สาวใช้คนโปรดของหมอคริส

ตอนที่ 3หาใครสักคนมาดูแลคริสเดินกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับกระเป๋าเอกสารที่ถืออยู่ในมือ"คุณพ่อ คุณแม่ครับ ผมกลับมาแล้ว" คริสยื่นกระเป๋าเอกสารให้กับสาวใช้ในบ้านก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ภายในห้องรับแขก"พี่ชายเรากลับมาตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้ว" คุณแม่บอก"ครับ พี่คัพบอกว่าปวดหัว แล้วก็โยนงานมาให้ผมทำเต็มไปหมด นี่ผมเอากลับมาทำที่บ้านต่อด้วยนะครับ""ถ้ามันไม่ได้ด่วนอะไรก็เอาไว้ค่อยทำก็ได้ลูก" คุณแม่ลูบหัวลูกชายคนกลางอย่างรู้สึกเป็นห่วงคนเป็นพ่อแม่ระวางมือจากการทำงานได้หลายปี มอบหมายงานทุกอย่างให้ลูกชายคนโตและคนกลางเป็นคนดูแลโรงพยาบาลแห่งนี้แทน ส่วนลูกสาวคนเล็กอีกคนตอนนี้เธอแต่งงานมีครอบครัวไปได้สักพักแล้ว"ทำให้เสร็จ ๆ ทีเดียวเลยดีกว่าครับ ไม่อยากค้างเอาไว้เป็นดินพอกหางหมู""อย่าหักโหมมากนักล่ะ ดูสิสภาพลูกวันนี้ดูอิดโรยมากนะ ได้ทานข้าวบ้างไหม หืม""ทานครับ หน้าผมมันอิดโรยขนาดนั้นเลยเหรอครับคุณแม่ ผมคงใช้สายตาดูเอกสารมากไปหน่อย ไม่ค่อยได้ลุกยืดเส้นยืดสายเท่าไหร่ พรุ่งนี้ผมก็มีเคสผ่าตัดด้วย""งั้นเอกสารก็เอาไว้ทำทีหลังเถอะ พักผ่อนก่อนนะลูก""อีกนิดก็จะเสร็จแล้วครับ เคสผ่าตัดมีช่วงบ่าย คุณแม

ตอนที่ 5ไม่รู้จักป้าพรสังเกตสีหน้าเปียที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คิดได้ว่าเธอคงจะแอบชอบคุณหมอแน่ๆ เพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเป็นปีๆ ก็ไม่เคยเห็นเด็กสาวมีอาการแบบนี้มาก่อน เธอดูเสียอาการมากเมื่อมีคนพูดถึงคุณหมอที่ชื่อ 'คริส'"เปีย" ป้าพรเรียกเธอ"จ่ะป้า""เป็นอะไร""เปล่านี้จ๊ะ" เธอพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ทว่าคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนมีเหรอจะดูไม่ออก"อยากเดินตลาดนัดอยู่อีกไหม""เดินจ่ะเดิน"เปียเดินดูของตามร้านต่างๆ กับป้าพรแล้วก็ต้องสะดุดกับของสิ่งหนึ่ง ของสิ่งนั้นที่เธอหยิบขึ้นมาก็คือกิ๊ฟติดผม ทั้งสีและลายของกิ๊ฟนั้นมันช่างน่ารักจริงๆ อย่างว่าเธอเป็นผู้หญิง ของน่ารักๆ แบบนี้ก็อยากจะได้เป็นธรรมดาเด็กสาวหยิบกิ๊ฟที่ติดอยู่บนแผงสองชิ้นแล้วเอาขึ้นมาทาบกับเส้นผม"ชอบเหรอเปีย""ก็...จ่ะ มันน่ารักดี""เอาไหมล่ะ""ไม่ดีกว่าจ่ะ มันน่ารักเกินไป ไม่เหมาะกับเปียหรอก" เธอวางกิ๊ฟลงไว้ที่เดิม แต่ทว่าป้าพรกลับหยิบกิ๊ฟที่เธอเพิ่งวางลงไปบนกระบะแล้วยื่นให้คนขายใส่ถุง"ฉันเอาอันนี้ เท่าไหร่""ยี่สิบบาทค่ะ" ป้าพรยื่นเงินแบงก์ยี่สิบให้กับคนขาย"ป้าซื้อทำไม" เธอถาม"ซื้อให้เรานั่นแหละ โตเป็นสาวขนาดนี้แล้ว รักส

ตอนที่ 7ความรักมันห้ามกันไม่ได้เปียปั้นหน้าไม่ถูก ไม่รู้ต้องทำตัวยังไง เพราะเธอยังคงรู้สึกอายจากเรื่องเมื่อเช้าแต่ด้วยสปิริตเธอเป็นพนักงานคนเดียวในร้านและมีแค่ป้าพรที่เป็นคนทำอาหาร มือเรียวเล็กหยิบกระดาษกับปากกาออกจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ 1...2...3พรึ่บ~สองเท้าเล็กเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะของลูกค้าสองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่นั่นก็คือคุณหมอกับพยาบาลผู้ช่วยที่เธอเจอเมื่อวาน"รับอะไรดีคะ" เด็กสาวถามเสียงหวานมองหน้าโซลที่เป็นผู้ช่วยพยาบาลเพียงคนเดียว เธอไม่กล้ามองหน้าคุณหมอเลย เธออายจริงๆ"ฉันเอา...ข้าวผัดหมูจ่ะ""ค่ะ" เธอจดเมนูลงในกระดาษแล้วเดินออกไปแต่ทว่า..."ฉันยังไม่ได้สั่ง" เสียงทุ้มเอ่ยบอกเมื่อเห็นเด็กสาวเดินออกไป คริสจ้องหน้าเธออยู่ตลอดแต่เธอกลับไม่สบตาลูกค้าอย่างเขาเลย แล้วรับออเดอร์เพียงแค่คนเดียว แล้วเขาล่ะเปียหยุดชะงัก แอบโขกหัวตัวเองไปหนึ่งที "บ้าจริง" เด็กสาวจึงหมุนตัวกลับมารับออเดอร์คุณหมอ"ระ รับอะไรคะ""ผัดผัก...ปลาดอลลี่มีไหม?" เปียตกใจเล็กน้อย เธอจำได้ว่าเมนูที่คุณหมอสั่งมันเป็นเมนูที่เธอเคยซื้อมาให้"เอ่อ...ไม่มีค่ะ""แล้วมีปลาอะไรบ้าง ฉันอยากทานปล

ตอนที่ 9ก็พาไปให้พ้นช่วงเช้าของวันต่อมา รถยนต์คันหรูสีดำป้ายทะเบียนประมูลขับเลี้ยวเข้าไปในโรงพยาบาล ทว่าคริสกลับไม่เลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถ แต่กลับขับตรงไปยังด้านหลังของโรงพยาบาลแล้วเลี้ยวซ้ายชะลอขับเคลื่อนรถไปช้าๆ เพื่อไปยังร้านป้าพรตามสั่งร้านที่อยู่ติดกับทางเดินฟุตบาทเมื่อคืนเด็กสาวทำเอาเขานอนไม่หลับเพราะวายุเพื่อนสนิทของเขาที่โทรมาพูดถึงเด็กคนนั้นให้ฟังเมื่อวาน สมองเขามันก็ดันจำฝังใจอยู่กับคำว่าข่มขู่ เช้าวันนี้เขาเลยต้องมาหาคำตอบเพื่อที่จะได้เลิกนึกถึงเธอสักทีก็ดูเหมือนว่าแกจะสนใจเด็กคนนี้ ฉันก็เลยโทรมา..."ฉันเนี่ยนะ สนใจเด็ก" ปากหน้ายิ้มหยัน ส่ายหัวไปมา เพื่อนของเขามันคิดได้ยังไงว่าเขาสนใจเธอ มันเป็นไปไม่ได้ก็...แล้วที่เขาขับรถมาถึงหน้าร้านนี่ล่ะ มันเพราะต้องการแค่หาคำตอบที่มันรกอยู่ในสมองหรือว่าเขาคิดอะไรกับเด็กสาวคนนั้นกันแน่ คิ้วเรียวหนาขมวดเข้าหากันอย่างนึกสงสัยกับความสับสนของตัวเองรถยนต์สีดำคันหรูป้ายทะเบียนประมูลจอดเทียบฟุตบาทข้างทาง คริสนั่งมองร้านที่เด็กสาวทำงานอยู่ในรถ"ร้านยังไม่เปิด?" ปากหนาเอ่ยพึมพำบนรถ คริสเห็นว่าร้านปิดอยู่แล้วป้ายชื่อด้านบนก็ชื่อร้านเดียว