ตอนที่ 1 เพื่อนสนิท

เคยมีคนบอกว่าเพื่อนต่างเพศมักจะมีคนหนึ่งที่คิดไม่ซื่อ เธอไม่เคยเชื่อแบบนั้นเพราะเธอเองก็มีเพื่อนต่างเพศเหมือนกัน แถมยังคบกันมานานเกือบสิบปี ยังไม่เห็นจะมีเรื่องแบบนั้นเลย

“หมอก มึงวางหนังสือลงแล้วหันมาคุยกับกูก่อนไม่ได้ไง? หนังสือมันมีปากพูดกับมึงเหรอ”

“...”

เจ้าของคำพูดพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความขัดใจ ลุกขึ้นตบโต๊ะเสียงดังโน้มตัวลงมากระชากหนังสือในมือหนาออก กระแทกคว่ำลงกับโต๊ะหินอ่อนแล้วจ้องใบหน้าหล่อแต่นิ่งเหมือนพวกรูปปั้นไร้ชีวิตนั้นด้วยแววตาดื้อรั้น

หมอก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองสบดวงตากลมโตสีอัลมอนด์ด้วยแววตานิ่งระอากับความเอาแต่ใจของเธอ แปลกใจตั้งแต่เริ่มรู้จักกันจนกระทั่งถึงตอนนี้ไม่หายว่าเธอได้นิสัยแบบนี้มาจากใคร ทั้งที่ครอบครัวเธอก็ไม่มีใครเผยนิสัยแบบนี้ออกมาเลย

ลิ้นหนาดันมุมปากนิดๆ เบือนหน้าหนียอมเป็นคนแพ้ถอนหายใจออกมาอย่างจำนน เพราะถึงจะสู้ไปยังไงคนตรงหน้าก็ไม่มีทางยอมลงให้อยู่ดี

“มึงว่าพี่ไอซ์เป็นไง กูคุยกับพี่เขามาสองเดือนแล้วแต่ก็ยังไม่คืบหน้าเลย เขาชอบกูจริงป่ะ”

“ทำไมกูต้องมานั่งฟังมึงพูดเรื่องคนคุยของมึงทุกวันด้วย กรอกหูกูทุกวันอยู่ได้”

“ก็กูสนิทกับมึงที่สุดนี่นา จะให้ถามพวกเจ้านายก็ไม่ได้ เดี๋ยวโดนหัวเราะเอา”

“แล้วมึงคิดว่ากูว่างหรือไง พรุ่งนี้กูมีสอบย่อย กลับบ้านไป”

ไอด้าปั้นหน้าบึ้งเมื่อโดนไล่แบบไม่ไว้หน้า นิ้วเรียวเคาะหนังสือที่ถูกตัวเองทารุณทำร้ายก่อนหน้าเบาๆ บุ้ยปากไปมาพร้อมกับเงียบลง ก็เข้าใจว่าเรียนหมอมันหนักแต่เธอก็หนักใจเหมือนกันนี่นา นี่ถ้าเวลาว่างมาฟังเรื่องไร้สาระของเธอก็คงดี คงไม่บากหน้ามาให้เขาด่าได้ทุกวันแบบนี้หรอก

เวลาคือเพื่อนผู้หญิงที่ไอด้าสนิทด้วยมากที่สุด เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลเป็นเหมือนพี่น้องที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่เลย เวลาเป็นผู้หญิงรูปร่างอวบมีเนื้อมีหนัง ยิ้มสวยและสดใสมาก บางทีก็ออกแนวโก๊ะๆ หน่อย แต่โดยรวมคือเข้ากับเธอได้ดีเลย

เลื่อนหนังสือในมือตัวเองกลับคืนเจ้าของเมื่อเห็นว่าใบหน้าที่นิ่งอยู่แล้วของเพื่อนสนิทดูนิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเธอเอาแต่เงียบแต่ก็ไม่ยอมคืนหนังสือให้สักที

หมอกกระชากเอาหนังสือตัวเองคืน ตั้งสมาธิโฟกัสกับเนื้อหาในหนังสือ เลิกสนใจใบหน้างอง้ำของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เลคเชอร์ประโยคสำคัญและทำความเข้าใจกับเนื้อหาที่อ่านไป

ทางด้านคนที่คันปากยังมีเรื่องอยากเม้าท์ก็ได้แต่นั่งรอเงียบๆ รอเวลาที่เพื่อนอ่านหนังสือเสร็จซึ่ง... คงจะอีกสักสี่ห้าชั่วโมง แต่เธอก็นั่งรอเขาแบบนี้จนชินชาไปแล้ว รอจนรากงอกก็เคยมาแล้ว

มือเรียวเลื่อนไปหยิบมือถือส่วนตัวมากดดูอะไรฆ่าเวลาไป ตอบกลับข้อความของคนในแชทบ้างแต่ส่วนใหญ่แล้วจะไถฟีดเฟสดูมากกว่า

“คิกคิก ตลกอ่ะ”

เสียงหัวเราะสดใสดังเบาๆ แอบชำเลืองมองคนหน้านิ่งคิ้วขมวดจริงจังกับการเรียน พอเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรเธอเลย ไม่สนเสียงหัวเราะเธอด้วยซ้ำก็ก้มหน้ากลับมาดูคลิปในจอมือถือต่อ

ไอด้าสะกิดพู่ห้อยมือถือรูปพระจันทร์ครึ่งซีกมีดาวดวงเล็กอยู่ตรงกลางไปมาระหว่างที่ตาก็จับจ้องคลิปวิดีโอในจอไปด้วย

ศาลาสีขาวแต่งลายเถาดอกไม้เลื้อยขึ้นตามเสาทั้งสี่ต้นและหลังคาใต้ต้นมะม่วงใหญ่ ช่วงลมเย็นๆ เวลาบ่ายพัดเข้ามาทำให้รู้สึกคลายร้อนไปได้มาก เหมือนได้รับออกซิเจนสดชื่นจากบรรดาใบไม้ทั้งหลายไปด้วย

“หมอก หิวแล้วอ่ะ มีอะไรกินบ้างป่ะ”

นั่งรอเขาอ่านหนังสือจนเจ็บก้นไปหมด เงยหน้าขึ้นมากี่ทีก็ยังเห็นแค่สายตาคู่นั้นจ้องตรงยังหน้าหนังสือตรงหน้า นี่เธอแอบคิดเล่นๆ ไปแล้วว่าต่อไปเขาต้องแต่งงานกับหนังสือแน่ๆ ไม่เคยเงยหน้าขึ้นมาแลหญิง สวยแค่ไหนก็เมินได้เหมือนไร้ตัวตน

สมัยเรียนมัธยมพวกสาวๆ ชอบตั้งฉายาให้พวกหนุ่มหล่อทั้งหลาย และเขาก็เป็นคนหนึ่งที่สาวน้อยสาวใหญ่ต่างให้ความสนใจมากที่สุด แต่เขานั้นเหรอเฮอะ! แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือสักเสี้ยววินาทียังไม่คิดทำเลย

ขนมนมเนยที่พวกสาวๆ ฝากมาให้เขาก็เสร็จเธอหมด อย่าหาว่าเธอห่วงกินยึดของเขามานะ เพราะเขาเป็นคนบอกเองว่าให้เธอเอาไปเลย แรกๆ ก็เอาไปให้เขานั่นแหละ แต่หลังๆ มาไม่ถึงแล้วหมดกลางทางทุกที

“ในตู้เย็นมีครัวซองอยู่ ไปอุ่นกินเอง”

นี่ขนาดพูดกับเธอตาก็ยังเอาแต่มองหนังสืออยู่ได้ จะน้อยใจแล้วนะ เธอเป็นเพื่อนสนิทที่คบกับเขามาตั้งแต่มอหนึ่ง แถมบ้านยังอยู่ข้างกันอีกด้วยแต่เขากลับเห็นหนังสือสำคัญกว่า

เธอเป็นคนมีชีวิตพูดได้ด่าเป็นด้วยแต่เขากลับเอาแต่สนใจหนังสืออยู่ได้ เฮ้อ... บ่นเหมือนตัวเองเป็นแฟนมันเลย แต่มันไม่มีแฟนก็ดีแล้ว ขืนมีคงได้เลิกตั้งแต่อาทิตย์แรกที่คบกันแน่ ใครจะทนที่แฟนตัวเองสนใจแต่หนังสือมากกว่าตัวเองได้

ไอด้าพ่นถอนหายใจออกมาอย่างคิดหนักแทนว่าที่แฟนในอนาคตของเพื่อนสนิท ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้หินอ่อนเดินอ้อมตามทางเดินหินสีขาวไปยังครัวซึ่งจะเป็นประตูหลังบ้าน เปิดตู้เย็นหยิบครัวซองในกล่องออกมาอุ่นกับไมโครเวฟ

เตรียมจานและส้อมรอ ระหว่างนั้นก็ยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะกลางไถฟีดเฟสบุ๊คดูโพสต์ของเพื่อนไปด้วย ไม่มีอะไรน่าสนใจมากก็กดออกเข้าเลื่อนฟีดในไอจีดูต่อ รอจนได้ยินเสียงสัญญาณเตือนของที่อุ่นเอาไว้ถึงค่อยไปจัดการจัดใส่จาน

หมอกเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน พ่อเขาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวส่วนแม่นั้นเสียตั้งแต่เขายังเด็กๆ แล้ว เธอจำได้ว่าตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ข้างบ้านกันแทบนับครั้งได้เลยที่พ่อเขาจะกลับบ้าน เขาก็จะอยู่กับพี่สาวกันสองคน จนกระทั่งพี่เหมยพี่สาวของเขาเรียนจบและมีงานทำจำเป็นต้องย้ายออกเขาจึงต้องอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้คนเดียว

ทุกเย็นหมอกจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านไอด้าตลอด แรกๆ แม่เธอชวนเขาก็มักจะปฏิเสธบ้างมาตามที่ท่านชวนบ้าง แต่พอนานๆ เข้าก็เหมือนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว เขาถึงได้สนิทกับเธอมากขนาดนั้น เหมือนพี่น้องกันเลยหากไม่นับว่าเขานั้นอายุเท่าเธอแค่เกิดหลังเธอสองเดือนน่ะนะ

“หมอก มึงอ่านหนังสือเสร็จยัง ไปกินเตี๋ยวหน้าปากซอยกันป่ะ”

“...”

“แค่ครัวซองชิ้นเดียวมันไม่อิ่มอ่ะ กูอยากไปคาเฟ่ด้วยมึงไปส่งหน่อยดิ”

“วุ่นวาย”

“เอาหนังสือไปอ่านด้วยก็ได้ ไปแล้วกูจะไม่กวนมึงอีกเลย”

หมอกจ้องหน้าคนชอบวุ่นวายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันกี่เดือนกี่ปี เจ้าหล่อนก็ยังคงเป็นแบบนี้ จะบอกว่าเพราะความสนิทกันเธอเลยงอแงใส่เขา วุ่นวายกับเขาตลอดเวลาแบบนี้ก็ไม่น่าใช่ เพราะเพื่อนๆ ของเขาเธอก็สนิทด้วยไม่ต่างกันเลย แต่เธอเลือกที่จะทำแบบนี้แค่กับเขาคนเดียว

ดวงตากลมกะพริบปริบๆ ออดอ้อนด้วยใบหน้ากวนอวัยวะเบื้องล่าง เลื่อนจานเล็กที่เคยมีครัวซองชิ้นน้อยอยู่บนนั้น แต่ตอนนี้เหลือเพียงเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปตรงหน้า ยกสองมือขึ้นเท้าคางเอียงคอมองคนตัวสูงราวกับลูกแมวตัวน้อย

“ไปกันนะ เมื่อกี้กูเห็นเพื่อนมึงเช็กอินที่คาเฟ่ด้วย ไม่แน่ไปแล้วอาจทันเจอก็ได้”

“...”

“ไม่ถามหน่อยเหรอว่าใคร”

ไอด้าเอียงหน้าถามพลางกะพริบตามองเพื่อน แต่คนหน้านิ่งก็ยังคงเงียบไม่ได้สนใจอยากจะรู้เลยสักนิดว่าคนที่เธอพูดถึงคือใคร เฮ้อ... ให้มันได้แบบนี้สิ!

“น้ำตาล กูเห็นเช็กอินเมื่อกี้นี้เลย มึงไม่อยากเจอหรือไง”

น้ำตาลเป็นเพื่อนร่วมคณะของหมอก เจ้าหล่อนค่อนข้างให้ความสนใจเพื่อนเธอมาก เรียกได้ว่างมงายเลยล่ะ ถึงคนตัวสูงจะเฉยชาด้วยแค่ไหนแต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ ตั้งแต่ปีหนึ่งมาจนตอนนี้เข้าปีสามก็ยังมีสายตาไว้มองเพื่อนเธอแค่คนเดียว

หน้าสวยผิวขาวหุ่นดี เป็นว่าที่คุณหมอที่เพอร์เฟคสุดๆ ไปเลย เธอเชียร์คนนี้เต็มที่ แต่เหมือนเพื่อนเธอที่ไม่เคยสัมผัสกับความรักมาก่อนจะไม่สนใจอะไรนางเลย

“มึงไม่อยากไปเจอหน่อยเหรอ”

“เลิกวุ่นวาย กูจะอ่านหนังสือ” ไม่พูดเปล่าแต่ยังยื่นมือมาเขกหัวคนวุ่นวายเสียงดังโปกอีกด้วย แรงมือที่ลงไปไม่ใช่น้อยๆ เลย

“โอ๊ย! มึงเขกหัวกูทำไมเนี่ย”

ไอด้าโอดครวญยกมือลูบบริเวณที่เพิ่งถูกทำร้ายไปหมาดๆ ย่นคิ้วมองหน้าเพื่อนรักด้วยความไม่พอใจ แต่เขากลับเมินเธอเก็บหนังสือตรงหน้าใส่กระเป๋าด้วยท่าทีนิ่งๆ

มาทำเป็นพูดไม่ไป จะอ่านหนังสือ ข้ออ้างบลาๆ แต่สุดท้ายก็เก็บข้าวของเตรียมตัวจะไปอยู่ดี หรือเพราะเพื่อนสาวคนสวยว่าที่คุณหมอคนนั้นที่ทำให้เพื่อนเธอมีปฏิกิริยาแบบนี้ นี่เริ่มมีใจแล้วเหรอ เพื่อนเธอเนี่ยนะจะเริ่มสนใจหญิงแล้วเหรอ?

“หมอก มึง... อยากไปเจอน้ำตาลเหรอ”

โปก!

“โอ๊ย! มึงทำร้ายกูอีกแล้วนะ เขกบ่อยขนาดนี้ถ้าโง่ขึ้นมาจะทำไง มึงจะเลี้ยงกูไปทั้งชีวิตหรือไง!” ยังไม่ทันไรก็มาเขกหัวเธออีกแล้ว แถมครั้งนี้ยังแรงกว่าครั้งแรกด้วย นี่ก็แทบดีดตัวเองเลยเส้นโง่ขึ้นมาไม่ได้แล้วนะ เขกหัวเธอบ่อยแบบนี้เกิดโง่ขึ้นมาจริงใครจะรับผิดชอบเล่า!

“เลิกโวยวาย จะไปไหม”

“ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ”

ริมฝีปากอิ่มกระจับพึมพำเบาๆ หยิบจานเล็กตรงหน้าขึ้นมาเดินเข้าไปเก็บในครัว ออกมายืนรอเจ้าของบ้านล็อกบ้านแล้วก็ขึ้นรถนั่งเบาะข้างคนขับเตรียมไปคาเฟ่ร้านดังด้วยกัน