บทที่8 เงิน10ล้าน

บทที่8 เงิน10ล้าน

หลังจากที่ใยไหมบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด สิงหราชก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วดวงตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"บอกพี่ชายเธอ ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ ให้มันมาเจอฉันที่คาสิโน 'ตอนนี้' เลย"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้องรับรองวีไอพี ชั้นบนสุดของคาสิโน

ดิน เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเกร็งจัด ในมือถือกระเป๋าหนังที่บรรจุเงินสดจำนวน 10 ล้านบาทเอาไว้ เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ตรงหน้า สิงหราช ที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ด้วยท่าทีสงบ โดยมี ใยไหม ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ

"เฮียครับนี่เงิน 10ล้านครับ ผมหามาได้แล้ว" ดินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ลีโอพยักหน้าให้ เมศ เข้ามาตรวจสอบเงินจำนวนนั้น เมื่อได้รับคำยืนยันว่าครบถ้วน ลีโอก็ปัดกระเป๋าเงินออกไปด้านข้างเล็กน้อยพลางสบตากับดิน

"เงิน 10 ล้านนี้ ฉันจะรับไว้และหักออกจากยอดหนี้ทั้งหมดของแกทันที" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เท่ากับว่าตอนนี้ แกยังเหลือหนี้ค้างกับฉันอีก 10 ล้านบาท ตราบใดที่แกยังคืนเงินก้อนสุดท้ายนี้ไม่ครบ สัญญาไถ่ตัวใยไหมกับน้ำหวานก็ยังถือเป็นโมฆะ ฉันจะยังไม่ปล่อยพวกเธอไป"

ดินหน้าเสียทันที เขาคุกเข่าลงกับพื้นพลางยกมือไหว้ "เฮียครับ ผมขอร้องเถอะครับ เงิน 10 ล้านที่ผมเอามาให้ มันก็มากพอที่จะแสดงความตั้งใจของผมแล้ว ให้ผมกับน้องสาวกลับไปอยู่ด้วยกันเถอะครับ ผมสัญญา ผมสาบานเลยว่าผมจะรีบหาเงินส่วนที่เหลือมาคืนเฮียให้เร็วที่สุด ผมจะไม่หนีไปไหนแน่นอนครับเฮีย"

ใยไหมเห็นพี่ชายทำเช่นนั้นก็ใจคอไม่ดี เธอหันไปมองสิงหราชด้วยสายตาเว้าวอน แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งเฉยราวกับหินสลักไม่มองเธอด้วยซ้ำ

"สัญญาของแกมันกินไม่ได้" ลีโอแค่นยิ้ม "กฎของฉันคือเงินครบถึงจะจบสัญญา ตอนนี้แกจ่ายมาครึ่งทาง ฉันก็ใจดีมากแล้วที่ยอมหักเงินต้นให้โดยไม่พูดถึงเรื่องอื่น กลับไปซะ ไปหาเงินอีก 10 ล้านมาวางตรงหน้าฉัน แล้ววันนั้นฉันจะเซ็นยกเลิกสัญญาและปล่อยใยไหมกับน้ำหวานให้เป็นอิสระทันที"

"แต่เฮียครับ"

"ไม่มีแต่!" ลีโอตวาดเบาๆ" ในระหว่างที่แกยังหาเงินไม่ครบ ใยไหมจะยังทำงานดูแลบัญชีอยู่ที่คาสิโนนี่ และน้ำหวานจะอยู่ที่คฤหาสน์ของฉัน พวกเธอจะได้รับการดูแลอย่างดี ตราบเท่าที่แกไม่คิดเล่นตลกหรือทำเรื่องโง่ๆ ลับหลังฉันอีก"

ใยไหมเม้มปากแน่นก่อนจะเดินเข้าไปพยุงพี่ชายให้ลุกขึ้น "พี่ดินทำตามที่พี่ลีโอบอกเถอะค่ะ ไหมอยู่ที่นี่สบายดี พี่ไปจัดการหาเงินส่วนที่เหลือมาให้ถูกต้องเถอะนะ"

ดินมองน้องสาวด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก เขาพยักหน้าช้าๆ และเมศก็เอ่ยให้เขาออกไป

ก่อนจะออกไป เขาก็มองหน้าใยไหมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและรู้สึกผิดอย่างรุนแรง เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปกุมมือของน้องสาวไว้ต่อหน้าสิงหราชที่นั่งมองดูอยู่เงียบๆ

"ใยไหม น้องพี่ พี่ถามจริงๆ ไหมยอมยกโทษให้พี่ได้ไหม? สำหรับทุกอย่างที่พี่เคยทำผิดพลาดไป พี่ขอโทษจริงๆ นะไหม"

ใยไหมมองสบตาพี่ชาย ความโกรธแค้นที่เคยมีมันมลายหายไปเหลือเพียงความสงสาร เธอพยักหน้าเบาๆ "ค่ะ ไหมยกโทษให้พี่ดิน แต่พี่ต้องสัญญากับไหมนะ ว่าพี่ต้องเลิกทำเรื่องผิดกฎหมาย เลิกทำชั่วทุกอย่าง และกลับไปเป็นพ่อที่ดีของน้ำหวานให้ได้"

"พี่สัญญา ขอเวลาพี่หน่อยนะไหม อีกไม่นานพี่จะหาเงินก้อนสุดท้ายมาไถ่ตัวไหมกับลูกให้ได้ พี่สัญญา" ดินให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ก่อนที่ดินจะเดินออกจากห้องไป เขาหยุดชะงักครู่หนึ่งแล้วมองไปรอบๆ ห้องทำงานที่หรูหรา ก่อนจะหันมามองน้องสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากมาเฟียหนุ่มนัก

"พี่เห็นไหมอยู่ที่นี่กับคุณลีโอ เห็นไหมมีความสุขดีพี่ก็เบาใจนะ"

คำพูดของดินทำให้ใยไหมถึงกับทำหน้าเงอะง่ะ ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที เธอรีบหลบสายตาพี่ชายแล้วชำเลืองมองสิงหราชที่นั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสงบนิ่งแต่สายตาจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา ใยไหมกลัวเหลือเกินว่าลีโอจะอ่านใจเธอออก หรือรู้ความลับในใจว่าจริงๆ แล้วเธอเริ่มจะมีใจให้เขาเข้าเสียแล้ว

"รีบไปเถอะค่ะพี่ดิน เดินทางปลอดภัยนะ" ใยไหมรีบตัดบทเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

"ไปนะไหม ฝากน้ำหวานด้วย"

ทั้งสองพี่น้องบอกลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์ ดินหันไปก้มหัวให้สิงหราชเป็นการทำความเคารพครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินตามเมศออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงลมหายใจที่ดูจะดังผิดปกติของใยไหม

สิงหราชหมุนตัวจากเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ช้าๆ เขามาหยุดอยู่เบื้องหลังของหญิงสาวจนเธอสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันและกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายเขา และดึงเธอให้นั่งลงที่ตัก

"ความสุขที่พี่ชายเธอพูดถึง มันหมายความว่ายังไงใยไหม?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหูจนเธอขนลุกซู่

สิงหราชจ้องมองปฏิกิริยาของหญิงสาวบนตักด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แม้ ใยไหม จะพยายามปฏิเสธและหลบสายตา แต่แววตาที่สั่นไหวของเธอก็ทำให้มาเฟียผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากอย่างเขามองออกว่าเธอมีความรู้สึกบางอย่างให้เขาจริงๆ แต่ความกังวลเรื่องหนี้สินและพี่ชายมันค้ำคอเธออยู่

"ถ้าพี่เธอใช้หนี้ครบแล้ว เธอจะไปจากฉันใช่ไหม?"

คำถามนั้นทำให้ใยไหมชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันสนิท เธอเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้น เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังหาคำตอบให้หัวใจไม่ได้ ความเงียบของเธอกลายเป็นคมดาบที่กรีดลงบนใจของสิงหราช เขาตีความความเงียบนั้นว่าเธอคงอยากไปจาก "กรงขัง" แห่งนี้ใจจะขาด

"นั่นสินะ ใครอยากอยู่กับปีศาจอย่างฉันตลอดไป" เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขมขื่นก่อนจะดันตัวเธอให้ลุกขึ้น "ไปทำงานได้แล้วไป! ฉันมีธุระต้องไปจัดการ"

สิงหราชเดินสะบัดหน้าออกไปจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เขาตรงไปหา เมศ ที่ยืนรออยู่ด้านหน้าทันที

"เมศ ไปสืบมาให้ละเอียดว่าเงิน 10 ล้านที่ไอ้ดินเอามาให้ฉัน มันได้มาจากไหน คนอย่างมันไม่มีทางหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ได้ในเวลาสั้นๆ โดยวิธีสะอาดแน่!"

"ครับนาย"

สองวันต่อมา...

เมศก็รีบเดินขึ้นไปยังห้องทำงานของสิงหราชด้วยท่าทีเร่งรีบ เขาปิดประตูลงกลอนอย่างมิดชิดเพื่อไม่ให้ใยไหมหรือคนที่ไม่เกี่ยวข้องได้รับรู้เรื่องนี้

"นายครับได้เรื่องแล้วครับ" เมศรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "เงิน 10 ล้านนั่นเป็นเงินที่ได้มาจากการขนส่งยาเสพติดข้ามชาติครับ และคนที่อยู่เบื้องหลังงานนี้ก็คือ กรเดช ศิริพงษ์ไพศาล ครับนาย"

สิงหราชที่กำลังจิบเหล้าอยู่ถึงกับชะงัก แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ไอ้เดชงั้นเหรอ? แสดงว่าไอ้ดินไปทำงานให้ไอ้เดช"

"ดูเหมือนไอ้ดินจะโดนมันหลอกล่อด้วยเงินก้อนโตครับนาย"

เวลาผ่านไปจนภึงช่วงค่ำที่คาสิโนสิงหราช ยังคงคึกคักไปด้วยเหล่านักพนันที่แสวงหาโชคลาภ สิงหราช ในชุดสูทสีดำสนิทดูน่าเกรงขาม เดินตรวจงานไปตามโต๊ะพนันต่าง ๆ โดยมี ใยไหม เดินเคียงข้างคอยจดบันทึกตัวเลขและตรวจสอบความเรียบร้อยของพนักงานบัญชีตามจุดต่าง ๆ

"ตรงนี้ยอดบัญชีของเมื่อวานดูสอดคล้องกันดีนะคะพี่ลีโอ" ใยไหมเอ่ยขณะก้มมองแท็บเล็ตในมือ

"อืมรอบคอบดีมาก" ลีโอตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบตัวเพื่อรักษาความปลอดภัย

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินผ่านโซนวีไอพี ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในสภาพเมามายจากการดื่มหนักก็นั่งหงายหลังพิงเก้าอี้ เขามองเห็นใยไหมที่เดินผ่านมาพอดี แววตาหื่นกระหายก็ฉายชัดขึ้นมาทันที

"เฮ้ย! น้องสาว มานี่หน่อยสิ" ชายขี้เมาตะโกนเสียงดังพลางกวักมือเรียก "หน้าตาจิ้มลิ้มแบบนี้ มาสับไพ่ให้เฮียหน่อยมา ถ้าเฮียชนะ เฮียให้ทิปหนัก ๆ เลย!"

ใยไหมชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ "ขอโทษนะคะ ฉันไม่ใช่พนักงานสับไพ่ค่ะ ฉันมาตรวจสอบบัญชี"

"อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลยน่า!" ชายคนนั้นลุกขึ้นพรวดพราดแล้วกระชากแขนใยไหมอย่างแรงจนเธอถลาเข้าไปหา "เป็นแค่ผู้หญิงทำงานในคาสิโน จะหยิ่งไปทำไม มานั่งข้างเฮียนี่มา!"

ใยไหมหน้าเสีย พยายามบิดแขนออก "ปล่อยนะ!"

ลีโอเห็นเหตุการณ์ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและดุดันทันที เขาพยายามระงับอารมณ์และพยักหน้าให้เมศจัดการก่อนเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศลูกค้า

"ขอประทานโทษครับท่าน" เมศรีบเดินเข้าไปแทรกกลาง "คุณผู้หญิงท่านนี้เป็นฝ่ายบัญชีครับ ไม่ใช่พนักงานบริการ รบกวนท่านปล่อยมือและกลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะครับ เดี๋ยวผมจะจัดหาพนักงานมือหนึ่งมาบริการท่านแทน"

"มึงไม่ต้องมายุ่ง!" ชายขี้เมาตวาดใส่เมศ "กูจะเอาคนนี้! ตัวเล็กๆ ขาวๆ แบบนี้สับไพ่แล้วเฮียจะมีโชค"

มันไม่พูดเปล่า แต่กลับกระชากใยไหมเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบกับอกมัน แล้วมันก็เริ่มลามปามโดยการซุกหน้าลงที่ซอกคอและพยายามจะกอดเธอไว้แน่น

"อ๊ะ! ปล่อยนะ!" ใยไหมร้องอุทานด้วยความกลัว เธอพยายามใช้มือดันตัวออกสุดแรง

ความอดทนของสิงหราชขาดผึ่งทันที เขาไม่สนใจภาพลักษณ์หรือการรักษาหน้าลูกค้าหน้าไหนทั้งนั้น มาเฟียหนุ่มก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปหาในระยะประชิด เขาคว้าคอเสื้อของชายขี้เมาจากด้านหลังแล้วกระชากออกอย่างแรงจนมันหลุดจากตัวใยไหม

"ผัวะ!!!"

หมัดหนักๆ ของลีโอกระแทกเข้าที่กรามของชายคนนั้นอย่างเต็มแรงจนเกิดเสียงกระดูกร้าวชัดเจน ร่างท้วมลอยละลิ่วไปกระแทกกับโต๊ะพนันข้าง ๆ จนข้าวของกระจัดกระจาย เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากปากพร้อมกับฟันสองสามซี่ที่หลุดร่วงลงบนพื้น

"อั๊ก...อือออ..." ชายขี้เมานอนครางโอดโอยด้วยความเจ็บปวด กรามของมันบิดเบี้ยวไปผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด

สิงหราชตั้งท่าจะเข้าไปซ้ำด้วยความแค้นที่เห็นคนของเขาถูกรังแก เมศและ รปภ. อีก 4 คนต้องรีบเข้ามาล็อกตัวเจ้านายไว้ทันที

"นายครับ! พอแล้วครับนาย! ใจเย็นครับ!" เมศร้องห้ามเสียงหลง

"ใจเย็นงั้นเหรอ! มันกล้าเอามือสกปรกของมันมาแตะต้องคนของกู!" ลีโอตวาดลั่นจนแขกทั้งคาสิโนพากันเงียบกริบ เขาชี้หน้าไอ้คนที่นอนจมกองเลือดอยู่ "จำใส่หัวมึงไว้! อย่าได้มาแตะคนของกูอีกเป็นอันขาด!"

เขาหันไปสั่ง รปภ. ด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "ลากคอมันออกไป! เอามันไปโยนทิ้งไว้ข้างถนนโน่น ให้มันนอนตายอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ต้องส่งโรงพยาบาล!"

"ครับนาย!" รปภ. รีบหิ้วปีกชายขี้เมาที่สลบเหมือดออกไปตามคำสั่ง

ลีโอรีบหันมาหาใยไหมที่ยืนตัวสั่นอยู่ เขาคว้าไหล่เธอมาตรวจดูด้วยความเป็นห่วง แววตาที่ดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนปนรู้สึกผิด "เป็นอะไรไหม?"

ใยไหมส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาคลอเบ้า "ไม่เป็นไรค่ะ ไหมแค่ตกใจ ขอบคุณนะคะพี่ลีโอ"

ลีโอดึงเธอเข้ามากอดแนบอกต่อหน้าทุกคน "ไม่ต้องกลัว ใครที่มันกล้าทำแบบนี้กับเธอ มันต้องจ่ายคืนมากกว่านี้ร้อยเท่า"