หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีแล้วก็พบว่าคนที่คุยกับฉันไม่ใช่แม่ แต่เป็นระบบมันบอกว่า ตอนที่แม่จากไป แม่ได้ทิ้งโอกาสหนึ่งไว้ให้ฉัน ถ้าฉันเต็มใจ ก็สามารถไปยังโลกของแม่ได้แน่นอนว่าฉันเต็มใจแต่คำตอบที่เกือบหลุดออกจากปากกลับถูกกลืนลงไปฉันถามระบบว่า “กลับไปอยู่กับแม่แล้วจะดีกว่าตอนนี้จริงเหรอ ถ้าแม่รักฉัน ทำไมตอนนั้นถึงไม่พาฉันไปด้วย”ระบบบอกฉันว่า ตอนนั้นแม่รับภารกิจนี้ เพราะคุณยายป่วยหนักมาก แม่อยากช่วยชีวิตคุณยาย จึงมาที่โลกนี้ในโลกนั้นแม่เป็นเพียงนักศึกษาปีสอง เงินเก็บทั้งหมดหมดไปกับการรักษาคุณยาย แถมที่บ้านยังเป็นหนี้อีกตอนนั้นพ่อทั้งสี่ให้สัญญาว่า ไม่ว่าฉันจะเป็นลูกของใคร พวกเขาก็จะเลี้ยงดูฉันเหมือนลูกแท้ ๆ ขอเพียงแม่ทิ้งสิ่งยึดเหนี่ยวไว้ให้พวกเขาความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูก ย่อมวางแผนเพื่ออนาคตของลูกเสมอแม่ไม่อยากให้ฉันต้องลำบากไปด้วย จึงทิ้งฉันไว้ที่นี่“หนานหนาน” ระบบพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังลูบศีรษะฉัน “หลายปีมานี้ แม่ของเธอรอเธออยู่ตลอด แม่ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยแต่งงาน ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ไว้หลังหนึ่ง แล้วเฝ้ารอเธอมาตลอด เธออยากไปหาแม่ไหม”ฉันพยักหน้าระบบถอนหาย

ความเจ็บปวดอย่างที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้นฉันถูกต้นไม้ต้นหนึ่งด้านนอกขวางเอาไว้หลังจากมีคนช่วยฉันลงมาได้แล้ว คุณพ่อเจี่ยงหน้าซีดเผือด เดินเข้ามาตบฉันหนึ่งฉาด“เสิ่นซือหนาน เธอจะเอาให้พอใช่ไหม”สีหน้าของคุณพ่อกู้ก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันทั้งตัวเขาสั่นเทิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาเตะฉันอีกหนึ่งที“เสิ่นซือหนาน ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่”ฉันถูกเตะล้มลงกับพื้นเพราะเพิ่งล้างท้องมา แถมยังโดนเตะซ้ำ จุดนั้นเหมือนมีคนเอามีดแทงเข้ามา แล้วบิดเต็มแรงกลิ่นคาวคลุ้งพุ่งจากกระเพาะขึ้นมาถึงปากหลังจากกระอักเลือดคำนั้นออกมา ฉันก็คุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง“คุณกู้ คุณหมอเจี่ยง อย่ามาสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันตายเถอะ”ทั้งสองคนชะงักเพราะคำพูดของฉันคุณพ่อกู้ขมวดคิ้ว “นี่เป็นลูกไม้ใหม่ของเธอ ใช้ความตายมาขู่พวกเราเหรอ”“ไม่” ฉันตาแดงก่ำ มองพวกเขา “ฉันเจอระบบของแม่แล้ว มันบอกว่าถ้าฉันตาย ก็จะได้ไปหาแม่ ขอร้องเถอะ อย่ามาสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันตายเถอะ”“แบบนี้พวกคุณก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะแย่งความรักกับเวินหย่า แล้วก็ไม่ต้องคอยระแวงจนไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก”หลังจากเวินหย่าเกิดเรื่อง คุณพ่อคนที่สี่ เย่ว์เหย

บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงร้องไห้ของเวินหย่ากู้เย่เงียบอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก “ลูกถูกใครทำร้าย”เวินหย่าตอบ “เสิ่นซือหนาน”กู้เย่ถามต่อ “เมื่อไหร่”“ก็เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน” เวินหย่ารู้สึกว่าวันนี้เขาแปลกไป “คุณพ่อกู้ คุณรู้ไหมว่าคุณพ่ออีกสามคนอยู่ไหน พวกคุณรีบกลับมาได้ไหม หนูกลัว”ท่ามกลางเสียงสะอื้นของเธอ กู้เย่ยกมือกดขมับ “เวินหย่า เสิ่นซือหนานตายแล้ว”ปลายสายเงียบงันทันทีน้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเธอยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน บอกหน่อยว่าเธอจะไปทำร้ายลูกได้ยังไง”ปลายสายไร้เสียงตอบกลับห้าชั่วโมงต่อมา คุณพ่อทั้งสี่ก็กลับถึงบ้านเวินหย่ายืนอยู่ในห้องรับแขก พอเห็นพวกเขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาดวงตาของเธอแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา“คุณพ่อกู้ เกิดอะไรขึ้น เสิ่นซือหนานตายจริง ๆ เหรอ”กู้เย่อารมณ์ย่ำแย่มาก จึงไม่ตอบเธอสีหน้าของเวินหย่ายิ่งน้อยใจ เธอหันไปออดอ้อนเจี่ยงโจวสิง “คุณพ่อเจี่ยง เมื่อกี้พวกคุณอยู่ด้วยกันใช่ไหม งั้นพวกคุณก็คงได้ยินหมดแล้ว”เวินหย่าร้องไห้อีกครั้ง “ขะ ขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจโกหก หนูแค่กลัว พวกคุณไม่กลับบ้านสักที หนูกลัวว่

ทันใดนั้น คุณพ่อทั้งสี่ก็ดีใจราวกับลิงในสวนสัตว์ ต่างคนต่างออกท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นโดยเฉพาะกู้เย่ เขาตื่นเต้นจนแทบร้องไห้ “เสิ่นอี๋ คุณก็มาด้วย ดีเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะยังได้เจอคุณอีก”“ดีจริง ๆ ” เจี่ยงโจวสิงก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะกอดฉันกับแม่ “พวกคุณทั้งสองกลับมากันแล้ว ในเมื่อกลับมาแล้วก็อย่าไปอีกเลย พวกเราคิดถึงพวกคุณมาก”แต่ทันทีที่มือของเขายื่นเข้ามา แม่ก็ตบหน้าเขาอย่างไม่ลังเล“เจี่ยงโจวสิง นี่คือวิธีที่นายดูแลลูกของฉันงั้นเหรอ”บรรยากาศเงียบกริบในทันทีกู้เย่รีบเดินเข้ามาเช่นกัน “เสิ่นอี๋ ฟังพวกเราก่อน…”แต่เขาก็พูดยังไม่ทันจบแม่ก็ตบเขาอีกหนึ่งฉาดจากนั้นคุณพ่ออีกสองคนก็โดนกันครบ ไม่มีใครรอดฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงในใจมีเพียงความคิดเดียวสะใจจริง ๆแม่ฉันเท่มากหลังเสียงเพียะดังติดกันสี่ครั้ง ใบหน้าของคุณพ่อทั้งสี่ก็มีรอยฝ่ามือประทับอย่างพร้อมเพรียงแต่พวกเขาไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนกำลังคิดถึงช่วงเวลาในอดีตเสียมากกว่าเยว่เหยียนถึงกับหันแก้มอีกข้างที่ยังไม่โดนตบมายื่นให้ “เสิ่นอี๋ อีกข้างก็ต้องตบเหมือนกัน”แน่นอนว่าแม่ก็จัดใ