ตอนที่ 14 ความเจ็บแลกความเจ็บ

          “ค่ะ...ถ้าจะพูดตรงๆ ก็คือดิฉันจะนอนกับคุณ เพื่อแลกกับหนี้สินบางส่วนและการผ่อนผันค่ะ เงินสี่สิบล้านดิฉันอาจจะหาไม่ได้ทั้งหมดในเวลาหนึ่งปีค่ะ แต่ในระหว่างที่ดิฉันอยู่กับคุณ ตัวฉันอาจจะใช้ลดทอนหนี้สินได้บ้างค่ะ”

นันท์นลินอยากจะกัดลิ้นตัวเองเสียจริง ไม่รู้ว่าตัวเองไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้พูดจาออกมาแบบนี้ เธอไม่ได้เตรียมสคริปต์มาด้วยซ้ำ แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันทำให้เธอไม่มีเวลาที่จะคิดได้เลย นอกจากต้องรีบตัดสินใจ

          สายตาคมเข้มสำรวจไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาวอย่างไม่เกรงใจราวกับต้องการสำรวจสินค้าเพื่อประเมินค่า ความอวบอิ่มของวัยสาวสะพรั่งในวัยเจริญพันธุ์ ใบหน้าสวยหวาน ตาโตสวยหวาน สวยเด่น และมีความฉลาดในแววตา ดวงหน้าสวยเกลี้ยงเกลาใส มองดูแล้วหมดจด ยิ่งมองเขายิ่งได้สัมผัสความงดงามผุดผ่องความสวยแบบนี้คือความงามกระจ่างใส อีกด้านกลับมีแรงดึงดูดทางเพศสูง เธอคนนี้เป็นคนรูปร่างสูงได้รูป ส่วนสัดส่วนเหมาะสมกลมกลึงจนน่าสัมผัสและลิ้มลอง...

          “อืม...เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน ถ้านายเจนภพรู้ว่าลูกสาวตัวเองเอาตัวเข้าแลกกับการใช้หนี้ คงจะสนุกไม่น้อยเลยนะ”

พริษฐ์ไม่คิดว่าข้อต่อรองของเธอจะดูน่าสนใจ ลูกกระสุนนัดเดียวแต่ได้นกตั้งสองตัว มันเป็นอะไรที่คุ้มค่าเลยทีเดียว

          “ตกลงนะคะ ดิฉันไม่สนใจค่ะ ว่าคุณจะคิดยังไงกับดิฉัน...ขอแค่ให้ดิฉันได้มีโอกาสนี้ก็พอค่ะ”

          ดวงตาสุกใสแดงเรื่อแลมองเขาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ฝืนทนความเจ็บปวดรุนแรงที่กลางอกราวกับถูกควักหัวใจออกไป นันท์นลินเจ็บอย่างที่สุด แต่ก็ต้องทนฝืนเอาไว้

          “ได้สิ...เอาเป็นว่าคุณเริ่มงานตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมต้องการเมื่อไหร่ คุณต้องมา...และอย่าคิดที่จะแบล็คเมล์ผมเด็ดขาด คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องอะไร และหวังว่าผมคงไม่เจอคุณย้อมแมวมานะ...”

          “โอเคค่ะ...พรุ่งนี้ดิฉันจะมาตามนัด เมื่อไหร่ ที่ไหนคุณบอกดิฉันมาได้เลย และก่อนเริ่มงาน ดิฉันขอให้คุณแจงรายละเอียดด้วยค่ะ ว่าที่ดิฉันอยู่กับคุณหนึ่งปีดิฉันจะได้ลดทอนหนี้เท่าไหร่ต่อเดือน และดิฉันจะต้องเหลือหนี้เท่าไหร่จึงจะหมด”

          “ขอผมเช็คสินค้า ก่อนที่จะกำหนดรายละเอียด ถ้าหากสินค้าไม่ดีอย่างที่คุณโฆษณา ผมจะได้ประเมินราคาถูก จริงมั้ย!”

          “มะ-หมายความว่ายังไงคะ?”

ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นอกจากความอัปยศอดสูของการขายศักดิ์ศรีของตัวเองแล้ว นันท์นลินรู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกินที่ต้องหน้าชาเพราะคำพูดดูถูกเหยียดหยามจากชายคนนี้

          “คุณเป็นลูกของนายเจนภพ...และผมก็รู้จักนิสัยพ่อของคุณเป็นอย่างดี เพราะฉะนั้นผมต้องแน่ใจว่าคุณจะไม่เอาของที่ใช้แล้วมาย้อมหลอกผมอีก...คุณจะไม่ทำก็ได้นะ ผมไม่ได้บังคับคุณ ถ้าไม่ตกลงให้ผมเช็คสินค้าก่อนล่ะก็ ผมก็ไม่ตกลง...เชิญคุณกลับไปได้เลย ผมต้องการพักผ่อน”

พริษฐ์พูดเหมือนคนที่ถือไพ่เหนือกว่า แน่นอนว่าเมื่อก่อน พริษฐ์เป็นเด็กอายุแค่สิบขวบ เลยไม่ทันกลเกมของศัตรู แต่เวลานี้ พริษฐ์อายุสามสิบแล้ว ใครหน้าไหนก็ไม่สามารถจะทำอะไรเขาได้อีกต่อไป

          “ตกลงค่ะ พรุ่งนี้ดิฉันจะมาตามนัด ไม่ทราบว่าคุณจะสะดวกเช็คสินค้าที่ไหน เวลากี่โมง กรุณาบอกดิฉันด้วยค่ะ”

          นันท์นลินพยายามสะกดความรู้สึกขมขื่นของตัวเองเอาไว้ นันท์นลินจะต้องอดทนให้ได้

          “อืม...ที่นี่...บ้านหลังนี้สองทุ่ม”

          “ค่ะ”

          “หวังว่าคุณคงป้องกันตัวเองนะ ผมไม่ชอบใส่ถุง ผมพวกนิยมธรรมชาติ หวังว่าคุณคงเข้าใจ!”

          วาจาแสบร้อนไปจนถึงทรวงสาดไปที่หญิงสาวอย่างอำมหิต ลูกสาวของศัตรูไม่ควรได้รับการปฏิบัติที่ดี

          “แน่นอนค่ะ...ดิฉันรู้ค่ะว่าดิฉันควรทำยังไง...โอเค...นะคะพรุ่งนี้สองทุ่มดิฉันมาแน่นอน! ขอบคุณค่ะ ที่คุณให้โอกาสดิฉัน...ขอตัวนะคะ...สวัสดีค่ะ...คุณพริษฐ์!”

นันท์นลินลุกขึ้นยืนยกมือไหว้ และหันหลังเดินจากไปทันที เธอไม่อาจทนอยู่ให้ชายใจร้ายคนนี้ถากถางเธอได้อีกต่อไป กระบอกตาร้อนผ่าวและน้ำในตากำลังเอ่อล้นเต็มดวงตาคู่สวย ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเพราะน้ำในตากำลังจะหยดไหล นันท์นลินใช้หลังมือปาดเช็ดน้ำออกจากหางตาทันที เธอเจ็บปวดเหลือเกิน...

          แกร๊ก! ปึ่ง! เสียงประตูรถมินิคันสวยเปิดและปิดดังสนั่น!

          “ฮือ ฮือ ฮือ”

นันท์นลินปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้นที่สุด หลังจากที่ประตูรถปิดลง เธอไม่อาจทนได้อีกต่อไปแล้ว หญิงสาวฟุบหน้าร้องไห้สะอื้นตัวโยน ระเบิดอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดที่มี ราวกับห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย...

....................

          [กวินกานต์...]

          “คุณหนูยังไม่กลับเลยค่ะคุณวีร์...เดี๋ยวก็คงจะเข้ามาค่ะ คุณหนูบอกว่าไปธุระให้กับคุณพ่อค่ะ...คุณวีร์ไม่ต้องห่วงนะคะ”

          “พระพายไม่เคยปิดมือถือแบบนี้นะครับป้าน้อย”

          “แบตโทรศัพท์น่าจะหมดหรือเปล่าคะ เดี๋ยวถ้าอีกสักครึ่งชั่วโมงคุณหนูยังไม่กลับมา ป้าน้อยจะโทรบอกคุณวีร์นะคะ”

ป้าน้อยรู้เรื่องราวของคุณหนูเธอเป็นอย่างดี ว่าวันนี้คุณหนูของเธอออกไปทำอะไร เธอจำเป็นจะต้องปิดบังเรื่องนี้เป็นความลับเอาไว้ อยากให้คุณหนูของเธออธิบายด้วยตัวของเธอเอง

          “โอเค...ครับป้าน้อย ถ้ายังไงป้าน้อยรีบโทรหาผมนะครับ”

          “ค่ะคุณวีร์”

          “...” แฟนสาวของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน อยู่ดีๆ ก็ปิดมือถือและติดต่อไม่ได้ ปกติเธอไปไหนก็ตาม เธอจะบอกเขาเสมอ แต่ครั้งนี้ดูแปลกไป...

          “วีร์...”

          “ครับพ่อ”

          “วันนี้พ่อคงต้องคุยกับวีร์แล้วนะ...เกี่ยวกับเรื่องแฟนของลูก...วีร์คงไม่ต้องไปสืบเสาะอะไรแล้ว ตอนนี้เจนภพออกข่าวหน้าสังคมวงการธุรกิจไปเรียบร้อยแล้ว ลูกคงรู้แล้วใช่มั้ย”

          “ครับพ่อ...แต่ผมไม่สนใจเรื่องนั้นครับ ผมจะช่วยพระพายด้วยตัวของผมเองครับ หนี้สินที่เกิดขึ้นผมจะต้องรีบแต่งงานกับเธอ เพื่อจะได้ช่วยเธอได้ในฐานะสามีครับพ่อ”

          “วีร์! นี่ลูกพูดอะไร! ลูกรู้ตัวหรือเปล่าว่าสิ่งที่ลูกพูดมา มันหมายความว่ายังไง! หนี้สินของนายเจนภพไม่ใช่แค่บาทสองบาทนะ มันมากมายหลายร้อยล้าน! ลูกจะเอาเงินมากมายที่ไหนไปช่วยเขาได้!”

อารมณ์ของผู้เป็นพ่อเริ่มเดือดขึ้นทันที

          “ผมรู้ครับพ่อ ผมถึงต้องรีบแต่งงานกับพระพายไงครับ ผมไม่ได้ขอให้พ่อหรือครอบครัวเราช่วยนะครับ ผมจะช่วยพระพายด้วยตัวเองครับพ่อ”

กวินกานต์พยายามใจเย็นอธิบายผู้เป็นพ่ออย่างช้าๆ เขาไม่อาจทิ้งคนรักหรือทิ้งหัวใจของตัวเองได้ เมื่อคนรักเดือดร้อนเขาก็พร้อมที่จะสู้ไปกับเธอ