ตอนที่ 2 เนรเทศ

ตอนที่ 2 เนรเทศ

“ถึงแล้วครับคุณหนู” คนขับรถหันมาบอกฉันหลังจากจอดรถที่หน้าบ้านหลังนึงเป็นบ้านสไตล์ไทยประยุกต์ชั้นเดียวยกสูง ขนาดของตัวบ้านถือว่าไม่เล็กไม่ใหญ่ แต่ก็ใหญ่กว่าบ้านหลังอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน แต่ก็ยังเล็กว่าบ้านที่ฉันอยู่มากๆ เลยเพราะบ้านที่ฉันอยู่อย่าเรียกว่าบ้านเลยต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถูก แต่บ้านหลังนี้ เห้อ ฉันได้แต่ถอนหายใจเพราะถึงบ้านหลังนี้จะเล็กสำหรับฉันมากแต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะบ้านหลังนี้คือบ้านของตายายของฉันเอง และฉันต้องอยู่บ้านหลังนี้ไปอีกนานจนกว่าจะทำตามข้อตกลงที่ฉันให้ไว้กับแม่สำเร็จ

แล้วถ้าจะถามว่าทำไมฉันต้องมาอยู่ที่บ้านตายาย แล้วข้อตกลงของฉันกับแม่คืออะไร คงต้องย้อนไปวันที่ฉันไปช็อปปิ้งจนถูกแม่ดุนั่นแหละ

‘คุณจะจัดการกับลูกยังไง คุณจะตีลูกเหรอ ไม่ได้นะคุณจะตีลูกไม่ได้ผมไม่ยอม’ พ่อฉันรีบเดินมายืนขวางหน้าฉันเพื่อไม่ให้แม่ตีฉันได้

‘อย่ามาปัญญาอ่อนคุณ ลูกโตขนาดนี้แล้วฉันจะตีลูกทำไม แล้วอีกอย่างฉันไม่นิยมใช้ความรุนแรงกับลูกแต่กับคุณนะไม่แน่’

‘อ้าวเหรอ แล้วคุณจะจัดการกับลูกยังไงอย่าใจร้ายกับลูกมากนะผมสงสารลูก’

‘อย่ามาบีบน้ำตา ฉันไม่เห็นใจหรอกนะ แล้วคุณก็ห้ามมายุ่งกับการลงโทษลูกๆ ของฉันด้วย ไม่งั้นฉันจะเอานาฬิกาที่คุณแอบซื้อมาไปขายให้หมด แล้วเอาเงินไปบริจาคให้บ้านเด็กกำพร้า’

‘อย่านะที่รัก ถ้าคุณอยากได้เงินไปบริจาคบอกผมอยากได้เท่าไรผมให้คุณเลย แต่อย่ายุ่งกับนาฬิกาของผมนะ เพราะบางเรือนหาไม่ได้แล้วจริงๆ’

‘ได้ ฉันจะไม่ยุ่งกับของของคุณ แต่คุณก็ห้ามมายุ่งกับวิธีจัดการของฉัน’

‘ได้จ้ะที่รัก’ อ้าวพ่อ ทำไมทิ้งกันแบบนี้อะ เห็นนาฬิกาดีกว่าลูกเหรอ แค่นาฬิกาเองไปยืมเพื่อนใส่ก็ได้มั้ง คนอื่นเขายังยืมกันเลย

‘ส่วนตาวี แม่จะไม่ว่าอะไรที่ลูกซื้อรถ เพราะแม่ถือว่าเงินที่ลูกซื้อเป็นเงินที่ลูกหามาได้จากการทำงาน แต่แม่อยากจะเตือนลูกไว้อย่าง จะทำอะไรให้นึกถึงความปลอดภัยภัยไว้ด้วย เข้าใจไหม’

‘ครับผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะระวัง’

‘ดี ส่วนยัยวรรณแม่จะส่งเราไปอยู่กับตายาย’

‘อะไรนะคะ จะให้หนูไปอยู่กับตายายงั้นเหรอ ทำไมทีพี่แม่ไม่เห็นลงโทษอะไรเลยทำไมทีกลับหนูแม่ถึงส่งหนูไปอยู่อื่นล่ะ แม่ลำเอียงอะ’

‘ลำเอียงเหรอ งั้นบอกแม่มาว่าเงินที่ลูกใช้ซื้อของเป็นเงินของใคร’

'ของคุณพ่อ’

‘แล้วเงินของพี่ที่ซื้อรถเป็นเงินของใคร’

‘เงินของพี่ค่ะ’

‘ใช่ ในเมื่อพี่เขาใช้เงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองซื้อแม่จะว่าอะไรพี่เขาได้ แล้วอีกอย่างราคารถที่พี่เขาซื้อก็ยังไม่ถึงหนึ่งในสามที่เราซื้อของด้วยซ้ำ ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมแม่ถึงลงโทษเราแต่ไม่ลงโทษพี่เขา’

'แต่ว่าคุณพ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ค่ะ แถมยังเพิ่มวงเงินให้หนูด้วย’

‘อะไรนะนี่คุณเพิ่งวงเงินให้ลูกด้วยเหรอ’

‘ก็ลูกบอกว่าวงเงินที่ให้ไปไม่พอ ผมก็เลยเพิ่มวงเงินให้ แต่ไม่เท่าไรนะคุณ แค่ห้าล้านเอง’

‘โอ๊ย ฉันจะเป็นลม’ พ่อรีบเข้าไปประคองแม่ที่ทำท่าเหมือนจะเป็นลม หลังได้ยินยอดเงินที่พ่อเพิ่มให้

‘ใจเย็นๆ นะที่รัก’

‘พักหลังที่ลูกซื้อของหนักขึ้นเป็นเพราะคุณนี่เอง ยัยวรรณบอกแม่มาวงเงินที่พ่อเพิ่มให้เต็มหรือยัง’

'เอ่อ ยังค่ะ เหลือประมาณสามหมื่น’

'ยัยวรรณ’

‘ใจเย็นที่รัก ใจเย็นๆ หายใจเข้าหายใจออก นั่นแหละดีมาก ว่าแต่วงเงินหนูเต็มแล้วเหรอให้พ่อเพิ่มเป็นสิบล้านดีไหม’ ดีค่ะ ดีมาก แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้เนอะ ถ้าเพิ่มตอนนี้มีหวังหัวขาดทั้งพ่อทั้งฉันแน่ๆ

‘ยังจะเพิ่มอีกเหรอ ถ้าคุณเพิ่มคุณไปกางเต็นท์นอนในสวนเลย’

‘ไม่เพิ่มก็ไม่เพิ่ม ไม่นอนนอกบ้านจะนอนกับที่รัก’ ให้ตายเถอะพ่อฉันอยู่ที่ทำงานเป็นประธานจอมเข้มงวดพออยู่บ้านดันกลายเป็นลูกแมวซะงั้น

‘เก็บของเลย อีกสามวันนับตั้งแต่วันนี้ลูกต้องไปอยู่บ้านกับตายาย แล้วจะไม่ได้กลับมาที่นี่จนกว่าลูกจะหาเงินได้เท่ากับที่ลูกใช้บัตรไป’

‘อะไรนะคะ หาเงินให้เท่ากับวงเงินของบัตรนะเหรอ’

‘ใช่’

'แล้วหนูต้องทำยังไงถึงจะหาเงินได้ตั้งเยอะแยะขนาดนั้นล่ะคะ’ วงเงินในบัตรตั้งห้าล้านฉันใช้ไปจนเหลือแค่สามหมื่นนั่นแสดงว่าฉันต้องหาเงินให้ได้สี่ล้านเก้าแสนเจ็ดหมื่นเลยเหรอ

‘นั่นก็แล้วแต่ลูก แต่ถ้าได้ไม่ครบก็ไม่ต้องกลับมา’

'คุณแม่ ไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอคะ’

‘เยอะเหรอ ทีนี้รู้แล้วเหรอว่าเยอะ ทีตอนใช้ไม่เห็นเคยคิดเลยว่ามันเยอะ ไม่รู้ล่ะ ไปหาวิธีเอาเอง แล้วขอเตือนไว้เลยนะ ใครก็ตามห้ามช่วยเด็ดขาด ตาวีไปเอาบัตรเครดิตของน้องมา แม่จะยึดไว้จนกว่าลูกจะกลับมา’

‘พี่วี’ ฉันส่งสายตาอ้อนวอนพี่ชายไม่ให้มาเอาบัตรของฉันไป

'ขอโทษนะตัวเล็ก แต่พี่ก็ต้องเอาตัวรอดเหมือนกัน’ แล้วพี่วีก็ดึงบัตรออกจากมือฉันแล้วนำไปให้กับแม่ ฮือ บัตรแสนรักของฉัน

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ฉันต้องมาอยู่ที่นี่  และจะไม่ได้กลับไปจนกว่าจะหาเงินได้ครบตามจำนวน แบบนี้ฉันไม่ต้องอยู่ที่นี้ไปจนตายเลยเหรอ อยากจะกรี๊ดให้เสียงดังไปถึงที่บ้านเลย ฮือออออ

ระหว่างที่ฉันกำลังเตรียมใจอยู่บนรถประตูรถอัลพาร์ดฝั่งที่ฉันนั่งอยู่ก็ถูกเปิดออกโดยผู้ชายสูงอายุซึ่งก็คือตาของฉันเอง ก่อนที่หญิงสูงอายุซึ่งก็คือยายของฉันจะพุ่งเข้ามากอดฉันที่ยังคงนั่งอยู่ในรถ

“คิดถึงจังเลยคนสวยของยาย” คุณยายกอดฉันแน่นก่อนจะปล่อย แล้วหอมแก้มฉันทั้งซ้ายขวา

“หนูก็คิดถึงยายกับตาค่ะ” ฉันคิดถึงพวกท่านจริงๆนะ ไม่ได้โกหก แต่ถึงแม้จะคิดถึงแค่ไหนก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยากมาอยู่ที่นี่สักหน่อย

“พอเถอะยายกอดหลานอยู่นั่นแล้วเมื่อไรหลานจะได้เข้าบ้านกัน หลานนั่งรถมาตั้งนานคงจะเหนื่อยแย่ ให้หลานเข้าบ้านไปพักได้แล้ว”

“จริงสิตา ฉันก็ลืมตัวไปหน่อย เข้าบ้านกันเถอะ” ฉันกับยายเดินจูงมือกันเข้ามาในบ้าน คนขับรถ แล้วก็ป้ารวยป้าแม่บ้านของที่บ้านกำลังช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางของฉันเข้ามาในบ้านโดยมีตาคอยกำกับ

“ยายจะพาไปดูห้องนะ พอแม่หลานบอกว่าหลานจะมาอยู่ด้วยยายก็รีบให้ตาพาเข้าเมืองไปซื้อของเข้าห้องให้หนูเลยนะ ไปดูสิชอบไหม” ฉันมองรอบๆ ห้องที่ยายจัดไว้ให้ ฉันชอบมันนะน่าอยู่มาก

“ขอบคุณค่ะยายหนูชอบห้องนี้มากๆ เลยค่ะ”

“ดีแล้วจ้ะ ถ้างั้นหนูพักผ่อนไปก่อนนะ เดี๋ยวถึงมื้อเย็นยายจะมาเรียก”

“ค่ะ”