เผลอใจรักคุณอาหมอ

เสียงสวดอภิธรรมดังคลออยู่เรื่อยๆ เนตรชนกยังคงนั่งจ้องโลงศพของคนเป็นพ่อไม่วางตา ดวงตาคู่ใสแดงก่ำจากการร้องไห้ตลอดทั้งวัน มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือราวกับต้องการความเจ็บปวดทางกายมาถ่วงความว่างเปล่าภายในใจนี่คือวันที่เธอไม่เหลือใครอีกแล้ว พ่อจากไปแล้ว จากไปโดยไม่ทันได้ร่ำลากันต์นทีในชุดสูทสีดำเรียบร้อย เขาคอยดูแลแขกเหรื่อไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ในขณะที่สายตายังคอยจับจ้องเนตรชนกไม่วาง รู้สึกสงสารเธอเหลือเกิน ทว่าเขาก็ปลอบใจเธอได้เพียงผิวเผินเท่านั้นหลังจากการสวดอภิธรรมเสร็จสิ้นก็เป็นเวลาที่เจ้าภาพต้องส่งแขกกลับ หลังจากผู้คนมากมายกลับไปเกือบหมดก็มีหญิงวัยกลางคนพร้อมสามีเข้ามาทักทายเนตรชนก“ตะวัน จำอาได้ไหม”เนตรชนกจำได้ดีว่าคนตรงหน้าคือทิพวรรณ แม้จะเจอกับเพียงไม่กี่ครั้งในตอนเด็กๆ เธอคือหนึ่งในพี่น้องต่างแม่ของคนเป็นพ่อ ถัดไปคือชาติชายสามีของทิพวรรณที่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังประเมินมูลค่าอะไรบางอย่างตะวันเม้มริมฝีปาก เธอจำได้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่เคยอยู่ในชีวิตเธอเลย ไม่เคยถามไถ่ ไม่เคยมาเยี่ยมแม้แต่วันที่พ่อป่วยหนัก แต่วันนี้ทุกคนกลับพร้อมใจกันมา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเพราะอะไร

อาหารทะเลหลายอย่างวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะรับประทานอาหารตัวใหญ่ ว่าจะเป็น ล็อบสเตอร์ย่างเนยสมุนไพรพร้อมซอสไวน์ขาว ปลากะพงขาวนึ่งมะนาว หอยเชลล์ย่างเนยคู่ซอสครีมเห็ดทรัฟเฟิล สลัดผักร็อกเก็ตกับแซลมอนรมควัน อาหารเลิศรสจากร้านอาหารหรูที่ส่งตรงมาถึงบ้านพักทำเอาคนตัวเล็กน้ำลายสอ“นึกว่ามื้อเย็นจะได้กินข้าวผัดเหมือนเดิมซะอีก”“อ้าว อยากกินก็ไม่บอกอา เดี๋ยวอาทำให้”“พูดจริงใช่ไหมคะ” เขาดูไม่ออกจริงๆ หรือว่าเธอพูดเล่น“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” กันต์นทีหัวเราะร่วน ก่อนจะนั่งตรงข้ามคนตัวเล็ก “กินเถอะ ร้านนี้อร่อยทุกเมนูเลยนะ”“คุณอาสั่งมากินบ่อยเหรอคะ”“อืม...” เขาไม่ได้อยากพูดถึงความหลังว่าไปรู้จักร้านนี้ได้อย่างไร ทว่าเขาก็การันตีได้ว่าร้านนี้ใครได้ชิมเป็นอันต้องกลับมาซ้ำแทบทุกราย“หืม...” เนตรชนกตาลุกวางเมื่อเนื้อแซลมอนเข้าปาก รับรู้ได้เลยว่าร้านนี้ไม่เพียงแค่รสชาติดีเท่านั้น ทว่าวัตถุดิบที่นำมาประกอบอาหารก็ดีมากเช่นกัน เห็นทีเธอต้องยกให้ร้านนี้เป็นร้านประจำเมื่อย่างก้าวเข้ามาเที่ยวที่นี่แล้ว“ไม่ผิดจากที่อาบอกใช่ไหมล่ะ”“ค่ะ ถ้าคราวหน้ามาที่นี่อีก ตะวันคงต้องสั่งมากินอีกรอบแน่นอนค่ะ”“อยากมาที่นี่เมื่อไร

หญิงสาวตัวเล็กหุ่นนาฬิกาทรายในชุดนอนสีหวาน เดินลงมาจากห้องนอนได้เธอก็รีบเลี้ยวเข้าไปยืนพิงของประตูของห้องครัว ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยเสน่ห์จับจ้องไปยัง ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ในครัวที่กำลังขยับไปมาอย่างคุ้นเคย แขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ทุกการเคลื่อนไหวดูนิ่ง มั่นคง และน่าหลงใหลในแบบที่ไม่ต้องพยายามหมอหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาวัยสามสิบห้าที่เธอเรียกว่าอา เขาไม่มีสายเลือดใดเกี่ยวข้องกับเธอเลย ทว่ากลับมาต้องดูแลเธออย่างใกล้ชิดหลังจากเธอสูญเสียพ่อที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตไป เขาให้ความอบอุ่น ให้คำปรึกษา เธอสามารถคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องเดียวที่เธอไม่กล้าพูดออกไปตอนนี้ก็คือ เธอรู้ตัวแล้วว่ากำลังรู้สึกหลงรักเขา อย่างที่ห้ามหัวใจไม่ได้ แม้นว่ามันไม่ควรก็ตามเนตรชนกรู้ตัวดีว่าหัวใจของเธอกำลังรักเขาเต็มอก รักจนไม่เหลือพื้นที่ให้ถอยกลับในเวลาอันรวดเร็วเธอเดินเข้ามายืนพิงเคาน์เตอร์ครัวขนานกับแผ่นหลังของเขา สายตายังคงมองกันต์นทีที่กำลังทำอาหารให้เธอไม่วางเธอยังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเขา หมอหนุ่มละมือจากการคนหม้อข้าวต้มมาหยิบหอมผักชีที่ล้างเตรียมเอาไว้ลงเขียงก่อนจะหั่

“ผมรู้จักกันต์นทีมานานกว่าสิบปี” พิสิทธิ์พูดชัดถ้อยชัดคำ “เขาเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจให้ผมก่อนจะเข้ามาที่นี่ด้วยซ้ำ และเขาเป็นสุภาพบุรุษมากพอจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงาน”ทิพวรรณหน้าชาไปชั่วขณะ ด้วยไม่รู้ว่าพิสิทธิ์ก็จะเข้าข้างกันต์นที อีกทั้งยังรู้จักกันมาก่อน แบบนี้แผนที่เธอวางเอาไว้แผนแรกก็ไม่ได้ผล“ถ้าใครจะตั้งข้อสงสัย ผมขอยืนยันว่าคนนี้เหมาะสมกับตำแหน่งที่สุดแล้ว” พิสิทธิ์ลุกยืนขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองทุกคนทว่าทั้งห้องประชุมก็เงียบกริบทำเอาทิพวรรณเดือดพล่าน ทว่าก็ต้องปั้นหน้าให้เป็นปกติ ผิดกับสามีของเธอที่แทบอยากจะมุดดินหนี ทิพวรรณจับจ้องไปยังเอกสารตรงหน้าไม่วางตา ไม่อยากจะเห็นว่ารายชื่อผู้บริหารสูงสุดเป็นกันต์นที ถ้าเล่นตรง ๆ ไม่ได้…ก็ต้องเล่นสกปรก เธอไม่หยุดแค่นี้แน่ เพราะยังมีแผนสำรองอีกหลายแผน ยังไงชื่อของเธอก็ต้องขึ้นเป็นผู้บริหารสูงสุดในสักวันทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง ทิพวรรณก็สะบัดแฟ้มในมือลงบนโต๊ะดังปึง เสียงกระแทกนั้นสะท้อนความเดือดดาลที่อัดแน่นอยู่ในอก“เห็นไหม มันหักหน้าฉันต่อหน้าทุกคน!”ชาติชายขยับตัวเล็กน้อย “ใจเย็นก่อนคุณ เราต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้”“รอบคอบเหรอ

“เสียงของหัวใจที่อยากจะเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์น่ะเหรอครับ”“นั่นก็อีกเรื่องนึงค่ะ นี่เอกสารสัญญาที่เป็นธรรมที่สุด อ่านเสร็จแล้วก็ติดต่อฉันมานะคะที่รัก” เอ่ยจบก็ก้มลงไปจูบปากกันต์นที“มันต้องอย่างนี้สิคะ” เธอยิ้มอย่างพึงพอใจที่ไม่ได้เห็นอีกฝ่ายผลักไส เพราะนั่นเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอกำลังจะได้เขาคืนมาอย่างใจหวังเมื่อเข้ามาทำให้ชายหนุ่มหวนคืนความหลังได้เสร็จเรียบร้อยก็ถึงวินาทีที่เธอจะต้องจากไป นางแบบสาวเธอหันหลังเดินไปที่ประตู ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วหันหน้ากลับไปมองชายหนุ่ม“แล้วเจอกันค่ะไทม์ ครั้งนี้…ฉันไม่คิดจะปล่อยคุณง่ายๆ” เธอทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มร้ายๆ ก่อนจะออกจากห้องไปกันต์นทีรู้ดีทุกอย่างว่าต่อไปวิเวียนจะทำอะไรกับเขา ทว่าที่เขายอมให้เธอทำอะไรตามใจตัวเองเมื่อครู่ ไม่ไช่การเต็มใจ แต่เพราะต้องการปล่อยให้เนตรชนกที่กำลังมองเขาผ่านกำแพงกระจกได้เห็นต่างหากไม่ว่าเนตรชนกจะตามเขามาที่บริษัทเพราะเหตุผลอะไร ทว่าเธอก็เข้ามาในจังหวะที่เขาต้องการพอดี รู้ว่าเธอจะต้องเจ็บปวดหัวใจ ทว่าก็ยังดีกว่าปล่อยให้เธอคิดเกินเลยกับเขาแล้วหากวันหนึ่งเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ นั่นมันจะเป็นเรื่องใหญ่เนตรชนกก้าวเข้ามา