ตอนที่ 11

หมวย...อย่าดื้อ!

Writer : Aile'N

ตอนที่ 11

"ยังไม่ได้ ทำไมไม่บอก!"

เช้าวันต่อมาหมวยเล็กตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง ร่างน้อยนั่งทำหน้าง่วงงุนอยู่บนเตียงนานหลายนาที กว่าที่จะดึงสติกลับมาและคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจนแล้วเสร็จ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แก้มกลมๆ ก็ขึ้นสีแดงเรื่อ หมวยเล็กจุ่มหน้าลงกับหมอนก่อนดีดดิ้นตัวไปมาด้วยความเขินอาย

ในที่สุด...หมวยก็ได้เผด็จศึกพี่เสือแล้ว! (^0^)/ 

"ทำอะไรน่ะ" ร่างสูงที่จัดการทำมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จแล้วตั้งใจว่าจะเข้ามาปลุกน้องรหัสพ่วงตำแหน่งแฟนเด็กก็ได้มาเห็นท่าทางแปลกประหลาดนั้นพอดี 

"พี่เสือ..." เจ้าเด็กโผล่ขึ้นมาแค่ตา ก่อนลุกขึ้นนั่งและยิ้มแฉ่งมาให้ 

"หื้ม?" เสือตอบรับ จู่ๆ ลางสังหรณ์ก็บอกว่า...หมวยเล็กกำลังจะทำตัวแปลกใส่อีกแล้ว 

"ไม่ต้องเสียใจนะคะ หมวยจะรับผิดชอบพี่เสือเอง หมวยไม่ฟันแล้วทิ้งแน่นอน!" 

นั่นไง...กูว่าละ 

"ลุกไปอาบน้ำ แล้วออกไปกินข้าว" ร่างสูงถอนหายใจอย่างคนท้อแท้ ก่อนพูดเข้าเรื่องอื่นอย่างใจเย็น สิ้นคำก็หนีไปรอที่โต๊ะทานข้าว ไม่รอให้น้องพูดอะไรแปลกๆ ใส่ให้ต้องปวดหัวอีก 

เห็นแบบนั้นหมวยเล็กกลับแปลความหมายผิดไป คิดว่าพี่รหัสเสียใจเรื่องเมื่อคืนจนไม่อยากคุยด้วย จึงรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปง้ออย่างรวดเร็ว 

"พี่เสือโกรธหมวยเหรอ หมวยขอโทษที่เผด็จศึกพี่ แต่หมวยจะรับผิดชอบ หมวยจะรีบเรียนให้จบแล้วทำงานหาเงินมาเลี้ยงพี่เอง หมวยสัญญา!" ร่างบางจับเข่าคุยกับร่างสูงอย่างจริงจัง คนฟังที่เพิ่งจะหายปวดหัวกับประโยคก่อนหน้ากลับเหมือนอาการจะกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว 

"พี่ไม่ได้โกรธหรือเสียใจ ไม่ต้องคิดมาก กินข้าวเถอะ จะสายแล้ว" เสือบอกน้องและตัดบทไป ไม่ได้แก้ไขความเข้าใจผิดเพราะไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนหรือถ้าพูดไปจะทำให้น้องเสียใจหรือเปล่าที่เข้าใจผิดไป เลยปล่อยเบลอตามน้ำไปดีกว่า 

"จริงนะ ไม่โกรธจริงๆ นะ" หมวยเล็กถามย้ำเพื่อความแน่ใจ 

"ถ้าไม่หยุดถามจะโกรธ" ร่างสูงทำตาดุ 

"โอเค หมวยกินข้าวแล้ว" คนถูกดุแทบจะโยนความว้าวุ่นทั้งหมดทิ้งไปและตั้งใจทานข้าวในทันที 

ชิ ดุเก่ง...เป็นน้องก็ดุ เป็นแฟนก็ยังจะดุ หรือหมวยต้องเป็นแม่ ถึงจะไม่โดนดุ 

เมื่อทานข้าวเช้าเสร็จแล้วเสือก็มาส่งหมวยเล็กที่มหาวิทยาลัย ก่อนกลับไปนอนต่อเพราะไม่มีเรียนในวันนี้ ทันทีที่เดินมานั่งที่โต๊ะประจำกลุ่มเพื่อนๆ ก็ต่างเข้ามารุมล้อมร่างบางถามว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

"หมวย...เผด็จศึกพี่เสือแล้วเมื่อคืน!" หมวยเล็กบอกเพื่อนอย่างภาคภูมิใจ ใบหน้าน่ารักเผยรอยยิ้ม(ที่คิดว่า)ชั่วร้ายออกมา 

"จริงอะ!?" ปูเป้ยังคงมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เพราะมันฟังดูง่ายยังไงไม่รู้ 

"ในที่สุดดด" หลินเอามือปิดแก้มเขินๆ พร้อมบิดตัวไปมา 

"เจ็บมั้ย ครั้งแรก" ปูเป้ถามต่อด้วยความอยากรู้ 

"เออ ทำไมเดินชิวจังอะ" หลินพยักหน้าเห็นด้วย ขนาดตัวของพี่เสือใหญ่กว่าหมวยเล็กตั้งสองเท่า อะไรๆ ก็น่าจะใหญ่ด้วยนะ... 

"หืม? ไม่เจ็บนะ" คนถูกถามเอียงคอทำหน้าสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเจ็บ 

"ทำไมไม่เจ็บ ของเฮียอันเล็กเหรอวะ" สองเพื่อนสาวขยับเข้ามาเอาหัวชนกันและกระซิบกระซาบถามเสียงเบา ด้วยกลัวว่าคนที่เดินผ่านไปมาจะได้ยิน 

"ของอะไรเหรอ" หมวยเล็กทำหน้างง 

"ก็...อวัยวะเพศชายไง ที่ต้องสอดใส่เข้ามาตรงน้องจิมิแกอะ" หลินพยายามสรรหาถ้อยคำที่คิดว่าหมวยเล็กจะสามารถทำความเข้าใจได้ง่ายๆ แต่ยิ่งพูดเจ้าตัวกลับยิ่งทำหน้างงหนัก 

"เอ๋?" 

"กูว่าเริ่มแปลกๆ ละ" ปูเป้เริ่มรู้สึกว่ากำลังมีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง 

"มีแต่นิ้ว...กับลิ้นง่ะ" หมวยเล็กบอกเพื่อนเสียงเบา ในหัวมีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด 

"กูว่าละ" ปูเป้ตบเข่าฉาด นึกแล้วต้องมีอะไรผิดพลาด 

"สรุปคือแค่นิ้วกับลิ้น ไม่มีอะไรใหญ่กว่านั้นเข้าไป?" หลินที่หน้าเหวอไปนานหลายวินาที พยายามดึงสติและถามย้ำเพื่อความมั่นใจ 

"ก็...ใช่ ทำไมเหรอ" หมวยเล็กเกาหัวแกรกๆ จนผมยุ่ง ไม่เข้าใจว่าเพื่อนต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ 

"โอ๊ย ไอ้หมวยเอ๊ย!" สองสาวเพื่อนรักทิ้งตัวอย่างคนสิ้นไร้เรี่ยวแรง หมดกันความตื่นเต้นในตอนแรก 

"แค่นิ้วกับลิ้นเขาไม่เรียกเผด็จศึกเนาะ เหลือจะเชื่อ!" หลินกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย มันก็ซื่อเกินเนาะคนเรา... 

"อ้าว..." คนเข้าใจผิดไปไกลทำหน้าเหรอหราตกใจระคนไม่อยากจะเชื่อ 

"มานี่ เดี๋ยวให้ดูของจริง" หลินบอกก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากกดยิกๆ ใส่หูฟังให้ตัวเองข้างหนึ่งหมวยเล็กข้างหนึ่ง แล้วเปิดหนังผู้ใหญ่ให้เพื่อนดู 

"ขะ...เขาเจ็บเหรอ ทำไมร้องเสียงดังจังเลย" ร่างบางนั่งตัวแข็งค้าง ตาโต หน้าซีดเผือดเมื่อได้เห็นฉากรักอันดุเดือด 

"ไม่ได้เจ็บ เขาเรียกว่าเสียว มันเป็นความรู้ดี เขาครางเพื่อเร้าอารมณ์น่ะ" หลินอธิบายให้ฟัง ตอนนี้ปูเป้ผันตัวไปเป็นหน่วยสอดแนมดูต้นทางเรียบร้อย เผื่อว่าจะมีใครโผล่เข้ามาขัดจังหวะ จะได้บอกเพื่อนปิดคลิปทัน 

"เนี่ย การที่จะมาบอกคนอื่นว่าได้กันแล้ว แกต้องให้เฮียเอาอันนี้ ใส่เข้ามาแบบนี้ ไม่ใช่แค่นิ้วกับลิ้น" หลินยังคงยัดข้อมูลใส่สมองน้อยๆ อันแสนซื่อของเพื่อนรัก แม้ว่าคนฟังจะนิ่งค้างคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่างไปนานแล้วก็ตาม 

หลังจากนั้นตลอดทั้งวันหมวยเล็กก็ไม่มีสมาธิเรียนอีกเลย ทั้งภาพและเสียงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวตลอดเวลา สลัดยังไงก็ไม่หลุด กระทั่งพี่รหัสมารับกลับคอนโดเธอก็ยังคงเหม่อลอย 

"ระวัง!" มือแกร่งคว้าเอวบางไว้ในตอนที่คนเหม่อเดินสะดุดพรมหน้าเกือบทิ่มพื้น 

"เป็นอะไร เหม่อไม่หยุดเลย เกือบเจ็บตัวแล้วเห็นมั้ย"  เสือทำเสียงดุ ในขณะที่คนถูกดุยังคงมองหน้าเขาอย่างงงๆ ระคนตกใจ แต่พอตั้งสติได้ปากน้อยๆ ก็เบะออกเหมือนคนจะร้องไห้ 

"งื้อออ ทำไมพี่เสือไม่บอกว่าเมื่อคืนเรายังไม่ได้กันอะ" หมวยเล็กงอแงใส่อย่างอดไม่ไหว เพราะพี่เสือไม่ยอมพูดปล่อยให้หมวยแบกความมั่นใจไปคุยโม้ใส่เพื่อนจนโดนความจริงตอกกลับจนหน้าหงายเลย 

"แล้วจะรีบไปทำไมนัก?" คนตัวโตจูงมือน้องมานั่งคุยกันที่โซฟาดีๆ 

"ก็หมวยอยากมีสิทธิ์หึงเวลาคนมองพี่เสือนี่นา" เจ้าเด็กนั่งกอดอกทำหน้างอไม่พอใจ

"ตรรกะอะไรอีกแล้ว?" เสือทำหน้าเหนื่อยใจ หมวยเล็กเห็นแบบนั้นก็ยิ่งหน้างอไปใหญ่ 

"หมวยมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวพี่ตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนแล้ว อย่าฉลาดแต่เรื่องซนๆ นัก" นิ้วเรียวยาวดีดหน้าผากมนเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว สมองนั้นน้อยๆ นี่คิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆ 

"แต่...หมวยรู้แล้วนะว่าเขาต้องทำกันยังไง" เจ้าเด็กซนเอานิ้วชี้จิ้มกันอย่างเขินๆ แก้มกลมแดงเรื่อเมื่อนึกถึงคลิปวิดีโอที่เพื่อนเปิดให้ดู 

"แล้วยังไง มันอยากจะโดนให้ได้เลย?" เสียงทุ้มย้อนถามนิ่งๆ 

"ก็...อยากรู้" หมวยเล็กมุบมิบตอบเสียงเบา แม้คนในคลิปจะร้องเหมือนเจ็บแต่เพื่อนบอกว่าไม่เจ็บก็เลยอยากรู้... 

"เลิกคิด ใกล้สอบแล้วเอาเวลาไปตั้งใจเรียน ถ้าได้ยินว่าเหม่อจนเจ็บตัวเมื่อไร จะโดนตี" เสือทำเสียงดุ ปกติก็ซุ่มซ่ามอยู่แล้วยิ่งเหม่อก็ยิ่งไปกันใหญ่ 

"โหดร้าย! นี่แฟนนะ ทำไมไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลย ดุเก่งเหมือนเดิม" หมวยเล็กบ่นอย่างไม่ยินยอม ก่อนเป็นแฟนกับหลังเป็นแฟนไม่เห็นต่างกันเลยสักนิด 

"ที่บอกก็เพราะเป็นห่วง อยู่ในสายตาพี่ พี่ดูแลได้ แต่ตอนไม่ได้อยู่ด้วยกันพี่ดูแลไม่ได้ ถึงได้บอกให้ดูแลตัวเอง เข้าใจมั้ย" ร่างสูงอธิบายยาวเหยียดเพื่อให้น้องเข้าใจถึงความรู้สึกของเขา ไม่ใช่คิดแต่ว่าเขาดุ แต่ให้คิดว่าเพราะอะไรเขาถึงดุ 

"เข้าใจค่ะ หมวยจะดูแลตัวเองดีๆ จะไม่เจ็บตัวแน่นอน!" เจ้าเด็กตะเบะรับคำอย่างหนักแน่น หมวยรู้อยู่แล้วว่าพี่เสือเป็นห่วง หมวยก็แค่อยากฟังคำหวานๆ บ้างก็เท่านั้น 

เมื่อเคลียร์กันจนเข้าใจ ร่างสูงก็อ้าแขนออก  หมวยเล็กจึงขยับเข้าไปกอดร่างกำยำนั้นไว้แล้วยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ 

"หมวย อย่าซน!" ทว่าหวานกันได้ไม่นานเจ้าเด็กซนก็หาเรื่องให้ต้องโดนดุอีกครั้ง เพราะมือบางวางทาบอยู่บนเป้ากางเกงของเขา 

"อุ๊ย มือมันไปเอง น่าตีจริงๆ เลย" หมวยเล็กทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แบบว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่มองยังไงก็ตั้งใจชัดๆ 

"งั้นก็มาให้ตีซะดีๆ" 

"บายจ้าาาา~" 

ได้แกล้งพี่รหัสจนสาสมใจเจ้าเด็กตัวแสบก็วิ่งแจ้นหนีเข้าห้องนอนไปอย่างอารมณ์ดี แตกต่างจากตอนก่อนหน้าลิบลับ ตาคมมองตามแผ่นหลังเล็กไปจนลับสายตา ก่อนยกยิ้มพลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา 

สักพักเสือก็เดินเข้าห้องตัวเองเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ก่อนเดินไปเคาะห้องน้องเพื่อถามว่าจะเอาอะไรไหมเพราะเขาจะไปซื้อของมาทำมื้อเย็นที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ เจ้าเด็กแก้มกลมที่นั่งทำการบ้านอย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งก่อนร่ายสิ่งที่อยากกินออกมาจนฟังแทบไม่ทัน ไม่รู้อะไรเป็นอะไร สุดท้ายเสือก็ซื้อมาแค่เท่าที่เขาจำได้เท่านั้นเพราะแค่มื้อเย็นที่เจ้าตัวขอเป็นหมูกระทะก็คงอิ่มจนกินอะไรต่อไม่ได้แล้ว 

"หอมจัง หิวแล้วง่ะ" หมวยเล็กนั่งจุ้มปุ๊กมองหมูสามชั้นที่พี่รหัสกำลังย่างให้ด้วยใจจดจ่อ กระเพาะน้อยๆ ร้องโครกครากด้วยความหิว แต่ยิ่งหิวก็ยิ่งรู้สึกว่าหมูสุกช้ายังไงก็ไม่รู้ หิวแล้วอ่าาาา 

"รอแป๊บเดียว" เสือปลอบใจพลางยิ้มขำอย่างเอ็นดู โทษฐานที่บอกช้าก็ได้กินช้าน่ะสิกว่าเขาจะเตรียมของเสร็จ จะพาไปกินที่ร้านเจ้าตัวก็บ่นเหนื่อยไม่อยากไป อยากกินที่ห้อง ไอ้เราก็ตามใจเก่งเสียด้วย 

"พี่เสือเก่งจังเลย ทำอาหารได้ตั้งหลายอย่าง อร่อยด้วย" เสียงหวานเอ่ยออกมาขณะเหม่อมองอีกฝ่ายย่างหมูลวกผักใส่จานให้เธออย่างชำนาญ....แสนดีที่หนึ่งจุดสอง อิจฉาตัวเองได้ไหมนะ 

"หึ... กินเยอะๆ เป่าก่อน ร้อน" เสือไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำชมของคนเห็นแก่กินเพราะหมวยเล็กมักจะชมทุกครั้งเวลาที่เขาทำอะไรให้กินนั่นแหละ เด็กมันประจบเอาใจเก่งจนเขาชินแล้ว 

พอหมูย่างเริ่มสุกก็ไม่ได้ยินเสียงคนช่างจ้ออีกเลย เห็นก็แค่เด็กอ้วนคนหนึ่งที่กำลังยัดหมูเข้าปากด้วยความหิวโหยจนสองแก้มพองออกเป็นก้อนกลม เมื่อได้กินสมใจก็ยิ้มร่านั่งโยกหัวดุ๊กดิ๊กอย่างมีความสุข...หึ ก็เป็นแบบนี้แล้วใครจะไม่อยากทำให้กิน 

"พี่เสืออยู่แต่กับหมวยไม่เบื่อบ้างเหรอ" พออิ่มจนเริ่มกินได้ช้าลงหมวยเล็กก็กลับมานั่งมองพี่รหัสอีกครั้งก่อนเกิดความคิดไปต่างๆ นานา หนึ่งในนั้นคือคำพูดของเพื่อนพี่เสือที่เคยพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว 

"ทำไมถามแบบนั้น" ร่างสูงชะงักมือ ก่อนวางตะเกียบลงแล้วหันมาคุยกับน้องดีๆ 

"ก็ไม่ค่อยเห็นพี่ไปหาเพื่อนๆ เลย พี่ไม้เอกบอกว่าเมื่อก่อนพี่เสือเที่ยวบ่อยมาก ตอนนี้เหมือนหมีจำศีล ชวนไปไหนก็ไม่ไป เป็นเพราะหมวยหรือเปล่า" 

เมื่อมาคิดดูแล้วก็เป็นจริงตามที่พูดทุกอย่าง ก่อนหน้านี้เขาเป็นยังไงเธอไม่รู้ แต่ตอนที่รู้จักและสนิทกันพี่เสือแทบจะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนๆ เลย ไปน้อยมากจนเธอคิดว่าเขาเป็นพวกอินโทรเวิร์ต แต่เปล่าเลยเพื่อนๆ บอกว่าแต่ก่อนเขาเที่ยวเก่งมาก ไม่แน่ว่าตอนนี้ที่เป็นแบบนี้นั้นเพราะเธอหรือเปล่า 

"พี่แค่อยากอยู่กับเรามากกว่าออกไปเที่ยว เป็นความต้องการของพี่เอง ไม่ใช่ความผิดหมวยเลย" เสือพูดความจริง น้องไม่เคยห้ามไม่ให้เขาเที่ยวเลยสักครั้ง ที่เขาไม่ไปเป็นความต้องการของเขาเองทั้งนั้น แปลกตรงไหนที่อยากอยู่กับคนที่ชอบตลอดเวลา 

"สอบเสร็จเราไปเที่ยวกันมั้ยคะ พี่เสืออยากไปไหนมั้ย ทะเล? ภูเขา?" หมวยเล็กเงียบไปชั่วอึดใจก็ชวนขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น มาคิดๆ ดูแล้วเราไม่เคยไปเที่ยวไกลๆ กันเลยสักครั้ง ได้ไปบ้างก็คงดี 

"ทะเล" เสือตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด นั่นก็เพราะหมวยเล็กชอบทะเล... 

"เนอะๆ ไปกันนะ" คนฟังพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ ไม่ได้รู้เลยว่าถูกตามใจขนาดไหน 

"อืม" ร่างสูงยิ้มรับ ไม่นานพวกเราก็กินอิ่ม เขาเป็นฝ่ายเก็บล้างและไม่ยอมให้เจ้าเด็กช่วยเพราะช่วยทีไรไม่จานก็แก้วต้องหล่นแตกทุกที... 

"มีอะไรจะให้" เมื่อเก็บกวาดในครัวจนเสร็จ เสือก็เดินไปนั่งลงข้างๆ แฟนเด็กที่กำลังนั่งดูหนังอยู่หน้าโซฟาอย่างใจจดจ่อ 

"หืม อะไรเหรอคะ" หมวยเล็กเอียงคอถามด้วยความสงสัย 

"เปิดดู" กล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ถูกยื่นให้ เมื่อรับไปเปิดดูก็เห็นเป็นสร้อยคอจี้รูปหมีอ้วนตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง 

"งื้อ น่ารักจังเลย" เจ้าแฟนเด็กยิ้มกว้างด้วยความถูกใจ เขาจึงหยิบออกมาสวมใส่ให้

"ชอบมั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างคาดหวัง เห็นแว้บแรกเขาก็นึกถึงน้องขึ้นมาก็เลยซื้อแบบไม่สนราคา ราวกับว่ามันถูกสร้างมาเพื่อเจ้าตัวยังไงยังงั้น 

"ชอบมาก แต่แพงแน่เลย"  หมวยเล็กก้มมองสร้อยที่คออีกครั้ง ก่อนใช้มือพลิกจี้รูปหมีอ้วนไปมาแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้ร่างสูงบ่งบอกว่าชอบมากแค่ไหน 

"มันแถมมาในซองขนม" เสือพูดหน้าตาย ทำรอยยิ้มหวานหยุดชะงัก 

"ฮะ?" 

"หึ ล้อเล่น ตั้งใจซื้อให้" 

ตากลมมองค้อนใส่คนอายุมากกว่าอย่างขุ่นเคือง เกือบเชื่อจริงๆ แล้วเนี่ย! 

เสือหัวเราะขำอย่างชอบใจ เขานั่งมองคนตัวเล็กจับสร้อยพลิกไปมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นทุกขณะ ไวกว่าความคิดมือใหญ่ก็ทาบเข้ากับแก้มนุ่มนิ่มของน้องพร้อมกับลูบเบาๆ อย่างเอ็นดู 

"จังหวะนี้ต้องจุ๊บๆ แล้วมั้ย" เจ้าเด็กยื่นหน้าเข้ามาทำปากจู๋ใส่อย่างซุกซน 

"หึ..." นิ้วเรียวยาวดึงยืดแก้มกลมๆ ออกด้วยความมันเขี้ยว ก่อนรั้งต้นคอน้องเข้ามามอบจูบให้สมใจ 

"แหะๆ มีแต่กลิ่นหมูกระทะ" เมื่อผละออกเจ้าเด็กก็ยิ้มขำในทันทีเพราะหมูย่างไม่ทันได้ย่อยดีและยังไม่ได้แปรงฟันกำจัดกลิ่นเสียด้วย ช่างเป็นรสจูบที่แปลกใหม่ดีจริงๆ 

มือใหญ่โยกหัวน้องด้วยความมันเขี้ยว ก่อนยกอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตัก หันหน้าไปดูหนังต่อ ผ้าห่มผืนไม่หนาไม่บางถูกคลุมรอบตัวเราไว้หลวมๆ พอมีที่พักพิงหมวยเล็กก็ทิ้งตัวพิงร่างสูงดูหนังต่ออย่างสบายใจ...สบายจนหลับไปภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เสือจึงอุ้มน้องเข้าไปนอนในห้องดีๆ 

"ฝันดีไอ้ดื้อ..." 

..

..

..

..

ไม่อยากแต่งดราม่า แต่ก็คิดฉากหวานๆ ไม่ออกแล้ว 55555