หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน

หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-19
โดย:  ดอกไม้หนามอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
13บท
135views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ชาติก่อนนางวิ่งตามเขาแทบตายเขากลับไม่เคยเหลียวแล ในชาตินี้นางสาบานว่า "จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคนสารเลวผู้นั้นอีก"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 สตรีไร้ยางอาย

村田明里(むらた あかり)は不思議でたまらなかった。昨夜、夫である二宮潤(にのみや じゅん)はベッドの上で自分を激しく翻弄した。一体どうしたっていうんだ。

そして今朝、明里は理由を知った。

潤の弟・二宮隼人(にのみや はやと)が婚約するのだ。

しかも、その女性は潤の初恋の相手だった。

つまり、潤が長年想いを寄せていた女性が、彼の弟と結婚することになるのだ。

なんとも皮肉な話だ。

昨夜、潤が自分の腰を掴み、赤い目で、まるで狂ったように何度も激しく抱いてきたことを思い出し、明里は言いようのない虚しさに襲われた。

明里が階下に降りると、既に身支度を整えた潤が出かけるところだった。

190cm近い長身は、それだけで威圧感を与えていた。

長年、高い地位にいるせいか、彼の整った顔立ちよりも、その強いオーラに目が行きがちだった。

しかし、実際は、潤の顔立ちは端正で、どんなに冷徹な表情をしていても、美男子であることは隠しきれない。

さらに、広い肩幅に細い腰、スラリと伸びた長い脚は、高級スーツに包まれ、力強さと自信を醸し出している。

二宮家の御曹司である夫は、落ち着き払っていて、常に冷静沈着であることを、明里はとっくに知っていた。

まるでこの世に、彼の感情を揺さぶるものは何もないかのようだった。

ただ一人、あの女性を除いては……

明里は胸に込み上げる苦しさを押し込め、潤を見ないようにして、ダイニングへと向かった。

潤は明里を一瞥すると、カフスボタンを直し、そのまま出て行った。

二人は一言も言葉を交わさなかった。

ドアが閉まる音を聞き、明里は苦笑いした。胸に、じんわりと痛みが広がる。

こんな冷え切った結婚生活を受け入れられると思っていたのに……

自分の気持ちはどうすることもできなかった。この男に、少しずつ心を奪われていく。

明里は朝食を食べるものの、味も分からず、ぼんやりとしていた。

スマホが鳴り、明里は出ると、席を立った。「すぐ行きます」

午後になり、明里は研究所で疲れ切っていた。

これまで息の合った岩崎凪(いわさき なぎ)と組んでいたのに、彼は突然異動になり、新しく来た田中俊介(たなか しゅんすけ)はデータ分析が苦手だった。

一人で二人の仕事を抱え、さらに心のモヤモヤも重なり、余計に疲れていた。

仕事を終え、スマホを見ると、潤からメッセージが届いていた。【今夜、屋敷へ戻れ】冷淡な短い文字だった。

隼人と清水陽菜(しみず ひな)の婚約発表だろうと明里は思った。

隼人は、潤の異母兄弟だ。

そして陽菜は、潤が忘れられない女性だった。

兄弟が同じ女性を好きになるなんて。

今夜の夕食は……きっと一触即発の空気になるだろう。

二宮家の屋敷に着いた明里は、玄関を入ろうとしたところで、角に佇む潤と陽菜を見つけた。

少し離れていたため、何を話しているのかは聞こえなかった。

しかし、潤がプレゼントの入った袋を陽菜に渡すのが見えた。

陽菜の顔は、幸せそうな笑みに満ちていた。

彼女は、守ってあげたくなるような顔を上げていた。その表情は、明里が見慣れた、か弱い乙女の表情そのものだった。

一方、潤は、この角度からは横顔しか見えないものの、高い鼻筋と引き締まった顎、そして少しだけ上がった口角が印象的だった。

明里と一緒にいる時には決して見せない笑顔だった。

明里の心は、締め付けられるような痛みを感じた。

明里は爪を手のひらに食い込ませ、視線を逸らし、階段を上った。

ヒールが石段に当たる小さな音が響いた。

その音に気づいた潤は、こちらを振り返った。先ほどの笑顔は消え、冷たい視線で、表情も硬かった。

明里は潤を見ずに、ドアを開けた。

そして、潤は立ち去ろうとした。

その時、陽菜が潤に声をかけた。「潤さん、明日の午後は時間ある?隼人は彼の先生のとこに行くから、一緒に動物病院付き合ってくれない?」

潤は低い声で答えた。「明日の午後は会議があるんだが……ちょっと確認してみる。とにかく、早く中へ入るんだ。寒いだろ」

陽菜は微笑んで言った。「潤さん、先に入ってね。隼人に電話する」

潤が去るのを見届けると、陽菜の口元に笑みが浮かんだ。それは、自信に満ちた、勝ち誇ったような笑みだった。

リビングに入った明里の耳に、嫌味な声が飛び込んできた。

「食事に来るのに、何度も催促させるなんて、どういうつもり?二宮家の嫁なら、もっと自覚を持つべきでしょう。結婚したら、家で夫を支え、子供を育て、家事をするのが当たり前なのに、外で仕事をするなんて、みっともないわ!」

明里が視線を向けると、潤の継母である九条真奈美(くじょう まなみ)がソファに座っていた。いかにも裕福な貴婦人といった雰囲気だ。

しかし、言葉は辛辣で、傲慢だった。

二宮家は大きな家業を抱えており、潤の祖父である二宮和夫(にのみや かずお)が亡くなってからは、潤が中心となって切り盛りしていた。

真奈美は継母であり、潤とは折り合いが悪く、当然、二宮家の財産は全て自分の息子に相続させたいと思っていた。

彼女は潤が嫌いだったし、明里も嫌いだった。

当時、和夫の指示で潤と明里が結婚することになった時、誰もが村田家は二宮家には釣り合わないと思っていた。

ただ一人、真奈美だけは、この結婚を喜んでいた。

潤が身分の低い女性と結婚すればするほど、隼人が釣り合う相手と結婚して家業を継ぐのに有利になるからだ。

今の息子の婚約者には、真奈美はとても満足していた。

清水家には息子が二人いるが、娘は陽菜一人だけなので、とても大切にされていた。

陽菜の上には二人の兄がおり、二人とも彼女をとても可愛がっていた。そして、将来は隼人の助けとなるだろう。

こうして比べてみると、明里は何の取り柄もない女に見えた。だから、誰もいない時は、真奈美は遠慮なく明里に辛く当たった。

しかし、真奈美が言い終わるか終わらないかのうちに、潤が明里の背後に現れた。

彼は手を伸ばし、明里の背中に手を当て、冷たく言った。「ここで何をしている?入れ」

明里は潤の手を避け、中へ入った。

潤は握り拳を作り、指の関節が白くなった。

真奈美は立ち上がり、上品な笑みを浮かべて言った。「潤、いらっしゃい。もうすぐ食事よ」

潤は真奈美に向かって冷たく言った。「なぜリビングにいるんだ?キッチンにいるべきだろ?二宮家に嫁いできたなら、夫を支え、子育てをし、家事をするのが当たり前だろ!」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
13
ตอนที่ 1 สตรีไร้ยางอาย
ตอนที่ 1 สตรีไร้ยางอายตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!"อื้อออ... อ๊า... ท่านอ๋อง... เบา... เบาลงหน่อยเพคะ..."เสียงครางกระเส่าด้วยแรงอารมณ์ปรารถนากับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่สอดประสานกันเป็นจังหวะระรัวดิบเถื่อน ดังสะท้อนก้องภายในห้องบรรทมอันโอ่อ่า กลิ่นหอมกำยานอวลโชยเจือกลิ่นอายคาวราคะคละคลุ้งไปทั่ว บนเตียงกว้างหลังใหญ่บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพย่อยยับไม่ต่างจากสมรภูมิรบ ม่านมุ้งผ้าโปร่งบางสีขาวถูกกระชากจนขาดวิ่นลงมาพาดกองอยู่กับพื้นเตียง ผืนผ้าห่มปักดิ้นทองผืนหนาหลุดลุ่ยไปกองอยู่ที่มุมหนึ่งอย่างไม่ไยดี หมอนอิงใบโตกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ทุกตารางนิ้วบนเตียงกว้างเต็มไปด้วยร่องรอยของความป่าเถื่อนและความเร่าร้อนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆเยี่ยลู่ซือคุณหนูใหญ่ของตระกูลอัครเสนาบดี ผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่มุกในมือ บัดนี้กำลังสั่นสะท้านดั่งลูกนกต้องพายุ ชุดสาวใช้เนื้อหยาบสีตุ่นที่นางตั้งใจสวมเพื่อพรางตัวลอบเข้ามา ถูกมือหนาฉีกกระชากจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องดั่งหิมะที่กำลังบิดเร้าอยู่ภายใต้ร่างกำยำของตี้ฉิงเทียน หรืออ๋องเก้าผู้ได้รับฉายาว่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-09
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 ความจริงหรือความฝัน
ตอนที่ 2 ความจริงหรือความฝัน“แฮ่ก... แฮ่ก...”เยี่ยลู่ซือสะดุ้งสุดตัว ร่างบางโงนเงนอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังงาม เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม นางรีบยกมือขึ้นลูบลำคอของตนเองด้วยความตื่นตระหนก “ยังไม่ตาย... ข้ายังไม่ตายหรือ?” นางพึมพำด้วยน้ำเสียแหบพร่า ก่อนจะรีบก้มลงสำรวจร่างกายตนเองด้วยมือที่สั่นเทาภาพสุดท้ายที่นางจำได้คือใบหน้าเหี้ยมเกรียมและสายตาชิงชังของตี้ฉิงเทียนที่บีบคอนางจนตายคามือแววตาที่สั่นระริกด้วยความกลัวเริ่มกวาดมองไปรอบกาย ภายในห้องนอนที่คุ้นตา ผ้าม่านมุ้งสีหวานที่พริ้วไหวตามแรงลม และกลิ่นอายของเครื่องหอมชั้นดีที่อบร่ำไว้ในเรือน นี่คือห้องนอนของนางเองมิใช่จวนอ๋องเก้าร่างบางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ขาของนางอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ นางเดินตรงไปยังกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ภาพที่สะท้อนกลับมาคือดรุณีแรกรุ่นผู้มีใบหน้างดงามล่มเมือง ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดไม่มีแม้แต่รอยช้ำแดงหรือรอยกัดที่น่ากลัวเหล่านั้น“ข้ายังไม่ตาย... หรือว่าเรื่องทั้งหมดนั่นจะเป็นเพียงความฝัน?”นางพึมพำกับตัวเอง แต่ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีและความทรมานตอนที่ลมหายใจขาดห้วงนั้น มันสมจริงและแจ่ม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-09
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 ท่าทีที่เปลี่ยนไป
ตอนที่ 3 ท่าทีที่เปลี่ยนไปเมื่อเตรียมใจได้ระดับหนึ่ง นางจึงยอมเดินตามอาเป่าไปยังเรือนหลัก ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าใกล้ห้องโถงเรือนรับรอง หัวใจของนางเต้นรัวเหมือนกลองรบ นางหลับตาลงชั่วครู่เพื่อสะกดอารมณ์ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องบุรุษในชุดสีดำปักลายมังกรสี่เล็บสีเงินนั่งอยู่เก้าอี้ตัวกลางอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปหยกสลักของเขายังคงดูดีจนน่าใจหาย แต่สำหรับเยี่ยลู่ซือในยามนี้แล้ว ใบหน้านี้คือปีศาจ“ซือเอ๋อร์มาพอดี ถวายพระพรท่านอ๋องเก้าเสียสิลูก” เสียงของเยี่ยฟางโฉวบิดาของนางดังขึ้นเยี่ยลู่ซือก้มหน้าต่ำ ย่อกายลงอย่างนอบน้อม “หม่อมฉันเยี่ยลู่ซือ ถวายพระพรท่านอ๋องเก้าเพคะ”เยี่ยซือฉีที่นั่งยิ้มอยู่ข้างสามี ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นบุตรสาวสวมชุดสีจืดชืดและมีท่าทางเซื่องซึมผิดปกติ“ซือเอ๋อร์ลูกเป็นอะไรไป ทำไมหน้าตาดูซีดเซียวเช่นนั้น” เยี่ยซือฉีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลตี้ฉิงเทียนปรายตามองสตรีที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องโถงรับรองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับแฝงแววพินิจ ปกติแล้วยามที่เยี่ยลู่ซือพบหน้าเขา นางมักจะแต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดงสดหรือสีสันฉูดฉาดสะดุดตา ประทิน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-09
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ทำตัวเป็นปลาเค็ม
ตอนที่ 4 ทำตัวเป็นปลาเค็มสามวันผ่านไป...เยี่ยลู่ซือยังคงเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือนของตนเอง นางปฏิเสธการไปร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับครอบครัว โดยอ้างว่าร่างกายยังไม่แข็งแรงดี ด้วยความเป็นห่วงมารดาจึงสั่งพ่อครัวตุ๋นโสมบำรุงชั้นเลิศมาให้ทุกวันวันนี้อากาศแจ่มใส ลมพัดเย็นสบาย เยี่ยลู่ซือเลยสั่งให้บ่าวไพร่ยกตั่งนอนตัวยาวออกมาตั้งไว้ใต้ร่มเงาของต้นหลิวริมสระน้ำส่วนตัวหลังเรือน บนโต๊ะเล็กข้างตั่งมีทั้งขนมโก๋อ่อน ผลไม้เชื่อมหลายอย่าง และน้ำชาหอมกรุ่นนางเอนกายลงนอนบนตั่งอย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งถือพัดจีบโบกไปมาเบาๆ อีกมือหนึ่งหยิบขนมเข้าปากอย่างสำราญอารมณ์ ท่าทางเกียจคร้านไร้กระดูกนั้น หากเป็นเมื่อก่อน มารดาคงต้องเข้ามาตีแขนแล้วดุว่าเสียกิริยา แต่อาจเป็นเพราะช่วงสามวันที่ผ่านมานางอ้างว่าตัวเองป่วย ทุกคนในเรือนจึงพากันตามใจ สภาพของคุณหนูใหญ่ผู้เคยเอาแต่ใจ บัดนี้กลับกลายเป็นสตรีผู้ปล่อยวางทุกสิ่ง เสพสุขกับผลไม้เชื่อมและขนม ทำเอาอาเป่าที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ถึงกับเกาหัวด้วยความมึนงง"คุณหนูเจ้าคะ... สามวันมานี้ท่านไม่คิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอกจวนบ้างหรือเจ้าคะ? บ่าวได้ยินมาว่า วันนี้ที่ตลาดตะวันออกม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-09
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 สานสัมพันธ์พี่น้อง
ตอนที่ 5 สานสัมพันธ์พี่น้องหากในอดีตถ้านางเห็นน้องชายเดินถือตำรามาเช่นนี้ นางคงจะเบ้ปากแล้วพูดจาเหน็บแนมว่า ‘คิดว่าตัวเองเรียนเก่งนักหรืออย่างไร เจ้าเด็กอวดดี!’ แต่ตอนนี้จิตวิญญาณของนางผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางจะไปถือสาหาความกับเด็กอายุสิบขวบได้อย่างไรกัน“เจ้าเพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษาหลวงหรือ?” เยี่ยลู่ซือเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลลงหลายส่วน ผิดจากปกติที่มักจะใช้เสียงแหลมสูงค่อนขอดผู้เป็นน้องชายมาตลอดเยี่ยจิ้งเหวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเรียวฉายแววประหลาดใจวับหนึ่ง ก่อนจะกลับมานิ่งสงบตามเดิม “ขอรับพี่ใหญ่ ข้าเพิ่งเรียนเสร็จ และกำลังจะไปท่องตำราต่อที่ห้องหนังสือขอรับ”“เพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษายังต้องท่องตำราอีกรึ?” เยี่ยลู่ซือขมวดคิ้ว ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนตั่ง ท่าทางหมดคราบคุณหนูผู้สูงศักดิ์ “เจ้าอายุเพิ่งจะสิบขวบ วันๆ เอาแต่คลุกอยู่กับกองตำรา ไม่เหนื่อยหรืออย่างไร? ดูซิ หน้าตาซูบซีดหมดแล้ว ท่านพ่อเข้มงวดกับเจ้าเกินไปแล้วจริง ๆ”คำพูดแสดงความห่วงใยที่หลุดออกมาจากปากของพี่สาว ทำให้เยี่ยจิ้งเหวินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เจ้าตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่นคล้ายกำลังประเมินว่าพี่สาวกำลังจะมาไม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-09
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 อ้อนน้องชาย
ตอนที่ 6 อ้อนน้องชายวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเยี่ยลู่ซือคลุกอยู่แต่ภายในเรือนของตน นางทำราวกับไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ กิจกรรมในแต่ละวันของนางวนเวียนอยู่เพียงไม่กี่อย่าง คือนอนตื่นสายกินอาหารเลิศรส ยามบ่ายก็จะนอนอ่านนิทานปรัมปรา หรือไม่ก็เดินชมสวนออกกำลังกายบ้างเล็กน้อย และเข้านอนช้านางกลายเป็นปลาเค็มเต็มตัว ส่วนท่านพ่อกับท่านแม่เห็นนางสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่สร้างเรื่องปวดหัว และดูมีความสุขดีกับการกินๆ นอนๆ ก็มิได้ว่ากล่าวอันใด กลับยิ่งส่งของอร่อยมาให้นางที่เรือนไม่ขาดสายทว่า... ในขณะที่เยี่ยลู่ซือกำลังเสพสุขอย่างสำราญใจอยู่นั้น ณ จวนอ๋องเก้ากลับมีบรรยากาศที่อึดอัดขัดใจอย่างบอกไม่ถูกบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องอักษร ตี้ฉิงเทียนนั่งอ่านรายงานการทหารด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะเชื่องช้า แฝงความหงุดหงิดลึกๆ“องครักษ์เงาที่ข้าส่งไปจับตาดูจวนอัครเสนาบดี... มีรายงานอันใดส่งมาบ้างหรือไม่?” ตี้ฉิงเทียนเอ่ยถามเสียงเรียบทว่าทรงพลัง ทำเอาโม่ฉินองครักษ์คนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่ด้านข้างถึงกับสะดุ้งโม่ฉินรีบก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือรายงา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-13
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 ปฏิเสธไม่ได้
ตอนที่ 7 ปฏิเสธไม่ได้เยี่ยลู่ซือที่แสร้งซบหน้าลงกับท่อนแขนเล็กแอบลอบยิ้มกริ่มในใจ เจ้าเด็กทึ่มของนางช่างไร้เดียงสาและว่าง่ายชวนให้เอ็นดูเหลือเกิน นางแกล้งทำเป็นสะอื้นไห้จนไหล่บางสั่นระริกอีกสองสามที ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตที่รื้นน้ำตาจนฉ่ำวาวจ้องมองเด็กชายด้วยความซาบซึ้งใจและเต็มไปด้วยความหวัง“จิ้งเหวิน... เจ้าพูดจริงหรือ? เจ้าจะไม่ทอดทิ้งพี่สาวไร้ประโยชน์คนนี้จริงๆ ใช่ไหม?”“ข้าพูดคำไหนคำนั้น” เยี่ยจิ้งเหวินยืดอกขึ้น ดวงตาเรียวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดั่งบุรุษผู้พร้อมจะแบกรับโลกทั้งใบ "ต่อให้ในอนาคตข้าจะรับราชการได้เบี้ยหวัดเพียงน้อยนิด หรือต่อให้ข้าต้องตรากตรำทำงานหนักเพียงใด ข้าก็จะหาเงินมาซื้อขนมโก๋อ่อนและผลไม้เชื่อมให้ท่านกินจนอิ่มหนำทุกมื้อ มิให้ท่านต้องตกระกำลำบากเป็นอันขาด!”“เจ้าช่างดีกับพี่ใหญ่นัก” เยี่ยลู่ซือยิ้มหวานหยาดเยิ้ม พลางเอื้อมมือไปลูบแก้มเนียนของน้องชายอีกครั้ง ก่อนจะดึงโยกไปมาด้วยความหมั่นเขี้ยวอย่างที่สุด จนเจ้าตัวเล็กหน้าบิดเบี้ยวหลังจากหลอกล่อและสานสัมพันธ์กับอู่ข้าวอู่น้ำในอนาคตจนสำเร็จ เยี่ยลู่ซือก็เดินฮัมเพลงเบาๆ กลับเรือนพักของตนเองด้วยความสำ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-13
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 เข้าวัง
ตอนที่ 8 เข้าวังสามวันต่อมา...ค่ำคืนงานเลี้ยงฉลองวันสารทฤดูก็มาถึง บรรยากาศภายในวังหลวงยามค่ำคืนคึกคักและโอ่อ่าตระการตา แสงไฟจากโคมไฟหลวงนับพันดวงส่องสว่างราวกับกลางวัน รถขบวนหรูหราของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่จอดเรียงรายเป็นทิวแถว เยี่ยลู่ซือในชุดผ้าไหมสีฟ้าอมเทาหม่น รูปทรงเรียบง่ายทว่าตัดเย็บอย่างประณีตรับกับรูปร่างบอบบาง เส้นผมดำขลับถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ ปักด้วยปิ่นมุกเม็ดเล็กๆ เพียงสองสามชิ้น ใบหน้าแต่งแต้มเพียงบางเบา ทว่ากลับขับเน้นให้ดวงตากลมโตและผิวพรรณที่เริ่มมีเลือดฝาดดูหมดจดงดงามนางเดินตามหลังบิดามารดาและเยี่ยจิ้งเหวินน้องชายตัวน้อยเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม พยายามก้มหน้าต่ำรักษากิริยา ไม่สอดส่องสายตามองผู้ใด เป้าหมายเดียวของนางในวันนี้คือทำตัวเป็นธาตุอากาศที่ไม่มีใครสังเกตเห็นภายในท้องพระโรง ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงอันไพเราะเสนาะหู ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำสูงสุด ข้างกายของทั้งสองมีพระโอรสองค์น้อยพระชนมายุสิบพรรษา องค์ชายน้อยอยู่ในชุดมังกรสีเหลืองทองนั่งนิ่งท่าทางเฉลียวฉลาด ถัดไปคือองค์หญิงน้อยพระชนมายุราวห้าหกชันษาดวงตากลมโตน่ารักน่าเอ็นดูกำลังเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 บทกลอน
ตอนที่ 9 บทกลอนการแสดงดำเนินไปจนถึงช่วงกลางงานเลี้ยง ฮองเฮาทรงแย้มพระสรวล ก่อนจะปรายพระเนตรมองลงมายังบรรดาคุณหนูตระกูลขุนนางที่นั่งอยู่เบื้องล่าง“งานเลี้ยงในวันนี้ช่างครึกครื้นยิ่งนัก ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูตระกูลขุนนางทุกท่าน ต่างเพียบพร้อมไปด้วยรูปโฉมและความสามารถในศาสตร์ทั้งสี่ วันนี้เป็นโอกาสอันดีมีผู้ใดอยากจะออกมาแสดงความสามารถเพื่อสร้างความสำราญให้แก่ฮ่องเต้และข้าบ้างหรือไม่?”สิ้นกระแสรับสั่ง บรรยากาศภายในพระโรงก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที คุณหนูตระกูลใหญ่หลายคนต่างมองหน้ากันไปมา แววตาประกายวิบวับ นี่คือโอกาสทองในการแสดงตัวตนต่อเบื้องพระพักตร์ และที่สำคัญต่อหน้าท่านอ๋องเก้าอีกด้วยคุณหนูหลินเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนแล้วย่อกายอย่างงดงาม “หม่อมฉันหลินซู่ซู่ขอพระราชทานอนุญาตแสดงรำกระบี่เพื่ออวยพรให้แก่ราชวงศ์เพคะ”“ดี! เจิ้งอนุญาต” ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัยคุณหนูหลินก้าวออกไปกลางท้องพระโรง รับกระบี่จากนางกำนัล ก่อนจะเริ่มร่ายรำด้วยท่วงท่าที่ทั้งอ่อนช้อยและดุดันดั่งสตรีผู้เป็นบุตรสาวแม่ทัพ แขนเสื้อสะบัดพริ้วไหวตามจังหวะที่นางขยับตัว สร้างเสียงปรบมือชื่นชมจากเหล่าขุนนางล้นหลาม ยา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 ตกรางวัล
ตอนที่ 10 ตกรางวัลสิ้นเสียงหวานอันราบเรียบทว่ากังวานจับใจ ความเงียบงันปกคลุมท้องพระโรงอยู่ชั่วครู่ บทกลอนที่เยี่ยลู่ซือร่ายออกมานั้น มิได้ใช้คำที่มีความหมายลึกซึ้งจนยากแก่การเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้โอ้อวดภูมิปัญญาเกินไปจนน่าหมั่นไส้ ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยคำมงคลที่เข้าใจง่าย และที่สำคัญที่สุดคือ เป็นการยกย่องบารมีขององค์เหนือหัวและแม่ของแผ่นดินได้อย่างแนบเนียนและไร้ที่ติฮ่องเต้ตี้หมิงเทียนทรงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสำราญพระทัย“ฮ่าๆๆๆ ดี! ดีมาก! เป็นบทกลอนที่ไพเราะและเป็นมงคลยิ่งนัก!” ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลก่อนจะหันไปตรัสกับฮองเฮาที่นั่งเคียงข้าง “ฮองเฮา ดูท่าที่ว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยร่างกายป่วยไข้จนสติปัญญาเลอะเลือนนั้น จะเป็นเพียงความถ่อมตัวของนางเท่านั้นกระมัง บทกลอนสั้นๆ ทว่าความหมายลึกซึ้งเช่นนี้ สมกับเป็นบุตรสาวของท่านอัครเสนาบดีเยี่ยจริงๆ!”ฮองเฮาทรงคลี่ยิ้มงดงาม สายพระเนตรที่มองลงมายังเยี่ยลู่ซือเต็มไปด้วยความเอ็นดูและพอพระทัย “ฉลาดหลักแหลมและรู้ความยิ่งนัก ร่างกายเพิ่งหายป่วยแต่น้ำเสียงยังกังวานชัดเจน ข้าชอบบทกลอนของเจ้า คุณหนูใหญ่เยี่ย”“ขอบพระทัยฝ่าบาทและฮองเฮาที่ทรงเมตตาเพคะ หม่อ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-17
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status