สนิทจนชิดใกล้

ทำไปทำมาจากที่จิรายุบอกว่าจะเข้ามาดูซีรี่ย์ด้วย กลับกลายเป็นว่าเวลานี้เธอเองต้องเป็นฝ่ายมานั่งปลอบใจเขา เบียร์กระป๋องแล้วกระป๋องเล่าถูกเปิดออก จิรายุดื่มมันราวกับว่าต้องการให้ความทุกข์เศร้านั้นมลายหายไป หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอถูกปิดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เขากำลังเมา

"คุณเจตน์คะคุณเจตน์ ตั้งสติหน่อยสิคะ หนูว่าหยุดดื่มก่อนเถอะค่ะ นี่คุณเมาเกินไปแล้วนะคะ" อิงรดารีบห้ามพัลวันเมื่อเวลานี้จิรายุกำลังเมามายราวกับแทบจะคุมสติไม่อยู่ เขาเป็นถึงขนาดนี้ได้ยังไง แสดงว่าจิรายุคงจะรักอีกฝ่ายหนึ่งมาก เลยถึงได้ฟูมฟายขนาดนี้

แต่อันที่จริงเธอกับเขาก็พึ่งจะกลับมาเจอหน้ากันได้เพียงแค่ไม่กี่วันเอง จิรายุน่าจะเก็บอาการหน่อยก็ไม่ได้ เล่นปล่อยออกมาหมดแบบนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะรับมือยังไง

"เธอม่ายต้องมาห้าม ม่ายรู้เหรองายว่าที่ช้านต้องดื่มก็เพราะว่าโคนมานกามลางเจ็บ"

"หนูเข้าใจค่ะหนูเข้าใจ แต่ว่าตอนนี้คุณเจตน์ดื่มมากเกินไปแล้ว พอแค่นี้ก่อนดีกว่าค่ะ"

จากนั้นกระป๋องเบียร์ในมือก็ถูกอิงรดาแย่งออกจากมือไป และสิ่งที่ไม่คาดคิดในอย่างที่สองก็คือการที่จิรายุเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น ปากก็เอาแต่พร่ำบ่นถึงคนที่ทิ้งตัวเองไปไม่หยุด

''ทามมายคุณต้องทิ้งโผม ทามมายถึงม่ายยอมอดทนเพื่อเรื่องของเรา รู้ไหมว่าโผมร้ากคุณมาก แต่ทามมายคุณถึงม่ายรักโผมบ้างเลย"

อิงรดามองไปที่จิรายุที่กำลังฟุบหน้าร้องไห้อยู่กับโต๊ะของเธอก็ได้แต่เกาหัว จิรายุคงจะรักนพนนท์มากเลยสินะถึงได้ฟูมฟายหนักขนาดนี้ นพนนท์ไม่น่าทำจิรายุแบบนี้เลย อิงรดาเห็นก็ได้แต่สงสารแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนที่อยู่ๆคนตัวใหญ่จะค่อยๆเอนตัวลงด้านข้างแล้วทิ้งตัวนอนลงไปเสียดื้อๆ

"อ๊ายคุณเจตน์คะคุณเจตน์ หนูว่าคุณเจตน์ขึ้นมานอนบนนี้ดีกว่าค่ะ จะนอนลงไปตรงไม่ได้ นั่นมันบนพื้นนะคะ ลุกขึ้นมาก่อน"

อิงรดาแทบจะร้องกรี๊ดขึ้นมาทันทีที่อยู่ๆจิรายุก็โค่นตัวนอนลงไปที่พื้นเฉยๆอย่างนั้น คนตัวเล็กหันซ้ายแลขวาก็คิดไม่ออกจริงๆว่าจะต้องทำอย่างไร เมื่อเวลานี้คนตัวใหญ่นั้นเมาสลบและหลับไปที่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว ยิ่งถ้าจะให้วิ่งขึ้นไปเรียกทั้งยายและป้าของเขาลงมาช่วยกันก็ดูว่าจะเป็นไปไม่ได้ใหญ่ จนในที่สุดก็ต้องยอมเอาตัวเองลงไปงัดร่างเขาขึ้นมา

"คุณเจตน์หนูว่าคุณเจตน์ขึ้นมานอนตรงนี้ดีกว่าค่ะ บนพื้นมันเย็นจะตาย เดี๋ยวก็ไม่สบายไปหรอก ขึ้นมานอนบนเตียงหนูนี่ก็ได้"

อิงรดาพยายามเข้าไปจับประครองร่างสูงใหญ่นั้นให้ลุกขึ้นยืน แล้วเธอจึงเดินพาเขาเดินตรงไปที่เตียง ระหว่างนั้นจิรายุก็ยังคร่ำครวญถึงเรื่องราวความรักตัวเองออกมาแม้ว่าตอนนี้จะเมาจนแทบจะพูดอะไรไปไม่รู้เรื่อง เธอไม่น่าปล่อยให้เขาเดินกลับออกไปเอาเบียร์เข้ามาดื่มต่อเลย จากที่ตอนแรกเขาหยิบมาแค่กระป๋องเดียว พอบอกว่าขอออกไปเอาอีกรอบ คราวนี้ดันหอบเข้ามาเป็นครึ่งโหลเสียได้

"ทามมายความร้ากของราวถึงเปิดเผยม่ายด้าย ทามมายถึงต้องเปนแบบนี้ ทามมายๆ"

"โถ่คุณเจตน์ขา ตั้งสติหน่อยสิคะ"

จังหวะที่พยายามประครองจิรายุไปที่เตียง ฝ่ายนั้นก็ยังคงพร่ำปากพูดไปไม่หยุด อิงรดาไม่เคยได้รู้มาก่อนเลยว่าจิรายุนั้นมีคนรักตั้งแต่ตอนไหน แต่ที่แน่ๆแล้วความรักครั้งนี้ทำให้เขาหลุดได้ถึงขนาดนี้เลย แม้ว่าเมื่อก่อนเธอกับเขาจะพอสนิทกันอยู่บ้าง แต่พอต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเติบโต ต่างคนก็ต่างเงียบหายไป อย่างน้อยที่แน่ๆก็สี่ปีนี้ที่ห่างกัน ยิ่งพอช่วงสองปีหลังมานี้นอกจากเทศกาลสำคัญเขาถึงจะโทรข้ามประเทศมา นอกนั้นก็มีเพียงแค่ข้อความอวยพรวันเกิดวันหยุดปีใหม่สงกรานต์วันวาเลนไทน์บ้างที่ส่งหากันแค่เท่านั้นที่ถือว่าเป็นการสื่อสาร

อิงรดาทั้งแบกทั้งลาก จนในที่สุดก็พาจิรายุไปถึงเตียงนอนตัวเองจนได้ แต่จังหวะที่เธอปล่อยคนตัวหนักให้ร่วงลงไปบนเตียง ข้อมือของเธอก็ดันถูกเขาฉุดให้ล้มลงไปบนตัวเขาด้วยอย่างกับฉากๆหนึ่งในละคร ทำเอาอิงรดาทั้งประหม่าและตกใจจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น เกิดมาจนอายุขนาดนี้ เธอกับเขาเคยสัมผัสตัวกันในระยะประชิดขนาดนี้เสียที่ไหน

"ว้าย คุณเจตน์"

"โผมร้ากคูณ ด้ายโปรดอย่าทิ้งโผมปายเลยนะ โผมอยากห้ายความร้ากของราวยางอยู่ ด้ายโปรดช่วยรอโผมหน่อย"

"คุณเจตน์นี่หนูเอง ตั้งสติหน่อยสิคะ หนูไม่ใช่คุณนนท์นะคุณเจตน์"

ดูเหมือนว่าสติของจิรายุนั้นดูท่าว่าจะไม่มีเหลืออยู่กับตัวเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ฉุดให้อิงรดาล้มลงไปบนตัวได้ คนตัวใหญ่ก็เริ่มปล้ำกอด อิงรดาทั้งตกอกตกใจ มือไม้ก็ไล่ปัดพัลวัน แต่ก็ยังคงไม่สามารถหยุดจิรายุได้ ทำเอาตัวเธอนั้นก็ใจหายใจคว่ำยามที่เริ่มถูกเขารุกรานมากขึ้น

"คุณเจตน์หยุด หนูบอกให้หยุดไง ไม่นะ อย่าสิ ถ้าไม่หยุดหนูตบจริงๆนะ"

นอกจากเมาจนไม่ได้สติแล้วดูเหมือนว่าจิรายุน่าจะหูตึงด้วย เขาใช้พละกำลังที่มีมากกว่าดึงตัวเธอให้เข้ามาใกล้ จากนั้นทั้งปากทั้งจมูกก็ไล่ซุกไซ้ไปตามใบหน้าและลำคอ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วตามแผ่นหลังและพยายามดึงปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธออกด้วย อิงรดาพอรู้ว่าตะขอเสื้อโดนปลดจนหลุดก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ยิ่งพอจิรายุพยายามเอาริมฝีปากตัวเองประกบเข้ามาเพื่อจูบเธอด้วยแล้ว ความอดทนนั้นก็สิ้นสุดลง

ไม่ไหวแล้ว อิงรดากำลังจะต้านแรงเขาไม่ไหว เธอรวบรวมกำลังในช่วงวินาทีสุดท้ายสะบัดข้อมือตัวเองจนหลุด จากนั้นจึงตบเข้าไปที่ใบหน้าหล่เต็มแรงเสียงดังจนจิรายุหน้าหัน

เพี๊ยะ!

"โอ๊ย"

"หนูบอกให้หยุด!"

ได้ผลแฮะ ทันทีที่ถูกตบเข้าไป หลังจากร้องโอยแล้วจิรายุก็เงียบสนิทและหลับไปในทันที นี่เขาโอเคใช่ไหม แค่หลับสลบไปเฉยๆใช่หรือเปล่า คนอะไรถูกตบเข้าไปตั้งแรงยังจะหลับต่อได้อีก

อิงรดาที่ยังคงหน้าซี้ดตัวสั่นรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างไวแล้วถอยหลังลงมายืนยังปลายเตียง มือเล็กจับปิดชายเสื้อตัวเองเอาไว้แน่น แล้วปล่อยให้คนเมานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอย่างนั้น ส่วนเธอย้ายตัวเองมาสิงสถิตอยู่ที่บนโซฟาแล้วใช้ผ้าห่มผืนหนาคลุมปิดร่างกายตัวเองเอาไว้อย่างมิดชิดแทน

คนตัวสั่นยังคงนั่งสั่นอยู่อย่างนั้นและไม่กล้าที่จะปิดไฟนอน โคมไฟบนโต๊ะถูกเปิดค้างเอาไว้อยู่ เพื่ออย่างน้อยเธอจะได้มั่นใจว่าหากจิรายุลุกขึ้นมาตอนไหนเธอจะได้เห็นเขาก่อน

เกือบไปแล้ว เกือบพลาดท่าให้กับ 'ผู้ชายไม่แท้' แล้วไหมล่ะ อิงรดานั่งกอดเข่าขดตัวอยู่บนโซฟาพลางจ้องมองไปยังจิรายุที่นอนสลบเหมือดอยู่อีกเป็นพัก จนแน่ใจแล้วว่าเขาหลับและจะไม่ตื่นขึ้นมาจริงๆ แล้วจากนั้นเธอจึงได้ค่อยหลับตาลง