ปลอบใจ

หลังจากที่ดูหนังจบจิรายุก็พาเธอกลับมาถึงบ้านราวๆสี่ทุ่มกว่า พอมาถึงก็พบว่าผู้สูงอายุทั้งสองท่านนั้นได้ขึ้นห้องเข้านอนกันหมดแล้ว เธอและจิรายุจึงได้แยกย้ายห้องใครห้องมันบ้าง 

พอเปิดประตูเข้าห้องไป อิงรดาก็จัดการอาบน้ำอาบท่า มองเข็มนาฬิกาก็พึ่งจะห้าทุ่มกว่าและหนังตาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะง่วงเลย นี่ก็พึ่งจะเข้าสามสี่วันเองที่เธอกลับมา สงสัยว่านาฬิการ่างกายเธอคงจะยังไม่ได้การปรับเปลี่ยนเป็นเวลาที่เมืองไทยเป็นแน่ คิดได้คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คก็ถูกหยิบออกมาวางเพื่อค้นหาซีรี่ย์แนวลึกลับผจญภัยและโลกคู่ขนานที่ดูค้างไว้ตั้งแต่อยู่ที่โน่น อาทิตย์นี้คงน่าจะลงตอนใหม่มาหลายตอนแล้ว นานแค่ไหนกันนะที่เธอดูค้างเอาไว้

เนื้อหาในซีรี่ย์เป็นเรื่องเกี่ยวกับพวกเด็กๆที่พากันตามหาเพื่อนที่หายตัวไปในโลกคู่ขนาน ในนั้นมีทั้งสัตว์ประหลาดและเรื่องราวแปลกๆลึกลับเต็มไปหมด อิงรดาไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบดูหนังแนวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งๆที่เป็นคนไม่ชอบดูแนวสยองขวัญสั่นประสาท แต่ซีรี่ย์เรื่องนี้กลับทำให้เธออยากติดตามดูตอนต่อไปได้เรื่อยๆ

ตอนแรกจบไปก็ต่อไปตอนที่สอง ปกติแล้วซีรี่ย์จะลงแค่อาทิตย์ละตอน แต่นี่มีดองค้างไว้อยู่เป็นสิบ นั่นหมายความว่าคงจะนานมากแล้วจริงๆที่เธอไม่ได้เข้ามาตามต่อ เหตุผลคงเป็นเพราะว่าช่วงเดือนสองเดือนหลังมานี้เอาแต่โฟกัสกับเรื่องสอบ พอสอบเสร็จก็เตรียมตัวทำเรื่องย้ายกลับเมืองไทย จนลืมไปเสียสนิทว่ามีดูซีรี่ย์เรื่องนี้ค้างอยู่

ดูไปดูมาก็ชักจะเริ่มเหงาปาก อยากลุกออกไปหาอะไรมานั่งเขี้ยว นิสัยนี้อิงรดาพยายามแก้แต่ก็ยังไม่ยอมหาย ดีที่ว่าร่างกายเธอคงจะมีระบบเผาผลาญที่ดี ไม่ว่าเธอจะตื่นขึ้นมากินอะไรดึกๆดื่นๆน้ำหนักก็ไม่เคยดีดขึ้นมารบกวนจิตใจ

"ดูหนังทีไรเป็นแบบนี้ทุกที ไม่รู้ว่าในครัวจะมีขนมให้กินไหม ลองออกไปดูสักหน่อยดีกว่า"

ว่าแล้วซีรี่ย์หน้าจอก็ถูกกดหยุดเอาไว้ก่อน จากนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก แล้วอิงรดาจึงได้รีบเดินตรงเข้าไปยังครัว ขนมขบเขี้ยวที่อยู่บนชั้นวางบนตู้ถูกแกะออกจากซองแล้วเทลงใส่จาน จากนั้นน้ำอัดลมกระป๋องก็หยิบออกมาจากตู้เย็นด้วย

หลังจากจัดเตรียมเสบียงในการดูหนังได้ครบเรียบร้อย อิงรดาก็หยิบทุกอย่างขึ้นมาหอบไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะต้องตกใจเมื่อหันกลับไปในขณะที่จิรายุก็เดินสวนเข้ามา ทำเอาคนที่แอบซุ่มมาขนเสบียงอย่างเงียบๆนั้นแทบจะเผลอปล่อยทุกอย่างลงพื้น

"คุณเจตน์!"

"ไหนตอนเย็นเธอบอกว่าอิ่มจนพุงจะแตก แล้วนี่อะไรกันอิง"

"คือว่าหนู หนูนอนไม่หลับค่ะคุณเจตน์ คงน่าจะยังไม่ชินเวลาก็เลยหาหนังดู แล้วทีนี้ดูไปดูมามันก็เกิดเหงาปากก็เลยลองออกมาหาขนมไปกิน"

"กินทั้งขนมทั้งน้ำอัดลมแบบนี้ไม่กลัวอ้วนหรือไง"

"โชคดีที่หนูเป็นคนกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนน่ะค่ะ สงสัยว่าพยาธิคงจะเยอะ ว่าแต่นี่คุณเจตน์ก็ยังไม่นอนอีกเหรอคะดึกดื่นป่านนี้"

"อื้ม พอดีพึ่งคุยกับนนท์เสร็จน่ะ งานมีปัญหานิดหน่อย นนท์ก็เลยต้องไปจัดการเมื่อตอนเย็นนี้คนเดียว ทั้งที่ความจริงแล้วฉันเองก็น่าจะไปช่วยด้วย แต่เจ้านนท์มันไม่ยอมบอก" แบบนี้นี่เอง ดูท่าว่าจิรายุคงจะเป็นห่วงนพนนท์มากที่ปล่อยให้ฝ่ายนั้นแก้ปัญหาคนเดียวทั้งๆที่เขาควรจะอยู่ช่วยด้วย หน้าตาก็เลยเศร้าสร้อย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะรู้สึกผิด 

"ว่าเเต่เธอดูหนังเรื่องอะไรอยู่เหรอ"

"หนูดูซีรี่ย์ค่ะ แนวลึกลับสยองขวัญไซไฟ ลงแค่อาทิตย์ละตอน นี่หนูดูมาตั้งแต่อยู่ที่โน่นแล้วยังไม่จบเพราะมัวแต่เร่งเรื่องเรียน ตอนนี้น่าจะพอมีเวลาแล้วเลยกะว่าจะตามเก็บเสียหน่อย"

"งั้นเหรอ ฉันเองก็มีดูไว้อยู่เรื่องหนึ่งเหลืออีกแค่สองตอนก็คงจะจบแล้วล่ะ"

"คุณเจตน์ดูเรื่องอะไรเหรอคะ"

"Things & Stranger"

"อ้าว เรื่องเดียวกันเลย นี่หนูก็กำลังดูค้างอยู่ น่ากลัวมากๆ ยิ่งตอนที่สัปหลาดพากันออกมาจากอีกโลก หนูต้องหลับตาเอาไว้ไม่กล้าดูเลยค่ะ"

"เธอนี่ก็เวอร์ไป ถ้ากลัวขนาดนั้นแล้วจะไปดูทำไม"

"ก็มันสนุกนี่คะ กลัวก็กลัว แต่ว่าก็อยากดูด้วย"

"ไหนเธอดูถึงตอนไหนแล้ว งั้นก็เข้าไปดูต่อสิเดี๋ยวฉันเข้าไปนั่งดูด้วย เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม"

อิงรดาพอได้ยินว่าจิรายุจะตามเข้าไปดูด้วยก็เกิดอาการชะงักไปบ้าง ความคิดอันดับแรกที่โผล่มาเลยก็คือเขาเป็นผู้ชาย แต่ความคิดอันดับสองที่ตามมาก็คือเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง เพราะฉะนั้นมันไม่มีอะไรหรอก ขนาดคุณกนกวรรณยังย้ำนักย้ำหนาเลยว่าให้เธอหาทางจัดการแยกจิรายุและนพนนท์ออกจากกันให้ได้ ยิ่งถ้าทำให้หลานชายของเธอนั้นหันกลับมาชอบผู้หญิงด้วยก็จะยิ่งดี ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินนำหน้าจิรายุเข้าห้องไป

ถ้วยใส่ขนมและน้ำอัดลมถูกวางลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กที่มีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเปิดวางค้างอยู่ พอจิรายุเดินพ้นเข้ามาแล้วประตูห้องเธอก็ถูกปิดลง หากแต่ในมือของเขากลับถือกระป๋องเบียร์เข้ามาด้วย 

"ฉันปิดประตูนะ เธอคงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม กลัวว่ามันจะเสียงดังจนป้าไก่กับยายนางนอนไม่หลับน่ะ"

"ได้ค่ะคุณเจตน์ ไม่เป็นไร"

จิรายุเลือกที่จะหย่อนกายนั่งลงไปบนพื้นด้านหน้าโซฟาแทนที่นั่งด้านบน เรือนกายสูงใหญ่ขยับซุกเข้าไปในกองผ้าห่มที่เธอลากลงมาจากเตียงเพื่อทำเป็นเกาะป้องกันความกลัวเวลาดูหนังคนเดียวทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถาม อิงรดามองดูการกระทำเหล่านั้นก็รู้สึกถึงความเศร้าๆที่โชว์หราอยู่บนใบหน้าของจิรายุอย่างชัดเจน จนเธอเกิดความสงสารและสงสัยว่าเหตุใดจิรายุถึงได้มีอาการเช่นนี้

"คุณเจตน์ไม่นั่งข้างบนล่ะคะ"

"ไม่ล่ะ ดูหนังมันก็ต้องนั่งข้างล่างแบบชิดหน้าจอแบบนี้สิ นั่งข้างบนจะไปสนุกอะไร มาเร็วดูต่อเถอะ"

ว่าแล้วคนตัวใหญ่ก็ตบผ้าห่มเรียกเธอปุๆเพื่อให้เข้าไปนั่งในผ้าห่มด้วย ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น สมัยที่ทั้งเขาและเธอยังเด็กมันก็เคยเกิดขึ้น หากแต่นานมาแล้ว พอจิรายุย่างเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ตัวเขาเองก็ทั้งไปเรียนต่อ พอกลับมาก็เริ่มฝึกงานที่โรงงาน จนทำให้ระหว่างเธอกับเขานั้นเกิดช่องว่างระหว่างวัยขึ้น

อิงรดาเดินก้าวเข้าไปในกองผ้าห่มช้าๆแล้วจิรายุก็เปิดกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่ม เธอหันไปมองเขา ในขณะที่เขาเริ่มคลิกเม้าท์เพื่อให้ซีรี่ย์นั้นได้ดำเนินต่อ

"เธอพึ่งดูถึงตอนนี้เองเหรอ"

อิงรดาไม่ได้ตอบหากแต่ยังคงสงสัยว่าจิรายุกำลังเศร้าเรื่องอะไร ดูจากที่เขายกเบียร์ขึ้นดื่มไม่หยุดแล้ว เธอว่ามันคงน่าจะไม่ใช่เรื่องธรรมดา

"คุณเจตน์ มีเรื่องไม่สบายใจเหรอคะ หนูเห็นคุณดื่มเอาๆแบบนี้เดี๋ยวก็เมาแย่หรอกค่ะ"

"อื้ม โดนแฟนบอกเลิก เเล้วเขาพึ่งบอกว่ากำลังจะไปแต่งงานใหม่" จิรายุไม่ได้อ้ำอึ้งหรือลังเลที่จะตอบคำถาม หากแต่เขาเลือกที่จะพูดมันกับเธอออกมาตรงๆเลย ราวกับว่าระหว่างเธอกับเขานั้นยังคงสนิทกันเหมือนเมื่อก่อน

"ทำไมแฟนคุณเจตน์ถึงได้ทำแบบนั้นล่ะคะ คุณเจตน์ผิดอะไร ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับคุณเจตน์จัง"

"เขาบอกว่าฉันไม่สามารถให้สถานะกับเขาได้ อยู่กันไปก็มีแต่หลบๆซ่อนๆ อันที่จริงเรื่องนี้มันก็ไม่ได้ใหม่อะไรหรอก ฉันกับเขาคบๆเลิกๆกันมานานแล้ว แต่ครั้งนี้มันหนักตรงที่เขาบอกว่าจะแต่งงาน ฉันก็เลยไม่รู้ว่าควรต้องรู้สึกยังไง ควรจะดีใจกับเขาที่จะได้มีชีวิตใหม่หรือเศร้าที่ถูกเขาทิ้งไปดี"

แบบนี้นี่เอง ที่แท้จิรายุก็อยากพยายามทำเพื่อนพนนท์ ถึงว่าจิรายุถึงได้พยายามพานพนนท์มาเปิดตัวกับที่บ้านบ้าง ขนาดโดนนพนนท์หอมแก้มต่อหน้าเธอเขาก็ยังไม่ว่า ที่แท้จิรายุก็อยากจะแสดงให้นพนนท์เห็นว่าเขายอมที่จะคบหากับนพนนท์แบบเปิดเผย แต่นั่นมันคงจะยังไม่เป็นที่พอใจ นพนนท์เลยถือโอกาสบอกเลิกเขาเสียก่อน

คุณเจตน์ของเธอช่างน่าสงสารมาก..