LOGINเวลาผ่านไปไม่นาน การ์ดในชุดดำเดินตรงมาหยุดที่หน้ากระจกที่ลาริสามานั่งก้มหน้าเงียบอยู่
เขาไม่พูดพร่ำ โยนถุงผ้าใบใหญ่ ๆ มาวางบนโต๊ะเครื่องแป้งจนฝุ่นฟุ้งกระจาย "เปลี่ยนชุดซะ" น้ำเสียงสั้น กระด้าง ไร้ความรู้สึก ลาริสาเงยหน้าขึ้นอย่างสับสน การ์ดกระแทกคำอธิบายออกมาอย่างเย็นชา "ต่อไปนี้...เธอไม่ต้องเข้าไปในห้อง VIP อีก" "ทำงานอยู่โซนข้างนอก เตรียมเครื่องดื่ม เสิร์ฟเหล้า แค่นั้น" พูดจบ เขาก็หมุนตัวจากไป ทิ้งไว้เพียงถุงผ้าหนักอึ้ง กับความเงียบที่กดทับตัวเธอ ลาริสาก้มหน้ามองถุงผ้า มือบางสั่นนิด ๆ ขณะเปิดมันออก ชุดใหม่ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเรียบง่าย กับกางเกงขายาวสีดำ ไม่มีหน้ากากลูกไม้ ไม่มีเสื้อคอกว้าง ไม่มีกระโปรงสั้นเหนือเข่าเหมือนเมื่อก่อน มันคือชุดของพนักงานโซนด้านนอกจริง ๆ... ชุดที่อย่างน้อย จะไม่ต้องโดนแตะต้องโดยแขกอีก ลาริสาเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนหัวใจบีบรัดอย่างแรง ในขณะที่เธอยังซึมซับคำสั่งใหม่ เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นรอบตัว "ฮึ นึกว่าทำผิดแล้วจะโดนเตะออกซะอีก..." "เส้นใหญ่นี่หว่า ได้ย้ายมาทำงานสบาย ๆ ข้างนอกแทน" "อภิสิทธิ์พิเศษสำหรับคนหน้าตาดีสินะ..." เสียงกระซิบเหยียดหยันแทงทะลุเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับสายตาหลายคู่ที่กวาดมามองเธอด้วยแววหมันไส้ ระแวง และขุ่นเคือง ลาริสาก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ไม่ตอบโต้ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองใคร เธอกำเสื้อใหม่แน่นในมือ ลุกขึ้นเงียบ ๆ เดินหลบออกไปที่มุมห้องเพื่อเปลี่ยนชุด โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เธอรู้ดีว่า... ในที่แห่งนี้ ไม่มีมิตรแท้ ไม่มีความปรานี มีแต่ความริษยา ความอยากเอาตัวรอด และความเกลียดชังที่รอจะเหยียบย่ำคนที่อ่อนแอกว่า ลาริสาเปลี่ยนชุดเสร็จ ก่อนจะหยิบถาดเครื่องดื่ม เดินออกจากห้องแต่งตัวไปอย่างเงียบงัน เธอเพียงก้มหน้า และเดินตรงไปข้างหน้า อย่างคนที่รู้ดีว่า... ในที่แห่งนี้ เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหนทางชีวิตของตัวเองได้อีกแล้ว .................... สำนักงานใหญ่ ซาเลียน อินโนเวชั่น ห้องประชุมชั้นบนสุดเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดบ่ายที่ส่องลอดม่านบาง ๆ เข้ามา สะท้อนแผ่นไม้ขัดมันของโต๊ะยาว ภานุวัฒน์ผลักประตูเข้าไป สูทสีดำเข้ารูปบนร่างสูงโปร่งยิ่งขับให้เขาดูเฉียบขาดเย็นชา แต่ในแววตาสีฟ้าคู่นั้น ก็แฝงแววที่อ่อนลงเมื่อพบคนสองคนที่นั่งรออยู่ ธีภพ เดชาสกุลวงศ์ ผู้บริหารหนุ่มที่นั่งไขว่ห้าง ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมลึกที่อ่านใจคนได้อย่างเฉียบขาด และคีรณัฐ พีราทร เสาหลักเบื้องหลังการบริหาร ที่มีรอยยิ้มมุมปากทว่าดวงตาไม่เคยวางใจอะไรง่าย ๆ "กลับมาแล้วเหรอ" ธีภพเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำ ไม่อ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำสั้น ๆ ภานุวัฒน์เดินเข้ามา ก้าวเท้าแน่วแน่สมกับคนที่ฝ่ามรสุมชีวิตมาไม่น้อย เขาพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ขอโทษที่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่ง..." "...มีธุระสำคัญที่เลี่ยงไม่ได้" คำพูดกระชับ หนักแน่น ตรงไปตรงมา อย่างที่คนแบบเขาจะพูดกับคนที่เขาให้เกียรติ ธีภพหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ที่มีทั้งความเข้าใจและความรู้ทัน "ไม่ต้องเสียเวลาขอโทษ" เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบไม่ละจากใบหน้าอีกฝ่าย "แค่ยังมีชีวิตกลับมาให้เจอ...ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว" คีรณัฐลอบยิ้มที่มุมปาก พลิกแฟ้มเอกสารในมือเล่นเบา ๆ "แต่ถ้ามีปัญหาอะไร..." เขาพูดพลางเหลือบตามองภานุวัฒน์ตรง ๆ "...อย่าโง่แบกคนเดียว นายยังมีพวกเรา" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่ทุกรอยคำมีน้ำหนักหนักหน่วง ภานุวัฒน์ยืนนิ่ง แผ่นหลังตรง ใบหน้าเย็นเฉียบ แต่ในดวงตาสีฟ้าลึกคู่นั้น มีประกายบางอย่างไหวผ่านชั่ววินาที รับรู้ถึงมิตรภาพที่ไม่มีคำสาบาน แต่เหนียวแน่นยิ่งกว่าโลหะใด ๆ "ขอบใจ" เพียงคำเดียว หนักแน่น ไม่ฟุ่มเฟือย ธีภพปรายตามอง ก่อนโยนแฟ้มเอกสารมาให้ "ถ้าอย่างนั้น..." "ก่อนที่ฉันจะบินไปใช้ชีวิตแต่งงานยาว ๆ ช่วยดูโลกใบนี้แทนฉันด้วยแล้วกัน" เสียงพูดเหมือนเล่น แต่ดวงตาเป็นจริงเป็นจัง ดั่งมอบบางสิ่งที่สำคัญยิ่งให้ฝากฝัง ภานุวัฒน์รับแฟ้มมา เงียบ ๆ เขารู้ดีว่าเบื้องหลังคำพูดสบาย ๆ เหล่านั้น... มีสายสัมพันธ์ที่ผูกไว้ด้วยเลือด เหงื่อ และความเชื่อมั่นที่ผ่านการทดสอบแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ... ย้อนไปในอดีตเมื่อหลายปีก่อน เมืองชายฝั่งตะวันตกของอเมริกา ในวันที่ชีวิตของภานุวัฒน์ถูกพรากแทบไม่เหลืออะไร มีเพียงเขากับพ่อที่หลบหนีออกมาได้ ด้วยชีวิตที่เกือบสังเวยไปแล้ว อเมริกา บ้านเกิดพ่อของภานุวัฒน์ กลายเป็นที่พักพิงสุดท้าย ที่อำนาจของรัฐมนตรีวิศรุตเอื้อมไปไม่ถึง ที่นั่น พ่อของเขาก่อตั้งบริษัทเล็ก ๆ ขึ้นมา บริษัทขายชิ้นส่วนเทคโนโลยีที่แทบไม่มีใครเหลียวแล แขวนอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมขาดได้ทุกเมื่อ เงินทุนขาดแคลน คู่ค้าไม่มั่นใจ และลูกชายคนเดียว...แบกรับความแค้นในอกโดยไม่รู้ว่าตัวเองจะพยุงบริษัทเล็ก ๆ นั้นไปได้ถึงเมื่อไหร่ แล้ววันหนึ่ง ธีภพ เดชาสกุลวงศ์ ก็ปรากฏตัว เด็กหนุ่มไทยผู้มีแววตาเฉียบคมเกินวัย นักศึกษาแลกเปลี่ยนที่เหมือนโชคชะตาส่งมาในวันที่โลกทั้งใบมืดมิด ธีภพไม่ได้เพียงแค่เสนอแนวทาง เขา "เห็น" สิ่งที่คนทั้งโลกไม่เห็น เขาเข้ามานั่งวิเคราะห์บัญชีทีละบรรทัด เขาไล่ดูเครือข่ายธุรกิจแบบที่ผู้บริหารเก๋า ๆ ยังไม่เคยทำ ภานุวัฒน์จำได้ดี... ในค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่พวกเขานั่งล้อมโต๊ะไม้ผุ ๆ วางแผนตั้งแต่ต้นน้ำยันปลายน้ำ จากบริษัทที่แทบไร้ตัวตน ค่อย ๆ เติบโต...แผ่ขยายเครือข่ายไปตามเมืองต่าง ๆ ยอดขายพุ่งขึ้น หุ้นส่วนใหญ่เริ่มหันกลับมา บริษัทเล็ก ๆ ที่เคยเกือบล้มละลาย ค่อย ๆ กลายเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่แข็งแกร่งในตลาดเทคโนโลยีระดับภูมิภาค และจากวันนั้นเป็นต้นมา... บริษัทนั้นก็กลายเป็น เสาหลักที่พวกเขาใช้ตั้ง "ซาเลียน อินโนเวชั่น" ในประเทศไทย บริษัทที่มีทั้งทุน ความมั่นคง และกำลังเสริมที่มองไม่เห็น ซึ่งเบื้องหลังทั้งหมดคือแรงผลักดันจากมิตรภาพที่ก่อตัวในวันที่เขาแทบไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว ... ปัจจุบัน ณ ห้องประชุม ภานุวัฒน์กำแฟ้มเอกสารในมือแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะแหงนหน้าขึ้น สบตาธีภพตรง ๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะไม่จำเป็น ในสายตาของผู้ชายอย่างพวกเขา... มีบางสัญญาที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย แต่ผูกแน่นยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ บนโลกนี้“วันนี้…ครูริสาจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งที่ไม่มีอยู่ในหนังสือไหนเลย” เสียงหวานของเธอดังขึ้นเบา ๆ แต่เรียกความสนใจได้ทันที “เรื่องนี้...เกี่ยวกับเจ้าชายผู้หนึ่งที่กลายเป็นปีศาจ และเจ้าหญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจเปล่งแสง เหมือนดวงดาวในคืนมืดที่สุด” “ชื่อเรื่องว่าอะไรครับ!” เด็กชายตัวจ้อยคนหนึ่งถามเสียงดัง “ชื่อว่า... เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง จ้ะ” เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ดังขึ้นรอบวง ก่อนที่ทุกคนจะนิ่งฟังอีกครั้ง “นานมาแล้ว... มีอาณาจักรหนึ่งที่เงียบงัน ไม่มีแสงแดด ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีดอกไม้บาน ที่นั่น…คือโลกของเจ้าชายผู้ถูกสาป เขาเคยมีหัวใจที่ดี แต่เมื่อหัวใจนั้นแตกสลายจากเรื่องร้าย ๆ เขาก็ปิดมันไว้แน่น และไม่ยอมให้แสงใดเข้าไปอีกเลย” “แล้วเขากลายเป็นปีศาจเหรอคะ?” เด็กหญิงผูกโบว์ถามขึ้นเสียงแผ่ว “ใช่จ้ะ...เขากลายเป็นปีศาจที่มีดวงตาเศร้า และไม่เคยยิ้มอีกเลย แต่ลึก ๆ แล้ว...เขาก็แค่อยู่คนเดียวจนลืมวิธีจะรักใครเท่านั้นเอง” ครูริสาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วทำเสียงกระซิบ “วันหนึ่ง…เจ้าชายคิดแผนการขึ้นมา เขาจะพาใครสักคนมาอยู่กับเขา…สักคนที่มีหัวใจอบอุ่น เขาจึงวางกับดัก วางแผนการ
ลาริสาตาโตทันที “อะไรนะคะ?” “ผมมีบริษัทที่ต้องดูแล ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่ผมเชื่อว่าคุณ…จะดูแลเด็ก ๆ ที่นี่ได้ดีที่สุด” เธอสั่นศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากยังอ้าค้าง “แต่…ริสาไม่เคยคิดเลยว่าจะ—” “ผมคิดไว้แล้ว” เขายิ้มบางเบา “ผมไม่ต้องการแค่ภรรยา…แต่ต้องการ ‘หุ้นส่วนชีวิต’ คนที่ผมไว้ใจ คนที่ผมรู้ว่า…ถ้าเธออยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะไม่พัง” ลาริสาน้ำตาซึมอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะอ่อนไหว แต่เพราะหัวใจของเธอได้รับการยอมรับ ทั้งจากเขา…และจากโลกที่เธอเคยรู้สึกเหมือนไม่มีที่ยืน เขาดึงมือเธอขึ้นมากดจูบเบา ๆ ที่หลังมือ “นี่คือบ้านของเรา…และทุกอย่างที่ผมสร้างไว้ทั้งหมดนี้ ผมอยากให้มันเป็นของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ แต่เพราะคุณ ‘คู่ควร’ กับมัน…” ........................ เช้าวันพิเศษ แสงอรุณอ่อนโยนปกคลุมทั่วบ้านหลังใหม่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน เสียงพระสวดเบา ๆ ดังกังวานอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน กลิ่นธูปและดอกไม้สดหอมฟุ้งทั่วห้อง ลาริสาสวมชุดไทยสีงาช้างอ่อน ผ้าสไบปักดิ้นทองพาดบ่าดูงดงามราวเจ้าหญิงในนิทาน ดวงตาคู่นั้นมีแววเขินอายปนความปลื้มปิติในทุกการเคลื่อนไหว ข้างเธอ นาราและพราว
เมื่อรถจอดลงหน้าบ้าน เธอก็ทำท่าจะเปิดประตูลงเองตามปกติ แต่เสียงเขาห้ามไว้ก่อน “เดี๋ยว ผมไปด้วย” เขาเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วเดินอ้อมมาที่เธอ ขณะเธอหันมามองด้วยความแปลกใจ “คุณจะ…เข้าไปเหรอคะ?” เธอถามเบา ๆ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความสั่น เขาพยักหน้า ช้า ๆ หนักแน่น “ผมอยากไหว้แม่ของคุณ…” “ก็ในเมื่อคุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก แม่ของคุณ…ก็คือคนที่ผมเคารพด้วยหัวใจ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ทุกคำกลับแน่นลึกเหมือนสัญญาที่ออกมาจากหัวใจ และนั่นเพียงพอที่จะทำให้เธอพยักหน้า ยิ้มจาง ๆ แล้วพาเขาเดินตามเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ เสียงเปิดประตูบ้านไม้ดังเบา ๆ ในยามเย็น ลาริสาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามเข้ามาช้า ๆ เขาไม่ได้ใส่สูท ไม่ได้มีภาพลักษณ์ของนักธุรกิจใหญ่โต…มีเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา กับสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงใจที่แน่วแน่ ป้านวลที่จัดโต๊ะอาหารอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นผู้มาใหม่ “แม่คะ…” ลาริสาเรียกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วข้าง ๆ รถเข็น “นี่คือคุณภานุวัฒน์ค่ะ…” แววตาคุณภาวินีขยับวูบ ไม่มีคำถาม ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงสายตาที่ไล่มองเขาช้า ๆ เหมือน
ขาของเธอสั่นน้อย ๆ จนต้องยึดแขนเขาไว้แน่น เขาจึงแกล้งเอ่ยเสียงเบาแฝงแววขบขัน “ดูเหมือนร่างกายคุณจะอ่อนแอไปหน่อยนะครับ…สงสัยต้องพามาออกกำลังกายแบบนี้บ่อย ๆ” “หยุดเลย!” เธอตีเขาอีกครั้ง ใบหน้ายังแดงเรื่อ ดวงตาวาววับทั้งขวยเขินทั้งหมั่นไส้ “เย็นนี้รอผมนะ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพูดขณะจัดปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย เธอพยักหน้าช้า ๆ ยิ้มจาง ๆ พลางสูดหายใจลึก เตรียมจะกลับเข้าไปในชั้นเรียนอีกครั้ง และในจังหวะที่เธอก้าวออกจากประตู เธอก็ยังได้ยินเสียงเขาไล่หลังมาเบา ๆ ว่า “แต่ถ้าคุณคิดถึงผมก่อนถึงเวลาเลิกงาน ก็แวะมาหาผมที่ห้องนี้ได้ตลอดนะครับ” ... เสียงเปิดประตูดังแผ่วขณะลาริสาก้าวกลับเข้ามาในห้องเรียน แสงจากหน้าต่างทอดผ่านโต๊ะไม้ยาวในบรรยากาศเงียบสงบ นักเรียนยังคงก้มหน้าตั้งใจเขียนแบบฝึกหัดตามคำสั่งจากครูพี่เลี้ยงที่คุมชั้นไว้ชั่วคราว เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ขาที่ยังสั่นเล็กน้อยในทุกก้าวทำให้เธอต้องเกาะขอบโต๊ะด้านหน้าไว้ ริมฝีปากร้อนผ่าว ดวงตาแอบเหลือบมองบานประตูหลังห้องที่เธอเพิ่งเดินผ่านราวกับภาพเมื่อครู่นั้นยังซ้อนทับอยู่ตรงนั้น ‘คุ
ริมฝีปากร้อนจัดแตะแผ่วที่ลาดไหล่เธออย่างอ้อยอิ่ง ราวกับซึมซับทุกคำตอบที่ยังไม่หลุดจากริมฝีปาก “ฉัน…รู้ใจตัวเองแล้ว…” เสียงเธอสั่นพร่าราวกับจะขาดหายทุกครั้งที่เขาแตะต้อง “ฉันรักคุณ…ฉันยอมรับ…แม้ว่าฉันจะไม่รู้เลยว่า…คุณรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่…คุณรัก…หรือคุณแค้น…หรือคุณเกลียดกันแน่…” คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังไล้ต่ำอยู่แถวเอวหยุดค้างอยู่กลางอากาศชั่วขณะ แววตาเขานิ่งงันเหมือนจมหายไปกับบางสิ่งที่อัดแน่นในอก ก่อนที่ชั่ววินาทีนั้น เขาจะก้มหน้าลงอีกครั้ง พร้อมกระซิบเสียงแผ่วชิดริมผิวเนื้อ “คุณยังไม่รู้อีกหรอ…ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกับคุณ…” มือเขาเลื่อนไปที่กระดุมเสื้อเธอ แล้วค่อย ๆ ปลดมันทีละเม็ด ทุกจังหวะช้า…แต่ชัดเจนและแน่วแน่ เธอสั่นสะท้าน พยายามยกมือขึ้นห้าม…แต่เรี่ยวแรงที่มีดูไร้น้ำหนักเมื่อเขารั้งเธอไว้แน่นขึ้น “ผมไม่ได้อยากครอบครองคุณเพราะความแค้น…” เขากระซิบ “ผมไม่ได้แตะต้องคุณเพราะต้องการทำร้าย…” “แต่เพราะทุกครั้งที่มองคุณ ผมหยุดตัวเองไม่ได้…” และยิ่งเขาพูด…ปลายนิ้วก็ยิ่งลึกซึ้ง ทุกคำสารภาพหลุดออกจากปากเขา พร้อมกับสัมผัสที่รุกล้ำเข้าไปทีละนิด ทีละลมหายใจ
เธอพูดต่อทั้งที่เสียงยังเรียบ แต่เนื้อเสียงกลับกัดลึกยิ่งกว่าคำใด “ฉันเห็นนะคะ ฉันเห็นคุณเปิดประตูรถให้เธอ ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ แล้วยังเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน…มันเป็นภาพที่ชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ” เธอยิ้มบาง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่พยายามกลบไว้ในรอยยิ้มประชด “พวกคุณดูเหมาะกันดีนะคะ สวย หล่อ สมกันดี ฉันขอโทษที่เผลอเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น” เขาไม่ตอบทันที แต่เสียงที่หลุดจากปากในวินาทีนั้น กลับทุ้มต่ำ…และตรงประเด็นอย่างน่าตกใจ “คุณหึงเหรอ?” คำถามที่ทิ่มแทงลงไปตรงใจ ลาริสาสะบัดหน้า เธอกำลังจะลุกหนี แต่เขากลับไม่ปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ “ฉันจะหึงทำไมคะ?” เธอพูดเร็ว “คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน คุณจะควงใครไปถ่ายรูปก็เรื่องของคุณ” เพียงแค่นั้น…เขาก็รู้แล้ว รู้โดยไม่ต้องถามต่อ เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา สายตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาเธอที่กำลังสั่น และในขณะที่เธอกำลังจะขยับตัวหลบ เขาก็รั้งเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เสียงของเขาแผ่ว…แต่ชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้เข้าใจผิดอีกต่อไป “ฟังผมนะ…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นกระทบผิวแก้มเธอ “ผู้ห
ลาริสาอ้าปากเล็กน้อย คำพูดที่ตั้งใจจะเปล่งกลับติดค้างอยู่ตรงปลายลิ้น ยังไม่ทันได้หลุดพ้นออกมา “แต่—” แค่เพียงคำเดียว... ริมฝีปากของภานุวัฒน์ก็โน้มลงมาปิดปากเธอทันที แน่น หนัก และไม่เปิดโอกาสให้ต่อต้าน จูบนั้นไม่มีคำอธิบายใดเจืออยู่ ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่ความลุ่มหลง มีเพียงเจตนาเดียวช
เขาค้างอยู่ในเธอ ลมหายใจหนักและร้อนจัด แรงอารมณ์ที่เคยผลักเขาไปสุดขีด กลับถูกหยุดด้วยความคับแน่นที่ไม่เคยคาดคิดจะเจอ ความรู้สึกตอนนั้น...ไม่ใช่เพียงแค่ตกใจ แต่มันแทบจะช็อก เธอร้องไห้ ร่างกายสะท้านอยู่ใต้เขา ดวงตาฉ่ำด้วยน้ำตาที่รินเงียบ เขาเงยหน้าขึ้นจากความวูบวาบที่เคยครอบงำ จ้องมองเธอด้วยแววตาที
สายตาของเขายังคงแนบแน่นอยู่กับเธอ ไม่ปล่อย ไม่หลบ ไม่อ้อมค้อม เหมือนกำลังรอคอยบางอย่าง บางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าเธอกำลังจะให้ไปหรือไม่ แล้วเขาก็ขยับ เพียงนิดเดียว... แต่ทุกอณูอากาศในห้องก็เหมือนเปลี่ยนไป ภานุวัฒน์โน้มตัวเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนลมหายใจของเขาแตะปลายแก้มเธอ อุ่น... หนัก... แล
แววตาของภานุวัฒน์ฉายแสงจริงจังทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น “ฉันก็ประสานงานกับทหารในพื้นที่ไว้แล้ว ถ้าข้อมูลนี้ถูกต้องพวกเราจะปิดฉากขบวนการนี้ให้ได้” “ใช่” คีรณัฐตอบรับหนักแน่น “ทางนี้ก็ดูหน้างานไว้แล้ว เรามีกำลังเสริมพร้อมดักจับที่จุดตรวจสองแห่งตามเส้นทางที่คาดว่ารถจะผ่าน” ภายนอกร้าน เสียงฟ้าร้องค







