หลังกลับมาอยู่ข้างแม่ พ่อทั้งสี่เสียใจจนแทบบ้า

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

แล้วก็พบว่าคนที่คุยกับฉันไม่ใช่แม่ แต่เป็นระบบ

มันบอกว่า ตอนที่แม่จากไป แม่ได้ทิ้งโอกาสหนึ่งไว้ให้ฉัน ถ้าฉันเต็มใจ ก็สามารถไปยังโลกของแม่ได้

แน่นอนว่าฉันเต็มใจ

แต่คำตอบที่เกือบหลุดออกจากปากกลับถูกกลืนลงไป

ฉันถามระบบว่า “กลับไปอยู่กับแม่แล้วจะดีกว่าตอนนี้จริงเหรอ ถ้าแม่รักฉัน ทำไมตอนนั้นถึงไม่พาฉันไปด้วย”

ระบบบอกฉันว่า ตอนนั้นแม่รับภารกิจนี้ เพราะคุณยายป่วยหนักมาก แม่อยากช่วยชีวิตคุณยาย จึงมาที่โลกนี้

ในโลกนั้นแม่เป็นเพียงนักศึกษาปีสอง เงินเก็บทั้งหมดหมดไปกับการรักษาคุณยาย แถมที่บ้านยังเป็นหนี้อีก

ตอนนั้นพ่อทั้งสี่ให้สัญญาว่า ไม่ว่าฉันจะเป็นลูกของใคร พวกเขาก็จะเลี้ยงดูฉันเหมือนลูกแท้ ๆ ขอเพียงแม่ทิ้งสิ่งยึดเหนี่ยวไว้ให้พวกเขา

ความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูก ย่อมวางแผนเพื่ออนาคตของลูกเสมอ

แม่ไม่อยากให้ฉันต้องลำบากไปด้วย จึงทิ้งฉันไว้ที่นี่

“หนานหนาน” ระบบพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังลูบศีรษะฉัน “หลายปีมานี้ แม่ของเธอรอเธออยู่ตลอด แม่ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยแต่งงาน ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ไว้หลังหนึ่ง แล้วเฝ้ารอเธอมาตลอด เธออยากไปหาแม่ไหม”

ฉันพยักหน้า

ระบบถอนหายใจด้วยความโล่งอก มันบอกว่าขอแค่ร่างนี้ของฉันตาย ฉันก็จะได้เจอแม่

พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก แล้วผูกเป็นปมกับกรง

ฉันเคยดูในทีวี แค่สอดหัวเข้าไป แล้วปล่อยตัวทิ้งน้ำหนักลง ก็จะตาย

ยังดีที่กรงหมาใหญ่พอ และตัวฉันก็เล็กพอ

หลังจากสอดหัวเข้าไปได้ไม่นาน ลำคอก็เริ่มรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก

สติค่อย ๆ เลือนราง แต่ฉันกลับมีความสุข

อีกเดี๋ยวก็จะได้เจอแม่แล้ว

แต่ยังดีใจได้ไม่กี่วินาที ฉันก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อ

กรงหมาถูกเปิดออก ฉันถูกช่วยลงมา

เมื่อหายใจได้อีกครั้ง ฉันเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกคู่นั้น

“พ่อกู้”

คำเรียกนั้นหลุดออกมาแทบจะเป็นสัญชาตญาณ

ไม่นานฉันก็รู้สึกเสียใจ

เพราะทันทีที่กู้เยี่ยได้ยิน ความตื่นตระหนกในแววตาของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจ

“อย่าเรียกฉันแบบนั้น เธอไม่คู่ควร”

กู้เยี่ยคือพ่อที่เป็นประธานบริษัทของฉัน

ในบรรดาพ่อทั้งสี่ เขาเอ็นดูฉันมากที่สุด

หลายคนถึงกับคิดว่าเขาคือพ่อแท้ ๆ ของฉัน

เพราะดวงตาของเราคล้ายกันมาก

หลายปีมานี้ ฉันอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของพ่อกู้

ไม่ว่าฉันอยากได้อะไร เขาก็จะหามาให้

เขาเคยพูดไว้ว่า ต่อให้เป็นดวงดาวบนท้องฟ้า ขอแค่ฉันอยากได้ เขาก็จะเด็ดมาให้

แต่ความรักเอ็นดูนั้นสิ้นสุดลงเมื่อสามปีก่อน

พ่อกู้พาเวินหย่ากลับมาจากต่างประเทศ

ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า นอกจากแม่ของฉันแล้ว พ่อทั้งสี่ยังมีรักแรกในใจอีกคน

ในอดีต รักแรกในใจคนนั้นหักหลังพวกเขาทั้งสี่ เพื่อแลกกับเงินก้อนโต แล้วหนีไปต่างประเทศ

เป็นแม่ที่เข้ามาเยียวยาพวกเขา ค่อย ๆ ดึงพวกเขาออกมาจากบาดแผลของการถูกทรยศครั้งนั้น

ต่อมา รักแรกในใจคนนั้นใกล้ตายอยู่ต่างประเทศ จึงโทรหาพ่อกู้เพื่อขอโทษ และขอให้เขารับเลี้ยงเวินหย่า

พ่อทั้งสี่บอกว่าเวินหย่าอายุน้อยกว่าฉันนิดหน่อย ขอให้ฉันอยู่กับเธออย่างสงบ

ฉันเองก็ปฏิบัติต่อเธอเหมือนน้องสาวจริง ๆ

แต่ตั้งแต่แรก เวินหย่าก็คิดจะแย่งความรักทั้งหมดของพ่อ ๆ ไป

ร่างกายของเธอมักจะมีบาดแผลโผล่มาอย่างไม่มีสาเหตุ แล้วกล่าวหาว่าฉันเป็นคนทำ

บางครั้งก็กลิ้งตกบันได แล้วบอกว่าฉันเป็นคนผลัก

เมื่อเธอกล่าวหาว่าฉันทำร้ายเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ พ่อ ๆ ก็ยิ่งผิดหวังในตัวฉันมากขึ้น

จนกระทั่งครั้งนั้น เวินหย่าถูกนักเลงกว่าสิบคนขวางไว้ในตรอกและล่วงละเมิด

หลังจากจับนักเลงพวกนั้นได้ พวกมันกลับพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฉันเป็นคนสั่ง

ฉันแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อ

นับจากวันนั้น ฉันก็กลายเป็นคนบาปของบ้านหลังนี้

พ่อทั้งสี่ไม่อนุญาตให้ฉันเรียกพวกเขาว่าพ่ออีก

ส่วนฉันก็ต้องย้ายออกจากห้องนอนเจ้าหญิง มาอยู่ในกรงหมา

คนรับใช้ทุกคนด่าว่าฉันเป็นฆาตกร

การถูกทุบตี ถูกดุด่า และอดอาหาร กลายเป็นเรื่องปกติ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฉันก็รีบก้มหน้าขอโทษ “ขอโทษค่ะ คุณกู้”

ถึงอย่างนั้น พ่อกู้ก็ยังไม่ยอมปล่อยผ่าน “เสิ่นซือหนาน เธอคิดจะทำอะไร เล่นละครฆ่าตัวตาย ตั้งใจเรียกร้องความสนใจจากพวกเราสินะ”

“แต่เธอนี่โง่จริง ๆ มาเล่นละครฆ่าตัวตายในที่แบบนี้ ทั้งเหม็นขนาดนี้ ต่อให้ศพเธอเน่าก็คงไม่มีใครรู้”

ที่แท้เขาคิดว่าฉันกำลังแสดงละคร

ฉันไม่ได้เถียง เพียงแต่ถามด้วยความสงสัย “คุณกู้ ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้คะ คุณไม่ใช่คนรักความสะอาดที่สุดเหรอ”

พ่อกู้ขมวดคิ้ว “นี่มันบ้านฉัน ฉันจะไปไหนก็ได้ ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อเตือนเธอ วันนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยวหย่า อย่าหาเรื่องให้เธอ อย่างน้อยก็ห้ามมาตายที่นี่”

ฉันพยักหน้าอย่างว่าง่าย

ที่แท้เขาช่วยฉันไว้ เพราะไม่อยากให้ฉันตายในคฤหาสน์ แล้วทำให้เวินหย่าหงุดหงิด

ถ้าอย่างนั้น ฉันไปตายที่อื่นก็พอ