ตอนที่ 13 ไร้ทางเลือก

“งั้นก็ต้องคุยกันยาว เชิญคุณนั่งก่อนครับ”

          พริษฐ์ผายมือออกไปข้างหน้าเพื่อให้เธอนั่งลงเจรจา ดูแล้วถ้ายืนแบบนี้หญิงสาวอาจจะล้มลงได้ง่ายๆ ท่าทางของเธอนั้นตื่นกลัวเขาเสียเต็มประดา

          “ค่ะ” ดวงตากลมโตจ้องมองเสี้ยวใบหน้าคมอยู่ตลอดเวลา เมื่อไหร่ความอึดอัดเหล่านี้จะจบลงซะที มือของหญิงสาวเย็นเฉียบ

          “อืม...ว่ามา...”

พริษฐ์จ้องมองไปที่ใบหน้าอันอ่อนเยาว์ ที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มใดๆ ความนวลเนียนแบบธรรมชาติของแก้มใสส่องประกายดูมีออร่าราวกับสาวสุขภาพดี ไล่เรื่อยลงมาก็พบกับริมฝีปากบางอวบอิ่มเป็นรูปกระจับสีชมพูระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวคนนี้คงถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีประคบประหงม นายเจนภพคงรักและหวงมากสินะ

          “คือ...ดิฉันจะขอเจรจาผ่อนผัน เรื่องหนี้สินของพ่อดิฉันค่ะ ดิฉันไม่รู้เรื่องราวในอดีตที่พ่อดิฉันทำไว้หรอกนะคะ แต่ดิฉันในฐานะลูกจะมาขอร้องคุณค่ะ ทั้งที่ดิฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะมาร้องขอให้คุณเห็นใจด้วยซ้ำ แต่ดิฉันก็ยังอยากให้คุณทบทวน และขอคุณให้โอกาสพ่อดิฉันหน่อยได้มั้ยคะ เราขอผ่อนผันเรื่องบ้านออกไปก่อน ดิฉันแค่ขอยืดเวลาเพื่อที่ดิฉันจะหาเงินมาชดใช้คุณค่ะ”

          การพูดครั้งนี้เป็นประโยคที่ยืดยาวที่สุดในชีวิตของนันท์นลิน ทั้งที่เธอจะพยายามเรียบเรียงมันมาก่อนหน้านี้แล้วมันก็ดูผิดๆ ถูกๆ  นั่นก็เป็นเพราะความประหม่ากับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั่นเอง

          “บ้านของคุณมูลค่าประมาณเจ็ดสิบล้าน และนายเจนภพเอามาค้ำเพื่อนำเงินสดของผมไปสี่สิบล้าน คุณจะมีวิธีการคืนผมยังไง ไหนคุณลองบอกวิธีของคุณมาสิ ว่าคุณจะทำวิธีไหนกัน...”

ชายหนุ่มหรี่ตา สังเกตเห็นความตระหนกบนใบหน้าเล็กๆ หญิงสาวแลดูกระวนกระวายราวกับนั่งอยู่บนกองไฟ

          “สะ-สี่สิบล้านเหรอคะ...”

หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ร่างบอบบางเหมือนจะแข็งค้างไปโดยพลัน ทำไมมันมากมายขนาดนี้ ที่พ่อของเธอให้มาเจรจาขอผ่อนผันกับเขา มันไม่น่าจะเป็นไปได้แล้ว

          “คุณคิดว่าสี่แสนหรือยังไง ถ้าเงินแค่นั้นผมคงไม่ต้องลงทุนไปทวงด้วยตัวเองหรอกนะ”

คำพูดเจือน้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นมาเบาๆ นายเจนภพคิดยังไงถึงได้ส่งลูกสาวมาเจรจากับเขาแบบนี้ คงหมดหนทางแล้วสินะ

          “ดะ-ดิฉันไม่คิดว่ามันจะเยอะขนาดนี้นี่คะ”

          “อืม...แค่นี้ใช่มั้ยธุระของคุณ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมคงต้องขอตัวครับ...”

ร่างสูงกำลังจะลุกขึ้นยืน แต่ทว่ามือบางกลับรีบคว้าแขนของเขาเอาไว้ พริษฐ์ชะงักและเต็มไปด้วยความประหลาดใจกับการกระทำอันอุกอาจของเธอ

          “เดี๋ยวก่อนค่ะ...”

นันท์นลินคว้าแขนแกร่งเอาไว้อย่างลืมตัว เธอตกใจที่อยู่ดีๆ เขาก็ตัดจบแบบดื้อๆ เธอไม่ทันที่จะได้ต่อรองอะไรกับเขาเลย

          “คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ พ่อคุณส่งคุณมาทำอะไร”

เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยสะกดกลั้นอารมณ์ พริษฐ์เดาใจผู้หญิงคนนี้ไม่ออกเลย

          “คุณให้โอกาสดิฉันอธิบายหน่อยได้ไหมคะคุณพริษฐ์”

          “โอกาสของคุณผมให้คุณไปแล้ว ทางเดียวที่ผมจะยอมคุณได้ก็คือ คุณกับพ่อของคุณต้องหาเงินมาชดใช้ผมตามกำหนดในวันพรุ่งนี้...พ่อของคุณรู้อยู่แล้วว่าไม่มีปัญญาหาเงินสี่สิบล้านในเวลาวันเดียวหรอกนะ เพราะฉะนั้นผมเลยต้องถามคุณ ว่าพ่อของคุณส่งคุณมาหาผมเพื่ออะไรกันแน่...บอกมา!”

          “พ่ออยากให้ดิฉันมาเจรจาขอผ่อนผันเรื่องเวลาค่ะ ขอแค่คุณยืดเวลาให้ดิฉันหน่อยได้ไหมคะ สักหนึ่งปีจะได้มั้ยคะ ถ้าคุณจะกรุณาช่วยดิฉันสักครั้ง...นะคะ”

          น้ำเสียงของเธอฟังคล้ายๆ จะร้องไห้ออกมาเต็มแก่ ความอัดอั้นที่อยู่ในอกของเธอนั้นแทบจะระเบิดออกมา

          “นายเจนภพไม่เล่าให้คุณฟังหรือไง ว่าสิ่งที่พ่อของคุณทำไว้ครอบครัวของผมยังไงบ้าง...มันจำเป็นหรือที่ผมจะต้องมานั่งฟังคำร้องขอของคุณแบบนี้ ผมไม่เห็นว่ามันจะสำคัญอะไรกับผมเลย ผมไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการที่ช่วยคุณและพ่อของคุณเลย กลับกัน! ผมอยากจะเหยียบพวกคุณให้จมดินด้วยซ้ำ!”

          เสียงทุ้มแฝงร่องรอยความอัดอั้นและเจ็บปวด พริษฐ์ไม่เคยลืมการกระทำอันโหดร้ายของนายเจนภพได้เลย ไม่ลืมแม้แต่วินาทีเดียว!

          “งั้น...ดิฉันจะต้องทำยังไงคะ คุณถึงจะ...”

          “กลับไป! ผมไม่ต้องการ...พ่อของคุณไม่มีอะไรให้ผมเป็นข้อแลกเปลี่ยนได้อีกแล้ว ผมเป็นนักธุรกิจไม่ใช่นักสังคมสงเคราะห์ที่ต้องเห็นใจคนอย่างพ่อคุณ...จบแล้ว...คุณกลับไปซะ!”

          ในดวงตาของเขาฉายแววของความเจ็บปวดอย่างที่สุดออกมา

          “ตะ-แต่...”

เธอระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ข่มกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ นันท์นลินจะทำอย่างไรดี ทุกอย่างมันดูมืดมนไปหมด นัยน์ตาหญิงสาวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

          เงียบ...

นันท์นลินนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างหนัก เพื่อหาวิธีทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ

          “กลับไปบอกนายเจนภพด้วยว่า นี่แค่การเริ่มต้น ของจริงยังมีเยอะกว่านี้แน่นอน”

ร่างสูงเตรียมจะผละออกไป

          “ไม่นะคะ”

หญิงสาวร้องเสียงหลง เพราะความตื่นเต้นและความตระหนก วินาทีสุดท้ายของนันท์นลินกำลังจะจบลง...

“งั้น...ดิฉันขอแลกระยะเวลาการผ่อนผันการใช้หนี้หนึ่งปีด้วยตัวของดิฉันค่ะ...คุณพริษฐ์”

ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกคออย่างห้ามไม่อยู่ หลังจากประโยคอันเด็ดเดี่ยวของเธอจบลง นันท์นลินไม่รู้จะหาหนทางไหนมาต่อรองกับเขาได้อีกแล้ว นอกจากวิธีนี้

          “...”

          พริษฐ์นิ่งงันกับสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าเขานั้น โพล่งออกมา เขาไม่คิดว่าเด็กสาวคนนี้จะกล้าเอาตัวเองเข้าแลกกับการต่อรองครั้งนี้ เธอจะบ้าหรืออย่างไร นายเจนภพจะรู้หรือเปล่าว่าลูกสาวตัวเองได้ตัดสินใจอะไรลงไป

          “ดิฉันยังไม่มีมลทินใดๆ มาก่อน ถ้าคุณจะพิจารณา... ในช่วงเวลาหนึ่งปีดิฉันจะนอนกับคุณเพื่อชดใช้หนี้สินของพ่อค่ะ”

          ใบหน้าสวยร้อนผ่าว นันท์นลินมาไกลเกินกว่าที่จะกลับไปได้อีกแล้ว เธอไม่มีสิ่งไหนที่จะต่อรองได้อีกนอกจากสิ่งนี้

          “คุณเสนอขายตัวเพื่อแลกหนี้ของพ่อคุณงั้นซิ!”

คำพูดเย้ยหยันแฝงในน้ำเสียงของชายหนุ่ม ‘ความเจ็บปวดอีกรูปแบบหนึ่ง ของนายเจนภพก็คือ การต้องทนเห็นลูกสาวอันเป็นที่รักถูกย่ำยีอย่างไร้ศักดิ์ศรี’ ริมฝีปากหนายกยิ้มทันที บางทีนายเจนภพอาจตายทั้งเป็นเพราะสิ่งนี้ก็เป็นได้