Ep.3 มันเป็นอะไรของมันว่ะ? 1/2

Ep.3 มันเป็นอะไรของมันว่ะ? 1/2

วันต่อมา

ณ คลับแห่งหนึ่ง มีผู้คนมากมายหลายตาที่มาที่นี่ ล้วนแต่เป็นพวกผีพนัน ไม่ว่าจะเล่นขนาดไหนก็ไม่รู้จักพอสักที นี่สินะที่มา ของคำว่า 'ไม่รู้จักพอ'

ซึ่งเจ้าของคลับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนของสก๊อต นั่นก็คือ ฟินน์ หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งก็คือ Dark เพราะความโหดของมันนั้นเอง

สก๊อตนั่งอ่านรายละเอียดที่ผู้เป็นพ่อได้ส่งมาให้ เกี่ยวกับหนี้ที่ถูกกู้ไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว โดยสามีภรรยาคู่หนึ่ง และที่อยู่ของพวกเขา

ทว่าในเครื่องสี่เหลี่ยมผืนผ้านั้น มีรายละเอียดของที่อยู่ ของผู้เป็นหนี้ปรากฎขึ้น

ที่อยู่ XXXXXXXX

สก๊อตถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะการทวงหนี้มันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากสำหรับเขา เขาไม่ชอบเอาซะเลย ทำไมคนอย่างเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย ถือปืนฆ่าศัตรูยังง่ายกว่าอีก และที่สำคัญมันไม่น่าปวดหัวเเบบนี้

“เฮ้ย ไอ้สก๊อต มึงเป็นอะไรของมึงว่ะ? ” คอลิน เพื่อนกลุ่มเดียวกับร่างสูงถามอย่างนึกสงสัย

“เออ นั้นดิ กูเห็นมันนั่งทำหน้าแบบนี้มาสักพักใหญ่ล่ะ” เพื่อนรักอย่าง ออซซี่ ก็ช่วยเสริม

“มีเรื่องอะไรก็บอกพวกกูให้ช่วยได้นะเว้ย” เพราะเพื่อนแต่ละคนของเขานั้น ไม่ใช่กระจอกๆ สามารถทำได้ทุกอย่าง

“กูไม่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากใคร”

สก๊อตพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เเววตาอยากที่จะคาดเดาความรู้สึก เเละที่สำคัญคนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนๆมาช่วย ซึ่งเพื่อนๆของเขาก็รู้ดี

“เออๆ รู้คร๊าบบบว่า สก๊อต เรซเตอร์ เก่งและฉลาดมากกกกกกก” คอลินทนไม่ไหวเลยพูดแทรกขึ้นมา “แล้วไอ้คนเก่งอย่างมึง ทำไมต้องมานั่งทำหน้าซีเรียสอยู่ตรงนี้ล่ะคร๊าบ หืม? ”

คอลินพูดด้วยใบหน้าที่กวนตีน เขาล่ะอยากจะเอาตีน เอ้ย เท้าประทับหน้ามันซะจริงๆ

“เรื่องของกู! ไม่ใช่ธุระอะไรของพวกมึง” เชื่อแล้วว่าเย็นชา

“อ้าว ไอ้นี่! พวกกูอุส่าห์เป็นห่วงนะเว้ยเห้ย ดูมันพูดเข้าสิ เดี๋ยวพ่อก็เตะให้หน้าคว่ำสะหรอก” จากที่นั่งเงียบมานาน คลาร์ก ก็ได้เวลาใช้ปากสักที เพราะทนไม่ไหวที่เพื่อนไม่เห็นความห่วงใยของพวกเขาซะเลย

สก๊อตยกไหล่นิดๆ ทำเป็นไม่ได้สนใจคำพูดที่เหมือนลมที่พัดผ่านมาเเล้วก็ผ่านไป และก็ยกไวน์สีอำพันขึ้นดื่มพรวดเดียวหมดแก้ว ‘อึกๆ’

“พวกมึงพากันหุบปากสักที กูมาดื่มไม่ใช่มาฟังเรื่องไร้สาระน่ารำคาญ!” เสียงอันน่าเกรงขามของเพื่อนอีกคนก็ดังขึ้น ฟินน์พูดขึ้นอย่างเอือมระอาเพื่อนๆของตัวเอง

“อ้าววว ไอ้ดาร์ก! มึงนี่ดาร์กได้สมฉายากับนิสัยจริงๆ” ออซซี่อดไม่ไหวที่จะด่ากลับ แต่คิดหรอว่าคำแค่นั้นจะทำให้ไอ้คนดาร์กอย่างเขาสนใจ

มาเฟียทั้งห้าตระกลูที่กำลังพูดถึงนี้ คนที่อยู่ในวงการมาเฟียไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของพวกเขา และพวกเขาเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ยังเด็กมี สก๊อต, ฟินน์, ออซซี่, คอลิน, และคลาร์ก

ชื่อกลุ่มของพวกเขาทั้งห้า คือ “The Beast” แต่ทว่าชื่อที่ตั้งกลับตรงข้ามกับหน้าตาของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง พวกเขาได้ช่วยกันตั้งชื่อกลุ่ม The Beast ซึ่งเป็นชื่อที่ทุกคนเห็นชอบตรงกัน

ทุกคนในกลุ่ม The Beast จะมีรูปสักตรงหน้าอกข้างขวาเหมือนกันทุกคน รูปที่สักคือ รูปหัวกะโหลก ทำให้ดูน่ากลัวสมกับชื่อ

“งั้น มึงสองตัวอยากกกกหายเครียดไหมล่ะ? ”

คอลินพูดข้อเสนอแก้เครียดมาให้เพื่อนอย่างสก๊อตกับฟินน์ได้ฟัง แล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์ และยิ้มหวานใส่ คนอย่างพวกเขา ทั้งสองหรอจะไม่รู้ว่าไอ้เพื่อนเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกคนนี้ หมายถึงสิ่งใดที่จะทำให้เขาหายเครียด

“กูไม่ต้องการ ถ้ามึงอยากกกหนัก” สก๊อตเว้นจังหวะการพูด และจากนั้นพูดต่อว่า “ก็แก้เครียดคนเดียวไปเถอะ” ดูมันๆ

คอลินได้แต่ทำหน้าบึ้งตึง ที่ไอ้เพื่อนเขาคนนี้มารู้ทันใจเขา

จะไม่รู้ทันได้ไงล่ะ ก็เขากับสก๊อตเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ตัวเท่ามดตะนอย

“กูไปล่ะ มีธุระ” สก๊อตไม่สนใจเพื่อนๆของเขาแม้แต่น้อย เพราะเขาต้องรีบไปจัดการธุระเรื่องธุรกิจกับลูกค้าคนสำคัญของเขาต่อ ไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับพวกมันหรอก

“กูก็จะกลับ หมดอารมณ์ดื่ม รำคาญ!” ฟินน์พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเย็นชา เขาเป็นอีกคนที่ไม่อยากจะอยู่ต่อ เพราะเขาไม่ชอบอะไรที่มันน่าวุ่นวาย

“อ้าววว ไอ้สองตัวนี่ มาได้แปบเดียวก็ไปล่ะ” คลาร์กพูดขึ้นอย่างเอือมระอา “ดูเพื่อนของพวกมึงดิ กูล่ะหัวจะปวด!”

“เพื่อนกู ก็เพื่อนมึงด้วยคร๊าาบ” ออซซี่กล่าวอย่างประชดประชัน

“กูคิดว่า ไอ้สก๊อตต้องมีเรื่องอะไรสักอย่าง ที่มาทำให้มันไม่พอใจน่ะ กูว่า” คอลินทำหน้าตาเต็มไปด้วยความสงสัยในตัวเพื่อนของเขา เพราะถ้าไม่มี คนอย่างสก๊อตคงไม่เป็นแบบนี้ “มันเป็นอะไรของมันว่ะ กูอยากรู้หนัก”

“ไอ้คอลิน”

“ว่า? ”

“อย่า สอ เอือ กอ”