جميع فصول : الفصل -الفصل 7

"ไม่ค่ะ!!"พิชชาตอบแบบไม่ต้องคิด ในเมื่อเธอไม่ได้ชอบก็ไม่มีเหตุผลที่จะคบกับผู้ชายที่หาเรื่องให้เธอ และอีกอย่างคือพี่เขาดูดีเกินไป หล่อจนน่ากลัว ถ้าลองคบกันมีหวังเธอได้นอนชอกช้ำระกำทรวงเพราะคงมีผู้หญิงหลายคนจ้องรอเสียบอยู่แน่ๆ พิชชาคิดหวั่นใจขณะมองหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่คณะวิศวะที่อยู่ๆ ก็เกิดเป็นบ้าอะไรไม่รู้ถึงได้มาขอคบกับเธอ เอาตรงๆ มันไม่เมคเซ้นท์เลยจริงๆ คนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมง จะให้คบกันทันทีบอกเลยว่ามันเป็นไปไม่ได้ "ไม่คิดหน่อยเหรอ"เขาย้อนถามคนตัวเล็กยิ้มๆ และเธอก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิมว่า "ไม่" ซึ่งเขาก็ไม่ได้ผิดหวังหรือแปลกใจ เพราะที่ขอคบเธอ เขาไม่ได้คิดจะให้เธอมาเป็นแฟนจริงๆ สักหน่อย ก็แค่อยากหาคนที่ช่วยคอยกันท่าพวกผู้หญิงที่เข้ามาจีบ มาเกาะแกะเขาก็แค่นั้น ซึ่งคำตอบของเธอเป็นคำตอบที่เขาต้องการ เพราะนั่นแสดงว่าเธอไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว"งั้นถ้าพี่เสนอเงินให้ล่ะ"ว้อท!!!!นี่เธอหูไม่ได้ฝาดใช่ไหม หญิงสาวคิดพลันย่นหัวคิ้ว หรี่ตามองคนที่อยู่ๆ ก็เสนอเงินให้เธออย่างไม่น่าไว้ใจ คำพูดของพี่เขาพอลองเอามารวมเข้าด้วยกัน มันทำให้เธอคิดได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ...."ฉันไม่

ความวุ่นวายไม่ได้มีแค่ใน Sbook เพราะพอพิชชาก้าวเท้าเข้าคณะ เพื่อนๆ และรุ่นพี่ที่สนิทก็รุมเข้ามาหาเธอประหนึ่งกำลังถูกฝูงผึ้งโจมตีจริงเหรอน้องพิชกูอิจฉาตาไหม้แล้วเนี่ยฟาดของแรร์ไอเท็มเลยนะอีพิชซึ่งแน่นอนว่าคำถามที่ออกมาจากปากคนสนิทส่วนใหญ่ก็จะเป็นไปในแนวที่ดี พิชชายิ้มเขินๆ เมื่อแต่ละคนยิงคำถามมาให้เธอตอบรัวๆ เอาน่ะ! เธอเองก็เตรียมคำตอบไว้แล้ว ดังนั้นบทนิยายรักน้ำเน่าจึงได้เริ่มต้นเล่าอีกครั้ง ทุกคนทำตาโต เชื่อไหมไม่รู้ แต่เธอก็พยายามเล่าให้เนียนไม่ให้หลุดโบ๊ะที่สุดแล้วจริงๆ"พี่ว่าแล้วเชียว!!!!"พอถูกขัดปุ๊บ คำว่า "แย่แล้ว!!" ก็ผุดขึ้นมาในใจของพิชชาปั๊บ ถ้ารุ่นพี่จับได้ว่าเธอโกหกเงินหกหมื่นได้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาแน่ๆ หญิงสาวคิดเมื่อถูกสายตาของรุ่นพี่จ้องมองมาราวกับว่ากำลังจับผิดเธอ และความอึดอัดนี้มันก็ทำให้ลำคอของเธอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงไป"วะ...ว่าอะไรคะ"พิชชาฝืนยิ้มถามออกไปทั้งที่ใจคือแบบระแวงหนักมาก "ก็คิดอยู่ว่าทำไมน้องพิชชาถึงได้สวยขึ้นผิดหูผิดตาขนาดนี้ ที่แท้กำลังมีความรักนี่เอง"คำแซวของรุ่นพี่ทำเอาพิชชาลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่แท้...เธอก็คิดมากไปเอง

"ทำไงดีคะ"พิชชาลดเสียงให้เบาลง ข่าวที่ออกมามันทำให้ตอนนี้เธอไม่ไว้ใจใครในร้านเลย ดวงตาคู่สวยตวัดมองซ้ายขวา ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็น่าสงสัย ผู้ชายกลุ่มนี้ก็มีพิรุธ โอ้ย!! ใครไปปล่อยข่าวมั่วๆ วะเนี่ย อย่าให้รู้นะ ฉันจะจับทุ่มจนหลังแอ่นเลย พิชชาคิดในใจพร้อมกับตักขนมถ้วยที่เหลือเข้าปากอย่างเซงๆ"พี่ว่าเราต้องแก้ข่าว""แก้ข่าวเหรอคะ""ใช่"สีหน้าจริงจังของรุ่นพี่วิศวะทำให้พิชชามีความหวังว่าพี่ซิมคงมีความคิดดีๆ เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะยกมือป้องปากกระซิบถามเสียงเบา เพราะกลัวคนอื่นได้ยินว่า"แก้ยังไงคะ"คนตัวเล็กเริ่มยิ้มออก ถึงเธอจะไม่ได้สนใจคนที่คอมเม้นท์มาด่ารัวๆ แต่คือเข้าใจคนมีความรับผิดชอบไหม งานก็คืองาน ดังนั้นมันก็ควรจะราบรื่นสิ ไม่ใช่สะดุดจนคนสงสัย ตั้งใจไว้ว่าจะทำตัวเป็นแฟนที่ดีตลอดสามเดือน แต่แม่ง!! ไอ้ข่าวที่ออกมามันใส่สีตีไข่จนเธอหมดคำจะพูดจากตบยุง...กลายมาเป็นตบหน้าโอเค!! มีคนเลวแล้วหนึ่งและคนๆ นั้นก็คือ "ฉันเอง"คิดแล้วก็อยากจะด่าไอ้คนโพสต์ข่าวให้สำนึกไม่ทัน แต่อย่างว่ามันจับมือใครดมไม่ได้ ใครมันจะยอมรับว่าผิด สุดท้ายก็ไม่พ้นเธอที่โวยวายไม่เข้าเรื่อง ถ้ามันไม่จริง จะดิ้นทำ