Accueil / โรแมนติก / หนึ่งเดียวของดิน / ตอนที่ 1 จุดจบสายช็อป

Partager

หนึ่งเดียวของดิน
หนึ่งเดียวของดิน
Auteur: จิตอักษร

ตอนที่ 1 จุดจบสายช็อป

last update Date de publication: 2025-04-20 23:04:08

ตอนที่ 1 จุดจบสายช็อป

บรืนนนน เอี๊ยด ปัง

“ทุกคนมาช่วยวรรณถือของหน่อย มาให้หมดทุกคนเลยนะ แล้วก็ถือระวังๆ ด้วยนะจ๊ะ” ฉันเรียกคนงานในบ้านให้ออกมาช่วยกันถือถุงที่ฉันช็อปปิ้งให้เข้าไปเก็บในบ้าน วันนี้มีสินค้าคอลเลคชั่นใหม่ฉันเลยต้องไปเหมามาเก็บไว้

“เอะอะเสียงดังอะไรกัน แล้วนั่นถุงอะไรของใครทำไมมันเยอะแยะแบบนี้” แม่ของฉันที่เดินออกมาดูเพราะเสียงเอะอะของฉันถามขึ้น

“ของหนูเองค่ะคุณแม่”

“ของลูกเหรอ แล้วมันคืออะไร ทำไมมันเยอะแยะแบบนั้น” แม่มองคนงานที่ถือถุงช็อปปิ้งเดินผ่านหน้าท่านคนล่ะสามสี่ถุง ด้วยสีหน้างุนงง

“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ก็แค่พวกเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง เครื่องประดับ อะไรพวกนี้นั่นแหละค่ะ”

“เดี๋ยวนะ นี่ลูกซื้ออีกแล้วเหรอ”

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวาน

“ทั้งหมดมีกี่ถุงเนี่ย หนึ่ง สอง สาม.....สิบ สิบเอ็ด สิบเอ็ดถุง นี่ลูกซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะของเก่าที่ซื้อมาใช้หมดแล้วเหรอ”

“ยังค่ะ”

“ถ้ายังใช้ไม่หมดแล้วจะซื้อมาเพิ่มทำไม ทำไมไม่ใช้ให้หมดก่อน”

“โธ่ คุณแม่ไม่เข้าใจหรอกค่ะ นี่เป็นคอลเลคชั่นใหม่เลยนะคะ ไม่มีไม่ได้ค่ะ” ระหว่างที่ฉันคุยกับแม่ก็มีรถแท็กซี่สามคันวิ่งเข้ามาในบ้าน ก่อนจะจอดต่อท้ายรถปอร์เช่ 911 คาร์เรร่า จีทีเอส ของฉันที่จอดอยู่ก่อนแล้ว

บรืนนนน เอี๊ยด

“นั่นอะไรอีก ใครเรียกรถเหรอ” แม่ถาม

“ไม่มีใครเรียกหรอกค่ะ แต่เป็นรถที่หนูจ้างมาเอง”

“ลูกจ้างมาเหรอ จ้างมาทำไมจะออกไปไหนอีกเหรอ”

“เปล่าหรอกค่ะ หนูไม่ได้จะออกไปไหน แต่ที่หนูจ้างรถแท็กซี่มาเพราะรถหนูใส่ของไม่หมด เลยจ้างรถแท็กซี่ให้ช่วยขนมาน่ะค่ะ”

“อะไรนะ นี่ลูกซื้อเยอะขนาดไหนกันถึงต้องจ้างรถให้ช่วยขนมาเนี่ยนะ”

“ก็ไม่เท่าไรหรอกค่ะ แค่เหมาคอลเลคชั่นใหม่ทั้งหมดของทุกแบรนด์เอง” ฉันตอบแล้วส่งยิ้มหวานให้ท่าน แต่แม่ฉันไม่ได้สนใจยิ้มหวานที่ฉันส่งให้เลย แต่ท่านเอาแต่มองถุงช็อปปิ้งของฉันที่คนงานเดินถือขึ้นบ้านคนละสามสี่รอบด้วยสีหน้าที่อึ้งอยู่

“หมดแล้วค่ะคุณหนู” คนงานในบ้านรายงาน

“ขอบใจจ้ะ เดี๋ยวป้าช่วยเอาน้ำส้มไปให้วรรณบนห้องด้วยนะ คุณแม่คะ วรรณขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ รู้สึกเหนียวตัวอยากจะอาบน้ำหน่อยค่ะ” ฉันบอกป้าแม่บ้าน ก่อนจะหันไปบอกแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ วันนี้ฉันเดินช็อปปิ้งเข้าออกตั้งหลายร้านถึงจะเดินในห้างที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าเหงื่อฉันก็ยังออกจนฉันเหนียวตัวอยู่ดี แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินได้ถึงสามก้าวเสียงแม่ฉันก็ดังขึ้นขัดจังหวะก่อน

“จะไปไหนวรัญญา” ฉันรู้สึกขนลุกซู่ทันทีกับการที่ท่านเรียกฉันด้วยชื่อจริง ซึ่งรับรู้ได้เลยว่าฉันกำลังงานเข้า เพราะถ้าเมื่อไรก็ตามที่แม่เรียกฉันหรือใครด้วยชื่อจริงแล้วล่ะก็แสดงว่าท่านกำลังโมโหอยู่ และตอนนี้คนที่ท่านกำลังโมโหก็คือฉันแน่ๆ

“มะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันถามเสียงตะกุกตะกัก

“ตามแม่มา” แม่ฉันพูดจบก็เดินนำหน้าไปโดยไม่หันมามอง ฉันเลยได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากคนงานในบ้านให้ช่วยโทรตามคุณพ่อมาให้หน่อย ก่อนจะเดินตามแม่เข้าไปในบ้าน

ฉันนั่งลงที่โซฟาข้างๆ ส่วนแม่ฉันนั่งหน้านิ่งอยู่ที่โซฟาตัวกลางด้วยมาดนางพญาที่ทำหน้าตาดุเหมือนนางยักษ์

“รู้ไหมว่าแม่เรียกเรามาทำไม”

“ระ รู้ค่ะ น่าจะเรื่องซื้อของ” ทำไมจะไม่รู้ละก็มันมีอยู่เรื่องเดียวไม่ใช่เหรอ

“แม่รู้นะว่าลูกเป็นผู้หญิง จะชอบแต่งเนื้อแต่งตัวก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ที่ลูกทำมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ”

“แต่ปกติหนูก็ซื้อแบบนี้ตลอด คุณแม่ก็ไม่เห็นเคยว่าอะไรนี่ค่ะ”

“ใช่ แม่ไม่เคยว่า เพราะแม่ไม่เคยว่าไง พักหลังๆ ลูกเลยช็อปหนักขึ้นขนาดนี้ แม่ถามจริงเถอะที่ซื้อมานะใช้หมดหรือเปล่า จะขนซื้ออะไรหนักหนา เสื้อผ้านะมันใส่ซ้ำได้นะรู้ไหม ไม่ใช้ใส่แค่ครั้งเดียวแล้วเก็บ เมื่อสองเดือนก่อนพ่อเขาพึ่งจะทำห้องแต่งตัวใหม่ให้ก็ขนซื้อของมาจนห้องจะเต็มอีกแล้ว แค่เฉพาะห้องแต่งตัวลูกก็ปาเข้าไปสามห้องแล้วนะ ถ้าแม่ไม่ดุแม่ว่าคงได้มีห้องที่สี่ห้องที่ห้าตามมาแน่ๆ” แล้วแม่ฉันก็บ่นต่อไม่หยุด

ฉันนั่งฟังแม่บ่นเรื่องช็อปของฉันได้เกือบชั่วโมงในที่สุดผู้ช่วยชีวิตของฉันก็มาถึงแล้ว  

“ทำอะไรกันอยู่เหรอที่รัก เอ้าลูกก็อยู่ด้วยเหรอ” พ่อฉันที่เดินเข้ามาในบ้านทักทายแม่ก่อนจะทำท่าตกใจที่เห็นฉันนั่งอยู่

“แสดงไม่เนียนเลยพ่อ ผมว่าพ่อต้องไปฝึกใหม่นะ” เสียงของพี่วีที่เดินตามพ่อมาพูดขึ้น

“ตาวี นี่เราก็กลับมาด้วยเหรอ” พ่อหันไปถามพี่วี นี่ไม่ได้กลับมาด้วยกันหรอกเหรอ

“มาสิ น้องสาวที่น่ารักของผมกำลังถูกคุณแม่ดุผมก็ต้องมาช่วยสิ”

“นี่เราก็จะมาช่วยพูดกับแม่ให้น้องด้วยใช่มั้ย” พ่อถาม พี่วีมองมาทางฉันนิดนึงก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แม่ แล้วกอดเอวท่าน

“เปล่า จะมาช่วยคุณแม่จัดการต่างหาก” ฉันว่าแล้ว พี่ชายตัวดีของฉันนะเหรอจะช่วยฉันรอให้โลกแตกก่อนเถอะ

“อ้าว ตาวี”

“พอเลยๆ คุณเองก็ไม่ต้องมาช่วยเลยนะ ครั้งนี้ฉันเอาจริงคุณไม่เห็นตอนที่คนงานในบ้านถือถุงช็อปปิ้งของลูกสาวคุณขึ้นไปบนห้องนะสิว่าเยอะขนาดไหน”

“เยอะขนาดไหนเหรอ”

“ก็เยอะขนาดรถของตัวเองขนไม่หมด ต้องจ้างรถแท็กซี่ขนมาอีกตั้งสามคันเลยนะสิ” พอแม่พูดจบทุกคนก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว

“รถลูกขนของมาไม่หมดเหรอ ให้พ่อซื้อรถใหม่ให้ไหมจ้างคนอื่นขนมาแบบนี้มันอันตรายนะ ถ้าเกิดแท็กซี่พวกนั้นเชิดของลูกไปขึ้นมาจะทำยังไง” พ่อถามฉันด้วยความหวังดี แต่ดูเหมือนความหวังดีของท่านจะไปยั่วโมโหแม่ฉันให้โมโหยิ่งกว่าเดิม

“เก็บความหวังดีของคุณไปเลยนะ ฉันกำลังดุลูกเรื่องซื้อของเยอะ แต่คุณกลับจะมาสนับสนุนเหรออยากมีเรื่องกับฉันหรือไง”

“เปล่าจ๊ะที่รัก ใครจะอยากมีเรื่องกับคุณกัน แต่ผมว่าเรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ลูกแค่ซื้อของนิดหน่อยเอง”

“ใช่ค่ะ ทีพ่อกับพี่วีซื้อนาฬิกากับรถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ไม่เห็นคุณแม่ว่าอะไรบ้างเลย”

“อะไรนะ ใครซื้ออะไรใหม่”

“พ่อนาฬิกา พี่วีก็มอเตอร์ไซค์”

“ยัยวรรณ” ทั้งพ่อทั้งพี่วีเรียกฉันเสียงดังพร้อมกัน งานนี้ฉันจะไม่ยอมถูกดุคนเดียวแน่ๆ ขอโทษนะคะพ่อ ส่วนพี่วีสมน้ำหน้า

“นี่ทั้งสองคนซื้ออีกแล้วเหรอ ให้ตายเถอะแต่ละคน ทำไมถึงได้ใช้เงินกันเก่งขนาดนี้”

“คุณอย่าเครียดไปเลยน่า แค่นี้เองบ้านเราไม่ได้จนนะคุณ ต่อให้ยัยวรรณจะซื้อทั้งห้างหรือตาวีจะซื้อรถให้หมดทั้งโชว์รูมก็ไม่ส่งผลอะไรกับบ้านเราหรอกน่า เพราะงั้นปล่อยๆ ลูกไปเถอะนะ”

“เพราะว่าคุณเอาแต่สอนลูกแบบนี้ไง แต่ละคนถึงได้ใช้เงินกันเก่งขนาดนี้ ไม่ล่ะครั้งนี้ฉันไม่ยอมฉันต้องจัดการกับลูกๆ ให้เด็ดขาด โดยเฉพาะเรายัยวรรณ” ดูเหมือนความซวยจะมาเยือนฉันแล้ว

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนพิเศษ 2

    ตอนพิเศษ 2ชื่อของเธอคือหนึ่ง ชื่อของนายคือดินเหนียว“คุณแม่ขา ทำไมเราต้องไปบ้านคุณตาคุณยายด้วยคะ เราให้คุณตาคุณยายมาหาเหมือนทุกที ไม่ได้เหรอ” เด็กหญิงวรัญญาในวัยเก้าขวบถามขึ้น ตอนนี้เธอกำลังไปที่บ้านเกิดของแม่เธอซึ่งก็คือบ้านที่ตายายของเธออยู่ตอนนี้“เพราะแม่จะไปทำธุระที่ที่ดินด้วยไง อีกอย่างลูกๆ ก็ปิดเทอมแม่ก็เลยพามาเล่นบ้านตายายไม่ดีเหรอ”“ดีครับผมอยากไปเล่นบ้านตายาย” พี่วี พี่ชายเธอพูดด้วยความตื่นเต้น“ไม่ดี วรรณไม่อยากไป”“ดี”“ไม่ดี พี่วีว่าดีก็ไปคนเดียวสิ วรรณไม่ได้อยากไปสักหน่อย”“ทำไมเราถึงไม่อยากไปบ้านตายายเหรอ” แม่ถาม“ก็คุณตาเล่าให้ฟังว่าที่บ้านคุณตามีควายตัวใหญ่มาก แล้วยังมีเป็ดมีไก่ แล้วคุณตาก็ยังเคยบอกว่าตอนคุณตาไปเก็บไข่ไก่คุณตาเคยถูกไก่ตีด้วย คุณแม่ว่าไม่น่ากลัวเหรอคะ”“ไม่น่ากลัวหรอก ถ้าเราไม่ไปยุ่งกับเขา เขาก็ไม่ยุ่งกับเราหรอก แล้วพวกนั้นก็ไม่ได้อยู่ใกล้บ้านเราสักหน่อย ต้องไปที่สวนต่างหากถึงจะเจอ” แม่เธออธิบาย“อ้าว ไม่ได้อยู่ในบ้านคุณตาหรอกเหรอคะ”“ไม่ได้อยู่จ้ะ ที่บ้านคุณตามีแค่แมวตัวเดียวที่ลูกไม่อยากไปเพราะเรื่องนี้เหรอ”“ค่ะ ก็คุณตาบอกว่าที่บ้านมี วรรณเลยคิดว่า

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนพิเศษ 1

    ตอนพิเศษ 1สองขีด- ดิน –“ไอ้ชัด มึงห่อให้ดีๆ หน่อย นั่นของชำร่วยงานแต่งกูนะเว้ย ตั้งใจทำหน่อยดิวะ”“กูก็ตั้งใจทำอยู่เนี่ย มึงไม่แหกตาดูวะ แต่กูมีปัญญาทำได้แค่นี้คนอุตส่าห์มาช่วยแม่งยังบ่นอีก เดี๋ยวก็ปล่อยให้ทำคนเดียวหรอก”“เออๆ ไม่บ่นแล้วทำให้ดีหน่อยก็แล้วกัน”“จะมีเมียทั้งทีลำบากเพื่อนจริงนะมึง” ชัดยังบ่นไม่เลิก ตอนนี้พวกเรามารวมตัวที่บ้านของผมเพื่อมาเตรียมของชำร่วยสำกหรับงานแต่งของผมกับหนึ่งที่จะถึงในอาทิตย์หน้า นี้ก็ผ่านมาตั้งสามเดือนแล้วจากวันที่ผมขอหนึ่งแต่งงาน ในที่สุดเราก็จะเป็นสามีภรรยากันสักที“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด” เสียงกรี๊ดของหนึ่งดังมาจากในห้องน้ำ ผมรีบทิ้งงานทั้งหมดแล้วตรงไปทางห้องน้ำทันที“หนึ่งเป็นอะไร เปิดประตู” ผมถามเสียงดังด้วยความตกใจพร้อมกับทุบประตูห้องน้ำด้วยความร้อนใจ “หนึ่งเปิดประตู”“จะเรียกทำไมเสียงดัง แล้วอยากได้ประตูห้องน้ำใหม่หรือไงถึงได้ทุบแรงขนาดนั้น” หนึ่งที่เปิดประตูออกมาบ่นผมทันที“ก็ฉันได้ยินเสียงเธอกรี๊ด เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”“เปล่า” หนึ่งตอบพร้อมกับยื่นของบางอย่างให้ผม “ที่ฉันกรี๊ดเพราะอันนี้มันขึ้นสองขีดนะ”“สองขีด” ผมมองเจ้าสิ่งนั้นที่หนึ่งยื่นให้

  • หนึ่งเดียวของดิน   บทส่งท้าย หนึ่งเดียวของดิน

    บทส่งท้าย หนึ่งเดียวของดิน“นายพาฉันมาบ้านนายทำไม” หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จดินก็บอกว่าให้ฉันช่วยไปกับเขาหน่อย เขามีอะไรจะให้ฉันดูฉันก็นึกว่าเขาจะพาฉันไปไหนที่แท้ก็พามาบ้านของเขาที่อยู่ที่อู่รถนั่นเอง“เข้ามาข้างในก่อนสิ” ฉันเดินเข้ามาในบ้านตามที่เขาบอกก่อนที่จะรู้สึกแปลกๆ“นายจัดบ้านใหม่เหรอ” ที่ฉันรู้สึกแปลกๆ เพราะเขาจัดบ้านใหม่นี่เอง “นี่เหรอที่นายบอกว่าอยากให้ฉันดู แค่นายจัดบ้านใหม่เนี่ยนะ”“ไม่ใช่ตรงนี้ ที่ฉันอยากให้เธอดูคือข้างบนต่างหาก” เขาชี้ไปที่ชั้นสอง ฉันเลยมองเขาด้วยความระแวงหมอนี่ไม่ได้คิดจะหลอกให้ฉันขึ้นไปข้างบนแล้วทำอะไรแปลกๆ ใช่ไหม “ไม่ต้องมองฉันระแวงแบบนั้นหรอกน่า ฉันสัญญากับพ่อกับพี่ชายเธอไว้แล้วว่าจะไม่ทำอะไรเธอเด็ดขาด”“นายจะรักษาสัญญาใช่ไหม” ฉันถามย้ำเพื่อความมั่นใจถึงจะรู้ว่าเขาเป็นคนรักษาสัญญามากแค่ไหนก็ตาม นี่แหละมั้งพ่อกับพี่ฉันเลยวางใจให้ฉันคบกับเขา“อืม ถ้าเธอไม่ทำให้ฉันตบะแตก” พอเขาพูดจบฉันก็หันหลังเดินลงบันไดทันทีจนเขาต้องรีบขว้าไว้ “เดี๋ยวสิหนึ่งใจเย็นๆ ฉันพูดเล่น ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก”“นายแน่ใจนะ”“แน่ใจสิ” ฉันมองตาเขาก่อนจะยอมเดินตามเขาขึ้นชั้นสองไป ดิน

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 29 กลับมาอีกครั้ง

    ตอนที่ 29 กลับมาอีกครั้ง“ถ้าลูกไม่มีความสุขต้องรีบบอกพ่อนะ พ่อจะไปรับลูกกลับมาทันที”“นี่คุณลูกแค่กลับไปอยู่บ้านตายายจะไม่มีความสุขอะไร ไม่ได้ไปลำบากอะไรสักหน่อย”“ไม่ต้องไปฟังแม่นะลูก ถ้าลูกอยากกลับมาบอกพ่อได้เสมอเลยพ่อจะรีบไปรับ”“เอะ นี่คุณกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ ทีตอนเราเป็นแฟนกันคุณก็ยังอยากให้ฉันไปอยู่ใกล้ๆ ไม่ใช่เหรอ ขนาดพ่อฉันเอาปืนไล่ยิงคุณยังไม่กลัวเลย จะพาฉันมาอยู่ด้วยให้ได้ ทีตอนนี้ทำเป็นร้องไห้ฟูมฟาย” ฉันพึ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย คุณตาฉันก็แสบใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ยก็อย่างว่าแหละแม่ฉันออกจะสวย“โธ่คุณ อย่าพูดเรื่องอดีตสิมันไม่เหมือนกันสักหน่อย”“ไม่เหมือนยังไง ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าตอนนั้นพ่อฉันรู้สึกยังไง”“รู้สึกแล้วค้าบ” พ่อฉันตอบเสียงอ่อย“รู้แล้วก็ดี แล้วก็รู้ใช่ไหมว่าทำแบบนี้ลูกจะลำบากใจ” แม่ฉันถามเสียงดุ“รู้”“ถ้ารู้แล้วจะทำทำไม จะเลิกทำให้ลูกลำบากใจไหม”“เลิกแล้ว” แล้วพ่อฉันก็ต้องยอมแม่อีกตามเคย แม่ฉันนี่สุดยอดไปเลย“ดี” แม่ฉันบอกกับพ่อก่อนจะหันมาพูดกับดิน “ดินเราจำได้ใช่ไหมว่าสัญญาอะไรกับป้าไว้”“จำได้ครับ”“ดี งั้นก็ไปเถอะเดี๋ยวตากับยายจะรอ”

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 28 ถูกเท

    ตอนที่ 28 ถูกเท“เรียบร้อยแล้วค่ะ” พี่ปุ้มปุ้ยช่างประจำตัวฉันบอกก่อนจะก็บเครื่องสำอางใส่กระเป๋า ฉันมองสำรวจตัวเองก่อนจะขอบคุณ“ขอบคุณมากค่ะ พี่ปุ้มปุ้ย แล้วพี่วีเสร็จหรือยังคะ” ฉันถามถึงพี่ชาย ที่จะไปร่วมงานกับฉันคืนนี้“คุณวีไปด้วยเหรอคะ คุณวีไม่ได้บอกพี่ พี่เลยไม่ได้เตรียมช่างมาให้ นี่พี่มาคนเดียวนะคะ” หมายความว่ายังไง ไหนวันนั้นตกลงกันแล้วว่าพี่จะไปเป็นเพื่อนฉัน อย่าบอกนะว่าจะเทฉันนะฉันโกรธจริงๆ ด้วยนะ“พี่วี พี่วีอยู่ไหน” ฉันส่งเสียงเรียกพี่วีเสียงดังลงมาจากชั้นสองของบ้าน ดังขนาดที่ต่อให้พี่ชายฉันไปแอบในท่อระบายน้ำก็ต้องได้ยิน ถึงพี่ชายฉันจะไม่ไปแอบที่นั่นก็ตาม“เสียงดังอะไรตัวเล็ก พี่อยู่นี้” พี่ชายฉันเดินออกมาจากทางห้องรับแขก แล้วจากชุดที่ใส่ก็เป็นชุดอยู่บ้านจริงๆ“ไหนพี่บอกว่าจะไปกับฉัน แล้วทำไมยังไม่แต่งตัว อย่าบอกนะว่าพี่จะเทฉัน ฉันโกรธจริงๆ นะ” ฉันเดินโวยวายลงบันไดมา“เดินช้าๆ สิเดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก” พี่วีรีบเดินมารับฉันที่บันได “พี่ก็อยากไปกับเรานะ แต่มีคนมาขออาสาไปเป็นเพื่อนเราแทนพี่นะสิ ตอนแรกพี่ก็ไม่ยอมหรอก แต่แม่นะสิอนุญาตแล้ว พี่เลยทำอะไรไม่ได้เลยต้องยอมถอย”“ใคร”“ไปดู

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 27 เด็กฝึกงาน

    ตอนที่ 27 เด็กฝึกงาน“เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะตัวเล็ก”“ฉันบอกว่า ฉันจะไปช่วยงานพี่ที่บริษัท” ฉันพูดย้ำอีกครั้งชัดๆ ช้าๆ“พี่หูฝาดไป หรือว่าเราไม่สบายกันแน่” พี่วีเอามือแคะหูก่อนจะเอาอีกมือมาแตะที่หน้าฝากฉัน “ตัวก็ไม่ได้ร้อนหูพี่ก็ยังปกติดี หรือว่าตอนที่อยู่ที่นู้นหัวเราไปกระแทกอะไรมาหรือเปล่า”“นี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย พี่อย่าเวอร์ฉันแค่เบื่อที่จะอยู่บ้านนี่ก็อยู่เฉยๆ มาตั้งหลายวันแล้ว” ฉันเดินเข้าไปเกาะแขนพี่วีแล้วเอนหัวไปซบที่แขน พี่ชายใครเนี่ยทำไมแขนแน่นแบบนี้ “อีกอย่างที่ผ่านมาพี่กับพ่อก็อยากให้ฉันไปลองฝึกงานที่บริษัทไม่ใช่เหรอ ก็ถือโอกาสตอนนี้ให้ฉันไปฝึกเลยไม่ดีเหรอ”“เอาจริงเหรอ” พี่วีถามอีกครั้ง“จริง” ฉันตอบเสียงหนักแน่นและแล้วเช้าวันที่ฉันต้องไปทำงานที่บริษัทก็มาถึง ฉันแต่งตัวเสร็จก็เดินฮัมเพลงลงมาข้างล่างด้วยความอารมณ์ดี“อารมณ์ดีขนาดนั้นเลยเหรอที่จะได้ไปทำงานน่ะ” แม่ถาม“ใช่ค่ะ” ฉันตอบก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทานข้าวที่พ่อกับแม่ แล้วก็พี่วีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว นี่ฉันว่าฉันรีบแล้วนะแต่ก็ยังช้ากว่าทั้งสามคนอยู่ดี“ถ้าลูกไม่อยากไปไม่ต้องฝืนใจไปทำก็ได้นะ ลูกสาวคนเดียวพ่อเลี้ยงได้

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 4 เดินตลาด

    ตอนที่ 4 เดินตลาด“มาเถอะน่า” อีตาดินเหนียวไม่สนคำปฏิเสธของฉันเลย แต่กลับดึงฉันให้เดินตามไปหน้าตาเฉย“นี่ ฉันไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไปกับนาย” ฉันพยายามดึงมือออก แต่ไอ้ดินเหนียวนี่ก็จับไว้ซะแน่นเชียว“เธอต้องการเงินไม่ใช่เหรอ นี่ไงฉันกำลังจะพาเธอไปช่วยงานเดี๋ยวฉันให้ค่าจ้าง”“จริงเหรอ เท่าไร” พอได้ยินคำ

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 25 เหตุผล

    ตอนที่ 25 เหตุผล“โอ๊ย เมื่อไรจะถึงเนี่ย ทำไมรถถึงได้ติดแบบนี้นะ” ฉันบ่นเรื่องรถติดเป็นรอบที่เท่าไรแล้วไม่รู้ ก็จะไม่ให้ฉันบ่นได้ยังไงก็รถมันติดชนิดที่ช้ายิ่งกว่าเต่าเดินอีก“บ่นไปก็ไม่ได้อะไรหรอกน่า เลิกบ่นเถอะทีเมื่อก่อนนะพี่ไม่เห็นเราจะเคยบ่นเรื่องรถติด”“นั่นมันเมื่อก่อนนี้ ตอนนี้ฉันเริ่มแปลกใจ

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 3 เพื่อนเก่า

    ตอนที่ 3 เพื่อนเก่าวันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่ฉันมาอยู่บ้านตายาย เมื่อวานตอนเย็นระหว่างที่ฉันกำลังกินข้าวเย็น ยายบอกว่าที่วัดประจำหมู่บ้านกำลังจะมีงานวัด เดี๋ยวจะพาฉันมาช่วยทำงานที่วัด เพราะฉะนั้นวันนี้ตอนนี้ฉันเลยอยู่ที่วัดเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้ยายกำลังพาฉันเดินแนะนำให้คนอื่นๆ รู้จัก แต่ฉันว่า

  • หนึ่งเดียวของดิน   ตอนที่ 2 เนรเทศ

    ตอนที่ 2 เนรเทศ“ถึงแล้วครับคุณหนู” คนขับรถหันมาบอกฉันหลังจากจอดรถที่หน้าบ้านหลังนึงเป็นบ้านสไตล์ไทยประยุกต์ชั้นเดียวยกสูง ขนาดของตัวบ้านถือว่าไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่ก็ใหญ่กว่าบ้านหลังอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน แต่ก็ยังเล็กว่าบ้านที่ฉันอยู่มากๆ เลยเพราะบ้านที่ฉันอยู่อย่าเรียกว่าบ้านเลยต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถู

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status