ผู้พิทักษ์

ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องจนกระทั่งตอนนี้น่าจะผ่านไปเกือบสองสัปดาห์เต็มแล้วที่จิรายุยังคงอยู่ในอาการเศร้า เธอไม่รู้หรอกว่าอาการของเขานั้นถึงขั้นไหน แต่เอาเป็นว่าจิรายุคนนี้นั้นเงียบขรึมลงจนสะดุดตาคนรอบตัว

เขากินข้าวน้อยลง วันๆเอาแต่ทำงานจนดึกดื่น ค่ำมืดกว่าจะกลับบ้าน บางวันก็ไล่ให้เธอกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาเองบางทีเที่ยงคืนถึงได้ยินเสียงรถกลับเข้ามาจอด

สิ่งที่จิรายุเป็นอยู่ทำเอาทุกคนในบ้านอดเป็นห่วงเขาไม่ได้ เรื่องที่เธอเคยสงสัยว่าหน้าที่ที่ถูกมอบหมายจากคุณกนกวรรณนั้นเธอควรไปต่อหรือพอเอาไว้ก่อน คำตอบที่ได้รับหลังจากที่คุณกนกวรรณออกจากโรงพยาบาลในทันทีก็คือยิ่งต้องให้เธอจับตามองจิรายุให้หนัก ยิ่งเขาเศร้าเสียใจมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องคอยรายงานสถานการณ์ให้คุณกนกวรรณทราบทุกย่างก้าว 

"อาการตาเจตน์ดีขึ้นบ้างหรือยัง"

"ยังเลยค่ะคุณท่าน วันๆเอาแต่คร่ำอยู่กับงาน ไม่ยอมลืมตาไปไหนเลยค่ะ"

"แล้วแฟนตาเจตน์ล่ะ ไม่สิ ยัยนนนี่อะไรนั่นได้แวะกลับเข้ามาวอกแวกอะไรกับตาเจตน์อีกหรือเปล่า"

"ไม่นะคะ เงียบหายไปเลย"

"ดี ยังไงเธอคอยจับตาดูตาเจตน์เอาไว้นะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าก็ให้รีบรายงานมา อาทิตย์หน้าฉันจะเริ่มนัดดูตัวให้ตาเจตน์"

"ได้ค่ะ หนูจะคอยจับตาดูคุณเจตน์ไว้"

หลังจากที่วางสายจากคุณกนกวรรณ อิงรดาก็ได้แต่นั่งถอนหายใจด้วยความอึดอัด สภาพของจิรายุตอนนี้คือเริ่มไม่ค่อยกินข้าวกินปลา บางวันก็มีเพียงแค่กาแฟดำแก้วเดียวที่ตกถึงท้อง ลองเธอบอกคุณกนกวรรณไปแบบนี้มีหวังรายนั้นคงจะยิ่งไม่สบายใจเพราะเป็นห่วงหลานชายหนักเข้าไปอีก นี่เธอควรจะทำอย่างไรดี ที่พอจะช่วยให้เขาหายจากอาการที่เป็นอยู่ได้บ้าง

อิงรดาเฝ้ามองเข็มนาฬิกาจนกระทั่งมันบอกว่านี่คือเวลาเลิกงาน แน่นอนว่าจิรายุคงจะยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานต่อ แต่เธอคิดว่าการที่เขาปมปลักอยู่แบบนั้นไปก็ยิ่งไม่มีอะไรดีขึ้น ทางที่ดีควรพาเข้าออกไปเปิดหูเปิดตา ดีกว่ามานั่งอุดอู้อยู่แบบนี้ พาลจะยิ่งพาให้เครียดเอา

ก๊อกๆ 

"ได้เวลาเลิกงานแล้วค่ะคุณเจตน์ เย็นนี้คุณเจตน์ว่างไหมคะ เมื่อกี้คุณท่านโทรมาบ่นว่าอยากทานวุ้นมะพร้าวน้ำหอมเจ้าประจำ ให้คุณเจตน์ขับไปซื้อให้หน่อย"

"พูดเป็นเล่น ไปตอนนี้เนี่ยนะ"

"ค่ะ"

จากนั้นรถยนต์คันหรูก็พาเธอและจิรายุมุ่งหน้าตรงไปยังพัทยา ใช้เวลาขับไปสองชั่วโมงกว่าๆทั้งเขาและเธอก็พากันมาถึงยังหน้าร้านเจ้าประจำ จิรายุจอดรถไว้ริมถนนซึ่งอยู่ติดกับฟุตพาททางเดิน ก่อนจะลงไปจัดการเหมาวุ้นน้ำพร้าวน้ำหอมเจ้าดังอัดใส่กล่องโฟมพร้อมทั้งอัดน้ำแข็งให้เสียเต็มหลังรถ 

"ป้าไก่อยากได้แค่นี้ใช่ไหม ได้สั่งว่าจะเอาอะไรอีกหรือเปล่า"

"เอ่อ แล้วก็คุณท่านบอกว่าอยากได้พวกกุ้งกับหมึกสดๆที่ชาวประมงพึ่งลากขึ้นมาจากอวนค่ะ บอกด้วยว่าถ้าไม่สดไม่ต้องเอาไป"

"หมายความว่ายังไง"

"ก็คือ หมายความว่าคุณเจตน์กับหนูต้องอยู่รอจนถึงตีห้าพรุ่งนี้เช้า ตอนที่ชาวประมงเขากลับเข้าฝั่งแล้วเราค่อยไปซื้อปลาหมึกกันจากที่นั่นไงคะ" ประโยคนี้ทั้งประโยคอิงรดาเอ่ยออกไปอย่างเสียงเบา เธอไม่รู้หรอกว่าพอฟังถึงตรงนี้จิรายุจะรู้ไหมว่านี่เป็นแผนการของคุณกนกวรรณที่ต้องการสั่งให้เธอพาเขาออกมาเปิดหูเปิดตา

"ไม่ตลก"

"หนูก็ไม่ได้ตลกนะคะคุณเจตน์ แต่คุณท่านบอกมาแบบนี้จริงๆค่ะ"

"งั้นหมายความว่าคืนนี้ฉันกับเธอต้องรออยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้า แล้วค่อยไปซื้อปลาหมึกให้คุณป้า"

"ค่ะ" คราวนี้อิงรดายิ่งตอบเสียงเบาเข้าไปอีก

"อิงเอ๊ยอิง" 

อะไรกัน ทำไมจิรายุถึงได้ส่ายศรีษะแล้วเดินกลับไปขึ้นรถแบบนั้น นี่เขารู้ทันแล้วใช่ไหม แต่เธอเพียงแค่ทำตามคำสั่งของคุณกนกวรรณเท่านั้นเองนะ ว่าแล้วก็ต้องรีบโดดวิ่งขึ้นตามรถของจิรายุไป 

"คุณเจตน์คะรอหนูด้วย"

จิรายุพาเธอขับซอกแซกลัดเลาะไปตามซอกซอย เขาขับเข้าถนนเส้นนั้นตัดเข้าเส้นนี้ ก่อนจะพาเธอโผล่มาหยุดอยู่ที่ริมถนนติดชายหาด อิงรดามองตามสายตาที่เขามองไปด้านหน้า พบว่ามันคือตลาดเรียบชายหาดที่มีของกินยาวตามถนนไปจนสุดลูกหูลูกตา เพราะมัวแต่มองเพลิน หันมาอีกทีจิรายุก็เปิดประตูเดินลงไปโน่นแล้ว อิงรดาจึงต้องรีบหยิบกระเป๋าสะพายข้างของตัวเองขึ้นมาถือไว้แล้ววิ่งตามหลังเขาไปอย่างไว 

"รอหนูด้วยสิคะคุณเจตน์"

"เห็นมัวแต่นั่งเหม่อ ก็นึกว่าไม่อยากลงมา"

"แหมลงสิคะ ก็หนูแค่ตื่นเต้นไปหน่อย ไม่ได้เดินตลาดแบบนี้มานานแล้ว ไม่ยักรู้ว่าที่พัทยามีตลาดแบบนี้ด้วย"

"เขาเรียกถนนคนเดินเรียบหาด มีทุกศุกร์เสาร์อาทิตย์"

"ถึงว่า วันนี้เป็นวันศุกร์นี่เอง โชคดีจังเลยนะคะ"

"เดี๋ยวเราหาซื้ออะไรไปนั่งกินทางสุดหาดฝั่งโน้นก็แล้วกัน ด้านนั้นจะมีดนตรีสดเล่นอยู่"

"โอเคค่ะ"

ว่าแล้วทั้งเธอและจิรายุก็เริ่มดูนั่นดูนี่ ต่างคนต่างเดินเลือกซื้อ ใครอยากกินอะไรเมนูไหนก็ซื้อใส่กล่องใส่ถุงเพื่อจะได้เอาไปนั่งกินที่ริมหาด

เมื่อจิรายุหันกลับมามองหาอิงรดาอีกทีก็ตกต้องใจ น่าจะด้วยความที่ว่าไปอยู่อเมริกานานถึงสี่ปี ภาพที่เห็นในตอนนี้คือสองมือของคนตัวเล็กนั่นกำลังหิ้วทั้งอาหารเครื่องดื่มอย่างพะรุงพะรัง มีทั้งของเค็มของมันของหวานของทอด อิงรดาน่าจะแวะซื้อมันเสียทุกอย่างทุกร้านที่เธอเดินผ่านมาแน่ๆ

"นี่แน่ใจนะว่าจะกินหมดนี่"

"ไม่ได้ซื้อมากินคนเดียวนี่คะ หนูซื้อมาเผื่อคุณเจตน์ด้วย"

"อยากกินเองก็บอกมาเถอะ ไม่ต้องเอาฉันมาอ้างหรอกน่า" นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งแต่เกิดเรื่องมาแล้วเธอเห็นจิรายุยิ้ม เข้าใจว่าเขาคงอยากจะแกล้งเย้าหยอกเธอเล่น แต่การที่ถูกเขาล้อเอาแบบนี้ก็ทำเดาอิงรดามีเคืองได้เหมือนกัน

"คุณเจตน์น่ะ ไม่ต้องมาล้อหนูเลยค่ะ"

จิรายุพาเธอเดินผ่านทะลุตลาดที่ทอดตัวเลียบยาวตามชายหาดมาจนถึงลานดนตรีในที่สุด เธอและเขาเลือกที่จะเช่าโต๊ะนั่งที่ตรงใต้ต้นมะพร้าวริมหาดติดทะเลที่สามารถนั่งไปได้เลยยาวๆ จิรายุบอกว่าไม่อยากจะเข้าไปใกล้ลานดนตรีมากนักเนื่องจากว่าตรงนั้นคนเยอะ

อาหารหลายต่อหลายอย่างถูกแกะออกมาวางเรียงเต็มหน้าและเตรียมพร้อมที่จะถูกกิน แต่เชื่อไหมว่าคำว่าโลกกลมนั้นไม่ได้ถูกพูดขึ้นมาเล่นๆ เวลานี้ภาพที่อิงรดาเห็นคือนพนนท์และชายชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินจูงมือกันเดินเล่นอยู่ที่ริมหาดใกล้เข้ามา

ขอร้องล่ะ คุณนพนนท์ขากรุณาอย่าเดินมาทางนี้ เธอรู้สึกว่าจิรายุพึ่งจะได้อารมณ์ดีผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง หากเขาต้องมาเห็นภาพบาดตานี้เข้า มีหวังแผนพาจิรายุออกมาจากถ้ำของคุณกนกวรรณนั้นเป็นอันต้องล่มแน่ๆ

"คุณเจตน์อย่าพึ่งกินค่ะ รอก่อนแป๊บหนึ่งอย่าพึ่งกินนะคะ"

นาทีนั้นสิ่งเดียวที่อิงรดาคิดได้ก็คือรีบเอามือตัวเองไปตะปบปิดตาของจิรายุเอาไว้ รอให้นพนนท์และคู่รักของเขาได้เดินผ่านไปเสียก่อนเธอถึงจะยอมเปิด จะให้เปิดตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ส่วนคำตอบที่จะต้องตอบยามเมื่อจิรายุถามว่าเธอเอามือมาปิดตาเขาเอาไว้ทำไมนั้นเดี๋ยวค่อยคิดก็แล้วกัน

"เล่นอะไรอิง"

จิรายุยกมือของตัวเองมาจับมือเธอเอาไว้เบาๆ เขาไม่ได้พยายามแกะออกออก หากแต่ยอมอยู่นิ่งเฉยให้เธอปิดเอาไว้อย่างนั้นจนเธอเองแปลกใจ จนกระทั่งสองคู่รักนั้นเดินไปไกลแล้ว อิงรดาจึงได้ค่อยๆเปิดตาเขาออก และพอถูกเปิดตาออก สายตาจิรายุกลับมาโฟกัสอยู่ที่ใบหน้าเธอไว้ คิ้วเข้มเลิกขึ้นน้อยๆราวกับต้องการจะถาม

"ตกลงกินได้หรือยัง"อ้าว เขาไม่ได้จะถามเธอหรอกหรือว่าเอามือมาปิดตาเขาเอาไว้ทำไม

"คุณเจตน์ไม่ได้จะถามว่าหนูปิดตาคุณเจตน์ทำไมหรอกหรือคะ"

"ไม่อ่ะขี้เกียจอยากรู้ หิวข้าว อย่างเธอจะมีอะไรเอาแต่เล่นอะไรเป็นเด็กอยู่เรื่อย"

"สะงั้นน่ะ"

แล้วจิรายุก็ก้มลงตักอาหารกินเอาโดยที่อิงรดายังคงทำหน้ามุ่ย ในสายตาจิรายุเขาคงจะยังมองเห็นเธอเป็นแค่เด็กกะโปยังไงยังงั้นอยู่แน่ๆ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาก็มักจะคิดว่าเธอทำตัวเป็นเด็กไปเสียหมด เฮ้อ