บทที่9 ข้าวเย็น

บทที่9 ข้าวเย็น

หลังจากเหตุการณ์ที่แสนวุ่นวายที่คาสิโน สิงหราช ตัดสินใจยุติการตรวจงานทั้งหมดแล้วพา ใยไหม กลับมายังคฤหาสน์ทันที บรรยากาศในบ้านช่วงหัวค่ำดูอบอุ่นผิดกับความตรึงเครียดที่คาสิโนอย่างลิบลับ

บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ สิงหราชนั่งนิ่งกินข้าวของเขาไปเงียบๆ แต่สายตาคอยชำเลืองมองร่างบางข้างกายเป็นระยะ ใยไหมยังไม่ได้เริ่มกินข้าวของตัวเอง เพราะเธอมัวแต่ใส่ใจกับการป้อนข้าว น้ำหวาน ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็ก

"น้ำหวานขา อ้าปากเร็ว หม่ำๆ จะได้โตไวๆ เหมือนลุงลิงโอไงคะ" ใยไหมส่งเสียงหวานพร้อมทำท่าเครื่องบินร่อนเข้าปากหลานสาว

"งั่ม! อร่อยมากเยยค่ะน้าไหม" เด็กน้อยเคี้ยวง่ำๆ พลางปรบมือแปะๆ อย่างร่าเริง "ลุงลิงโอขา ดูสิหนูกินหมดเย้ว!"

สิงหราชเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ "อืม เก่งมาก"

เมื่อน้ำหวานอิ่มหนำสำราญ ใยไหมก็เรียกป้าสายแม่บ้านมารับตัวเด็กน้อย "ป้าสายคะ ฝากพาน้ำหวานไปอาบน้ำหน่อยนะคะ เดี๋ยวไหมตามไปค่ะ"

พอโต๊ะอาหารเหลือเพียงแค่เขาสองคน ใยไหมถึงเริ่มตักข้าวเข้าปากตัวเองบ้าง ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งใยไหมตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

"พี่ลีโอคะ พรุ่งนี้ไหมขออนุญาตออกไปข้างนอกนะคะ"

มือที่กำลังถือช้อนของสิงหราชชะงักกึกทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาคมกริบ "พรุ่งนี้วันหยุดเสาร์อาทิตย์ เธอจะไปไหนตั้งสองวัน? หน้าที่ของเธอคืออะไรลืมไปแล้วหรือไง"

ใยไหมถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางวางช้อนลง "ไหมไม่ได้จะไปสองวันค่ะพี่ลีโอ ไหมแค่จะออกไปซื้อนม แพมเพิส แล้วก็ของใช้จำเป็นให้น้ำหวานค่ะ แล้วก็ถึงกำหนดที่ต้องพาน้ำหวานไปรับวัคซีนด้วย ไหมไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองค่ะ ให้พี่เมศหรือคนของพี่พาไปก็ได้"

"แน่ใจนะว่าแค่ไปซื้อของ?" ลีโอถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความระแวง "ถ้าเธออาศัยจังหวะนี้หนีไป เงินอีก 10 ล้านที่พี่ชายเธอติดฉันไว้ ฉันก็อดน่ะสิ"

ใยไหมมองสบตาเขาอย่างจริงจัง "ไหมไม่หนีหรอกค่ะ พี่ลีโอไม่ได้โหดร้ายกับไหมและน้ำหวานเลย พี่ให้เราสองคนอยู่ดีกินดีขนาดนี้ มีที่หลับนอนที่ปลอดภัย ใครจะกล้าหนีไปจากพี่ล่ะคะ?"

คำพูดของเธอทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะ เขาแกล้งทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความรู้สึก "ก็ดี ที่รู้จักสำนึก"

สักพัก เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังปึกๆ ลงมาจากบันได น้ำหวานในชุดนอนลายการ์ตูนหอมฉุย วิ่งดุ๊กดิ๊กตรงดิ่งมาหาลีโอที่โต๊ะอาหาร

"ลุงลิงโอขาาา หนูอาบน้ำเสร็จเย้ว หอมฉุยเยย!" น้ำหวานเข้าไปเขย่าแขนแกร่งของเขาอย่างออดอ้อน "ไปดูการ์ตูนกันเยยค่ะ ลุงลิงโอสัญญาเย้วนะ"

แต่สิงหราชกลับนั่งนิ่ง หน้าตาเคร่งขรึมกว่าเดิม อารมณ์ที่เคยอ่อนลงกลับมาคุกรุ่นเพราะเขายังวนเวียนอยู่กับความคิดที่ว่า 'ถ้าไอ้ดินมันหาเงินมาคืนครบ ยัยเด็กนี่ก็คงจะพาหลานหนีไปจากเขาจริงๆ' ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งหงุดหงิดจนแสดงออกทางสีหน้า

ใยไหมมองดูอาการของเขาแล้วใจไม่ดี เธอมองออกทันทีว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างหนัก แม้จะไม่รู้สาเหตุแน่ชัดว่าเรื่องอะไร

"น้ำหวานลูก อย่าซนสิคะ" ใยไหมรีบเข้าไปดึงตัวหลานสาวออกมา "อย่ากวนลุงลิงโอเลยค่ะ ลุงเขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ให้ลุงพักผ่อนน่ะลูก มาค่ะ เดี๋ยวน้าไหมพาไปดูการ์ตูนเองนะ"

น้ำหวานหน้าจ๋อยลงทันที "ลุงลิงโอเหนื่อยหยอคะ งั้นหนูไม่กวนเย้วก็ได้"

สิงหราชมองตามร่างบางที่อุ้มเด็กน้อยเดินเลี่ยงไปที่ห้องรับแขก เขาอยากจะรั้งเธอไว้ อยากจะบอกว่าเขาไม่ได้รำคาญเด็ก แต่เขากลับพูดไม่ออก ได้แต่นั่งกำหมัดแน่นอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงลำพัง ท่ามกลางความสับสนในใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ

สิงหราชยืนพิงประตูห้องรับแขกเงียบๆ สายตาคมจ้องมองภาพเบื้องหน้าผ่านช่องว่างที่เปิดไว้เล็กน้อย แสงสว่างจากจอทีวีขนาดใหญ่สะท้อนใบหน้ากลมป้อมของ น้ำหวาน ที่กำลังกระโดดโลดเต้นดุ๊กดิ๊กพยายามทำท่าตามการ์ตูนในจออย่างสุดความสามารถ โดยมีแม่บ้านคอยดูแลอยู่ข้างๆ

"ปลาตัวหย่ายยย ว่ายน้ำบุ๋งๆ คริคริ" เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยทำให้มาเฟียที่หัวใจแข็งกระด้างมาตลอดถึงกับต้องแอบกระตุกยิ้มที่มุมปาก

"เด็กนี่ ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความโกรธขึ้งและอารมณ์ขุ่นมัวที่โต๊ะอาหารเริ่มมลายหายไปเพียงเพราะได้ยินเสียงหัวเราะของน้ำหวาน

แต่แล้วสายตาของเขาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่โซฟาตัวยาวด้านหลัง ใยไหม นอนคอพับหลับใหลอยู่ตรงนั้นด้วยความอ่อนเพลีย ในมือยังถือผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กของหลานสาวค้างไว้ ใบหน้าหวานยามหลับดูไร้เดียงสาและอ่อนล้าจนสิงหราชรู้สึกใจหาย เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอต้องทำทั้งงานบัญชีที่คาสิโนและดูแลหลานตัวน้อยไปพร้อมๆ กัน

เธอก็คงเหนื่อยไม่แพ้กัน

ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านเข้าสู่กลางอก มันไม่ใช่แค่ความหวงแหนหรือความต้องการทางกาย แต่มันคือความรู้สึก 'ถนอม' อย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน สิงหราชยืนมองอยู่นาน ความเงียบทำให้เขาเริ่มกลัวใจตัวเอง

"ไม่ได้การแล้ว" เขาสลัดความคิดว้าวุ่นนั้นออก รีบหมุนตัวเดินหนีขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ทันทีราวกับคนกำลังหนีความจริง เขาไม่อยากยอมรับว่าจุดอ่อนของสิงหราช อัครเดชโภคิน บัดนี้คือผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ข้างล่างนั่น

เช้าวันรุ่งขึ้น ใยไหม ในชุดสุภาพดูสะอาดตาจูงมือ น้ำหวาน ที่อยู่ในชุดกระโปรงตัวเก่งเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความสดใส เด็กน้อยสะพายกระเป๋าเป้ใบจิ๋วเตรียมตัวจะไปรับวัคซีนและซื้อของใช้ตามที่น้าสาวขออนุญาตเจ้าของบ้านไว้ แต่ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย บรรยากาศภายในห้องรับแขกที่เคยเงียบสงบกลับดูเคร่งขรึมและกดดันจนเธอต้องชะงักฝีเท้า

ที่โซฟาตัวยาวปรากฏร่างของหญิงวัยกลางคนผู้มีสง่าราศี สวมเครื่องประดับมุกดูภูมิฐานและมีรังสีความเป็นนางพญากระจายอยู่รอบตัว เคียงข้างกันมีหญิงสาวสวยสะพรั่งที่แต่งกายด้วยแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่งไขว่ห้างจิบน้ำชาด้วยท่าทางจองหอง

"เอ่อ ขอโทษค่ะ" ใยไหมเอ่ยแผ่วเบาพลางค้อมตัวลงตามมารยาท

ป้าสาย ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ไม่ไกลรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาใยไหม แล้วกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก "คุณใยไหมคะ นั่น คุณจินตนา คุณแม่ของคุณลีโอค่ะ ท่านเพิ่งกลับจากฮ่องกงมาถึงเมื่อเช้านี้เอง ส่วนนั่นคุณเจนนี่ ป้าขอตัวไปปลุกคุณลีโอก่อนนะค!"

ป้าสายพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที ทิ้งให้ใยไหมยืนเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบสองคู่ที่จ้องมองมาอย่างพิจารณา โดยเฉพาะคุณจินตนาที่ลดถ้วยน้ำชาลงช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของหญิงสาวและเด็กน้อย

"ฉันไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่เดือน ตาลีโอเอาคนนอกที่ไหนเข้ามาเดินเพ่นพ่านในบ้าน" เสียงแหลมที่ทรงอำนาจของคุณจินตนาดังข่มขวัญขึ้นมาทันที

"สวัสดีค่ะคุณท่าน หนูชื่อใยไหมค่ะ มาช่วยงานบัญชีให้คุณลีโอ" ใยไหมพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นพลางโอบไหล่น้ำหวานที่เริ่มมุดเข้าหาหลังเธอด้วยความหวาดกลัว

"ช่วยงานบัญชี?" เจนนี่ แค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก "บ้านนี้จ้างพนักงานบัญชีมาอยู่กินในบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่คะคุณแม่ แถมยังมีเด็กติดสอยห้อยตามมาด้วย ดูท่าทางจะไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดาแล้วมั้งคะ"

คุณจินตนาจ้องมองใบหน้าหวานของใยไหมอย่างไม่วางตา ความสวยที่ดูสะอาดตาและอ่อนน้อมของหญิงสาวตรงหน้ากลับทำให้ท่านรู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก เพราะมันขัดกับแผนการที่ท่านตั้งใจจะให้ เจนนี่ ลูกสาวเพื่อนสนิทเข้ามาหมั่นหมายกับลูกชายตัวดีเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ

"ตาลีโอนี่ก็แปลกคน ทำงานเหนื่อยๆ แทนที่จะหาความสำราญกับคนที่คู่ควร กลับเอาพวก ห้องแถวมาไว้ในบ้าน" คุณจินตนาเอ่ยสั้นๆ แต่บาดลึกไปถึงคนฟัง

ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะมาคุ เสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอก็ดังมาจากบันได สิงหราช เดินลงมา ใบหน้าคมสันเรียบเฉยแต่แววตาคมกริบนั้นฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นว่าใครกำลังยืนกดดันผู้หญิงของเขาอยู่

"เสียงดังเอะอะอะไรกันแต่เช้าครับแม่" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ที่ทรงพลังของเขาทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบทันที

สิงหราชไม่ได้เดินเข้าไปหาแม่ของเขาเป็นคนแรก แต่เขากลับก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าใยไหม กลิ่นน้ำหอมจางๆ และแผ่นหลังกว้างของเขาทำหน้าที่เป็นปราการปกป้องเธอไว้จากสายตาเหยียดหยามเหล่านั้นโดยอัตโนมัติ

"ตาลีโอมาแล้วเหรอลูก แม่ไม่อยู่แป๊บเดียว บ้านเรากลายเป็นสถานสงเคราะห์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" คุณจินตนาเอ่ยประชดประชัน "แล้วนี่หนูเจนนี่ อุตส่าห์บินมาจากฮ่องกงพร้อมแม่เพื่อมาเจอลูกนะ"

เจนนี่รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานทันที "สวัสดีค่ะพี่ลีโอ ไม่เจอกันนานเลยนะค่ะ"

สิงหราชเพียงแค่พยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปสบตากับมารดา "ใยไหมเขาเป็นคนของผม และเขาก็ทำงานให้ผมที่นี่ด้วย ปัญหาคืออะไรครับแม่?"

"ปัญหาคือแม่ไม่ชอบ! และแม่คิดว่าลูกควรจะเลือกคนที่เหมาะสมกว่านี้มาอยู่ข้างตัว"

สิงหราชยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น "แม่ครับ ผมอายุ 40 แล้วนะ ผมผ่านโลกมามากพอที่จะตัดสินใจเองได้ว่าใครควรอยู่หรือใครควรไป ผมไม่จำเปนต้องให้แม่มาคอยหาเมียหรือหาใครมาประเคนให้เหมือนเด็กหัดเดินหรอกครับ"

"ลีโอ! นี่ลูกกล้าหักหน้าแม่เหรอ!"

"ผมแค่พูดตามความจริงครับ และนี่ก็คือบ้านของผมผมจะพาใครมา หรือจะดูแลใครมันก็เป็นสิทธิ์เด็ดขาดของผมเพียงคนเดียว" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดพลางหันไปมองใยไหมที่ยืนหน้าซีด "ใยไหม พาน้ำหวานไปขึ้นรถ พี่จะพาไปเอง"

เขาสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครกล้าขัด ก่อนจะปัดสายตากลับไปมองมารดาและแขกผู้มาใหม่ด้วยท่าทางเย็นชา ทิ้งท้ายไว้เพียงความนิ่งสบงที่น่ากลัว ก่อนจะเดินนำใยไหมออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งพายุลูกใหญ่ให้โหมกระหน่ำอยู่เบื้องหลังในห้องรับแขกนั้นเอง

เมื่อรถพุ่งทะยานออกจากอาณาเขตคฤหาสน์ไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องรับแขกที่ยังคงหลงเหลือเพียงความเงียบงันปนคุกรุ่นก็ระเบิดขึ้นทันที คุณจินตนา ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรงด้วยความขัดใจ มือที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดโตกำเข้าหากันแน่นจนสั่น

"สาย! มานี่!" เสียงทรงอำนาจวาดก้องไปทั่วโถงบ้าน

ป้าสาย ที่ยืนหลบมุมอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามารายงานตัวพร้อมกับแม่บ้านอีกสองสามคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล

"คะ คุณผู้หญิง" ป้าสายก้มหน้าจนคางชิดอก

"บอกฉันมาเดี๋ยวนี้! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วตาลีโอไปคว้ามาจากซอกตึกไหน!" คุณจินตนาแหวลั่น ขณะที่ เจนนี่ นั่งนิ่งคอยเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ แววตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นความริษยาอย่างเห็นได้ชัด

ป้าสายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบตามความจริงที่เห็นมาตลอด "เธอชื่อคุณใยไหมค่ะ คุณลีโอเป็นคนพามาเองค่ะคุณผู้หญิง พามาอยู่ด้วยกันที่นี่ ได้ปีหนึ่งแล้วค่ะ"

"ปีหนึ่ง!" เจนนี่ร้องอุทานออกมาอย่างลืมตัว "นี่หมายความว่าพี่ลีโอซุกผู้หญิงไว้ในบ้านเป็นปีเลยเหรอคะคุณแม่?"

คุณจินตนาหน้าถอดสี "แล้วเขาอยู่กันยังไง? แยกห้องหรือเปล่า!"

"เอ่อ..." ป้าสายอึกอักเล็กน้อยแต่ก็ยอมบอกความจริง "ไม่แยกค่ะ คุณใยไหมนอนห้องเดียวกับคุณลีโอค่ะ อยู่ด้วยกันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยค่ะคุณท่าน แถมตอนนี้คุณลีโอยังพาไปทำงานที่คาสิโนด้วยกันทุกวัน ให้คุณใยไหมช่วยดูบัญชีส่วนตัว แล้วก็ให้เงินเดือนสูงมากด้วยค่ะ ป้าทราบเท่านี้จริงๆ ค่ะคุณผู้หญิง"

คำบอกเล่าของป้าสายเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ คุณจินตนาแทบจะเป็นลมเมื่อรู้ว่าลูกชายที่แสนจะเย็นชากับผู้หญิง กลับยอมเปิดห้องนอนตัวเองให้ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาอยู่ร่วมกันเป็นปี แถมยังยกย่องให้เข้าไปวุ่นวายถึงในธุรกิจหัวใจสำคัญอย่างคาสิโน

"นอนห้องเดียวกัน พากันไปทำงานที่คาสิโน" คุณจินตนาทวนคำพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยความชิงชัง "ตาลีโอนะตาลีโอ หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้เชียวเหรอ นี่มันไม่ใช่แค่พนักงานบัญชีธรรมดาแล้ว มันคือปลิงที่กำลังจะสูบเลือดสูบเนื้อลูกชายฉัน!"

เจนนี่เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเกลียดชังที่มีต่อใยไหมทวีคูณขึ้นหลายเท่า "เจนนี่ไม่ยอมนะคะคุณแม่ พี่ลีโอควรจะได้เจอกับสิ่งที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่ผู้หญิงหน้าซื่อๆ แต่แอบซ่อนความร้ายกาจเอาไว้อย่างนังนั่น"

"ไม่ต้องห่วงหรอกหนูเจนนี่" คุณจินตนาเชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มมาดร้าย "ตราบใดที่แม่ยังมีลมหายใจ แม่ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงระดับต่ำแบบนั้นมาใช้นามสกุลเด็ดขาด ในเมื่อลูกชายฉันมันหลงจนมืดบอด ฉันนี่แหละจะเป็นคนทำให้มันตาสว่างเอง สาย! ไปจัดห้องนอนให้ฉันกับหนูเจนนี่ ฉันจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้จบ!"