LOGINพอโพสต์ภาพคู่กับพี่ซิมลงปุ๊บ Sbook ของพิชชาก็แทบค้าง หญิงสาวทำท่าคล้ายไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ เมื่อเห็นคอมเม้นท์พิมพ์ด่าเธอว่า "อย่ามั่นหน้าให้มากนัก" หรือไม่ก็ "อย่าให้เจอ!"โอ้โห กลัวจังเลย...พิชชาพึมพำ แต่แววตาและสีหน้าของเธอกลับไม่ได้ดูกลัวอย่างที่ปากพูดเลยสักนิดเดียว แหมๆ เธอก็แค่อยากเอาคืนคนที่ว่าเธอ ไม่สวยแล้วไง มีแฟนควงกินก๋วยเตี๋ยวก็แล้วกัน ใจจริงเธออยากสวนกลับแต่ก็ยั้งนิ้วทัน เพราะหากมาลองคิดๆ ดูแล้วการด่ามันไม่ใช่วิถีของเธอ มันดูเบาไป และมันก็ไม่สาแก่ใจเท่ากับให้พวกนั้นมโนภาพในหัวกันเองแหมๆ อย่างนี้ล่ะดี ดูเป็นผู้หญิงเลอค่า มีการศึกษาแถมยังเจ็บกว่าด่าคืนเยอะเลย~"ขอบคุณนะคะ""ไม่เป็นไรครับ"ซิมตอบยิ้มๆ ขณะเดินไปส่งพิชชาที่หอในเพื่อสบยข่าวลือว่าทะเลาะกัน ตอนแรกเขากลัวมากว่าเธอจะเปลี่ยนใจ ขอยกเลิกข้อตกลง แต่ที่ไหนได้เธอสตรองกว่าที่เขาคิด ไม่เอะอะ ไม่โวยวาย แต่ใช้สมองในการจัดการ อย่างนี้สิถึงเหมาะสมกับตำแหน่ง "แฟน" ปลอมๆ ของเขาจริงๆ "แล้วพี่ต้องทำอะไรอีกไหม"คนตัวโตกระซิบถาม ใบหน้าคมเข้มที่ก้มลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันมันทำให้หัวใจของพิชชาเต้นแรง เพราะมันทำให้เธอนึกถึงเรื่อง
"ทำไงดีคะ"พิชชาลดเสียงให้เบาลง ข่าวที่ออกมามันทำให้ตอนนี้เธอไม่ไว้ใจใครในร้านเลย ดวงตาคู่สวยตวัดมองซ้ายขวา ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็น่าสงสัย ผู้ชายกลุ่มนี้ก็มีพิรุธ โอ้ย!! ใครไปปล่อยข่าวมั่วๆ วะเนี่ย อย่าให้รู้นะ ฉันจะจับทุ่มจนหลังแอ่นเลย พิชชาคิดในใจพร้อมกับตักขนมถ้วยที่เหลือเข้าปากอย่างเซงๆ"พี่ว่าเราต้องแก้ข่าว""แก้ข่าวเหรอคะ""ใช่"สีหน้าจริงจังของรุ่นพี่วิศวะทำให้พิชชามีความหวังว่าพี่ซิมคงมีความคิดดีๆ เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะยกมือป้องปากกระซิบถามเสียงเบา เพราะกลัวคนอื่นได้ยินว่า"แก้ยังไงคะ"คนตัวเล็กเริ่มยิ้มออก ถึงเธอจะไม่ได้สนใจคนที่คอมเม้นท์มาด่ารัวๆ แต่คือเข้าใจคนมีความรับผิดชอบไหม งานก็คืองาน ดังนั้นมันก็ควรจะราบรื่นสิ ไม่ใช่สะดุดจนคนสงสัย ตั้งใจไว้ว่าจะทำตัวเป็นแฟนที่ดีตลอดสามเดือน แต่แม่ง!! ไอ้ข่าวที่ออกมามันใส่สีตีไข่จนเธอหมดคำจะพูดจากตบยุง...กลายมาเป็นตบหน้าโอเค!! มีคนเลวแล้วหนึ่งและคนๆ นั้นก็คือ "ฉันเอง"คิดแล้วก็อยากจะด่าไอ้คนโพสต์ข่าวให้สำนึกไม่ทัน แต่อย่างว่ามันจับมือใครดมไม่ได้ ใครมันจะยอมรับว่าผิด สุดท้ายก็ไม่พ้นเธอที่โวยวายไม่เข้าเรื่อง ถ้ามันไม่จริง จะดิ้นทำ
"พี่ซิมจะไปไหน พิชจะกลับหอ"คนตัวเล็กโวยวายเมื่อเห็นรุ่นพี่ขับรถผ่านหน้ามหาวิทยาลัยไป เธอจ้องหน้าคนขับที่แสร้งทำหูทวนลม และบอกกับเธอเหมือนกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาว่า"พี่หิวข้าว""ก็ไปส่งพิชที่หอก่อน แล้วพี่ค่อยไปกิน""กินคนเดียวไม่อร่อย""โอ้ย!! ก็ไปชวนเพื่อนพี่สิคะ""ไม่เอาเดี๋ยวพวกมันสงสัย"ซิมส่ายหัว เพราะเขารู้นิสัยของไอ้พวกนั้นดี พอเขามีแฟนปุ๊บ ต่อมเสือกของพวกมันก็ทำงานปั๊บ อยากรู้ไปซะหมดว่า "ผู้หญิง" ที่มาเป็นแฟนเขาคือใคร เรียนปีไหน ชื่ออะไร และที่สำคัญคือพวกมันชอบจับผิด เขาขี้เกียจจะต้องมานั่งตอบคำถามว่า "เมื่อคืนเป็นไงวะ" ก็เลยจบปัญหาด้วยการหนีหน้าพวกมันไปหนึ่งวันถ้วน ซิมคิดก่อนจะพูดกับคนหน้าหงิกต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ฟังรื่นหูแต่อยู่ๆ กลับกระตุกหัวใจคนฟังให้เต้นแรงว่า"พี่อยากไปกินข้าวกับแฟน"คำพูดที่มาพร้อมรอยยิ้มจับหัวใจนั้นทำเอาพิชชาพูดไม่ออก หัวมันเบลอไปชั่วขณะ กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็นะ....เผลอเคลิ้มไปกับคำว่า "แฟน" เกือบห้าวินาทีได้"แฟนปลอมๆ ค่ะ"พิชชาย้ำเสียงเข้ม ก่อนจะผินหน้าไปทางหน้าต่าง แกล้งทำเหมือนว่าชมวิวข้างทางไปเรื่อยๆ ถ้าไม่เมาค้าง...ก็คงนอนน้อยเกินไป!!หญิง
ความวุ่นวายไม่ได้มีแค่ใน Sbook เพราะพอพิชชาก้าวเท้าเข้าคณะ เพื่อนๆ และรุ่นพี่ที่สนิทก็รุมเข้ามาหาเธอประหนึ่งกำลังถูกฝูงผึ้งโจมตีจริงเหรอน้องพิชกูอิจฉาตาไหม้แล้วเนี่ยฟาดของแรร์ไอเท็มเลยนะอีพิชซึ่งแน่นอนว่าคำถามที่ออกมาจากปากคนสนิทส่วนใหญ่ก็จะเป็นไปในแนวที่ดี พิชชายิ้มเขินๆ เมื่อแต่ละคนยิงคำถามมาให้เธอตอบรัวๆ เอาน่ะ! เธอเองก็เตรียมคำตอบไว้แล้ว ดังนั้นบทนิยายรักน้ำเน่าจึงได้เริ่มต้นเล่าอีกครั้ง ทุกคนทำตาโต เชื่อไหมไม่รู้ แต่เธอก็พยายามเล่าให้เนียนไม่ให้หลุดโบ๊ะที่สุดแล้วจริงๆ"พี่ว่าแล้วเชียว!!!!"พอถูกขัดปุ๊บ คำว่า "แย่แล้ว!!" ก็ผุดขึ้นมาในใจของพิชชาปั๊บ ถ้ารุ่นพี่จับได้ว่าเธอโกหกเงินหกหมื่นได้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาแน่ๆ หญิงสาวคิดเมื่อถูกสายตาของรุ่นพี่จ้องมองมาราวกับว่ากำลังจับผิดเธอ และความอึดอัดนี้มันก็ทำให้ลำคอของเธอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงไป"วะ...ว่าอะไรคะ"พิชชาฝืนยิ้มถามออกไปทั้งที่ใจคือแบบระแวงหนักมาก "ก็คิดอยู่ว่าทำไมน้องพิชชาถึงได้สวยขึ้นผิดหูผิดตาขนาดนี้ ที่แท้กำลังมีความรักนี่เอง"คำแซวของรุ่นพี่ทำเอาพิชชาลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่แท้...เธอก็คิดมากไปเอง
ใครอ่ะไม่เห็นจะรู้จักไม่จริงใช่ไหมและอีกบลา บลา บลาซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าล้วนแต่เป็นคอมเม้นท์เชิงลบ พิชชามองจำนวนเพื่อนที่แอดมาหาแล้วก็ถอนหายใจ คือมึงงงง!! พอพี่ซิมแท็กมาไม่ถึงชั่วโมงจากเพื่อนใน Sbook ที่มีแค่หลักร้อย ตอนนี้ใครก็ไม่รู้แอดมาขอเป็นเฟรนด์เกือบหลักพัน ดูก็รู้ว่าสายเผือก อยากเสือก ไม่ได้อยากรู้จักเธอจริงๆ หรอก อ่อ!! ลืมบอกไปว่าเธอไม่ได้หยิ่งนะแต่แค่ชอบความเป็นส่วนตัวเฉยๆ ดังนั้นคนที่แอดมารัวๆ ก็เชิญอยากรู้จนนอนไม่หลับไปเลยอีพิชชชชช!!ข้อความที่เด้งมาในไลน์ ดึงความสนใจจากพิชชาที่กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้ก้มลงมอง เป็นอีขิงที่พิมพ์มาหา ตามมาติดๆ ด้วยไอ้เกมส์ที่ส่งสติ้กเกอร์หน้าหมีตกใจ ถึงจะยังไม่มีใครถามเปิดประเด็น แต่เธอก็พอจะเดาออกว่าเพราะสาเหตุอะไรพวกมันถึงได้พร้อมใจกันส่งข้อความมาหาเธอในเวลานี้กูมีแฟนแล้ว!!นี่คือคำตอบที่พิชชาคิดเตรียมไว้สำหรับเพื่อนสนิท อันที่จริงไม่ได้อยากโกหก แต่เพื่อความสมจริง จะต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยสักคน เพราะในข้อตกลงบอกไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า "ห้ามให้ใครรู้" ดังนั้นถึงจะเป็นเพื่อนเธอก็ต้องปิดปากเงียบไว้ก่อนเมื่อไหร่ตอนไหน
"ไม่ค่ะ!!"พิชชาตอบแบบไม่ต้องคิด ในเมื่อเธอไม่ได้ชอบก็ไม่มีเหตุผลที่จะคบกับผู้ชายที่หาเรื่องให้เธอ และอีกอย่างคือพี่เขาดูดีเกินไป หล่อจนน่ากลัว ถ้าลองคบกันมีหวังเธอได้นอนชอกช้ำระกำทรวงเพราะคงมีผู้หญิงหลายคนจ้องรอเสียบอยู่แน่ๆ พิชชาคิดหวั่นใจขณะมองหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่คณะวิศวะที่อยู่ๆ ก็เกิดเป็นบ้าอะไรไม่รู้ถึงได้มาขอคบกับเธอ เอาตรงๆ มันไม่เมคเซ้นท์เลยจริงๆ คนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมง จะให้คบกันทันทีบอกเลยว่ามันเป็นไปไม่ได้ "ไม่คิดหน่อยเหรอ"เขาย้อนถามคนตัวเล็กยิ้มๆ และเธอก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิมว่า "ไม่" ซึ่งเขาก็ไม่ได้ผิดหวังหรือแปลกใจ เพราะที่ขอคบเธอ เขาไม่ได้คิดจะให้เธอมาเป็นแฟนจริงๆ สักหน่อย ก็แค่อยากหาคนที่ช่วยคอยกันท่าพวกผู้หญิงที่เข้ามาจีบ มาเกาะแกะเขาก็แค่นั้น ซึ่งคำตอบของเธอเป็นคำตอบที่เขาต้องการ เพราะนั่นแสดงว่าเธอไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว"งั้นถ้าพี่เสนอเงินให้ล่ะ"ว้อท!!!!นี่เธอหูไม่ได้ฝาดใช่ไหม หญิงสาวคิดพลันย่นหัวคิ้ว หรี่ตามองคนที่อยู่ๆ ก็เสนอเงินให้เธออย่างไม่น่าไว้ใจ คำพูดของพี่เขาพอลองเอามารวมเข้าด้วยกัน มันทำให้เธอคิดได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ...."ฉันไม่







