูเยว่หลิง...”
ตอนที่ 39 ความสุขที่รอคอย นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่อี้เหรินอาศัยอยู่ในเรือนรับรองที่เงียบสงบ เขาทุ่มเทให้กับงานราชการและเวลาที่เหลือทั้งหมดคือการรอคอยที่จะได้เจอซินอิง ทุกบ่ายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจราชการ หลี่อี้เหรินก็จะเดินมาที่เรือนหลังใหญ่ของซูเยว่หลิง ในชุดที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เขาไ
ตอนที่ 38 ยอมทุกเงื่อนไข หลายวันต่อมา... ชีวิตในจวนของซูเยว่หลิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นอกเหนือจากการดูแลเรื่องโรงเตี๊ยมเยว่หนานผ่านชิงเถาและอานเล่อแล้ว หน้าที่หลักของนางคือการดูแลหลี่อี้เหริน นางคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ป้อนยา และป้อนอาหารอ่อน ๆ ให้แก่เขา ในแต่ละวัน ซูเยว่หลิงจะอนุญาตให้ซินอิงเ
ตอนที่ 37 ยาใจ ไม่นานนัก หลี่อี้เหรินก็ถูกประคองขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังที่สุด ซูเยว่หลิงนั่งอยู่ข้างเขา คอยจับชีพจรที่แผ่วเบาของเขาไว้ตลอดเวลา ป๋องแป๋งไม้สีแดงสดใสถูกวางไว้บนหน้าอกของเขา เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนของซูเยว่หลิงก็รีบปลุกให้เขาตื่น “ถึงแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” ซูเยว่หลิงกระซิบเสียงแผ่วเบาข้า
นางเดินขึ้นบันไดจนมาถึงห้องสุดท้ายที่มืดมิด มีองครักษ์เงาสองคนยืนเฝ้าอยู่ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นซูเยว่หลิง องครักษ์เงาทั้งสองก็ตกตะลึง ก่อนจะรีบคุกเข่าลงทันที “พระชายา...” ซูเยว่หลิงไม่ได้สนใจคำทักทายของพวกเขา นางผลักบานประตูห้องเข้ามาอย่างช้า ๆ ภายในห้องมืดมิดและมีกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ห
ตอนที่ 36 นางไม่ให้อภัยข้า ขณะที่หลี่อี้เหรินกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทมอย่างที่สุด เงามืดสามร่างก็เคลื่อนเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือองครักษ์เงาทั้งสาม “ท่านอ๋อง!” องครักษ์เงาคนหนึ่งอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นท่านเจ้านายกระอักเลือด เขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าเพื่อตรวจสอบอาการของเจ้านาย







