บทที่ 2 ไม่มีรักใดให้ศรัทธา (5)

ในเมื่อเขาบีบเธอทางอ้อม แต่ทว่าข้อเสนอที่ได้รับนั้นเธอพอใจ ก็ถือว่าคุ้มค่ากับสิ่งที่เธอต้องให้เขาไป แฟร์ ๆ กันทั้งสองฝ่าย ที่สำคัญ อีกแค่สองเดือนเท่านั้นชีวิตเธอก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

“พ่อกินต้มสายบัวปลาทู ดีกว่านะคะ”

ตักปลา ตักสายบัวส่งให้บิดา แนะนำกันเป็นอย่างดีแล้วว่ากินปลาดีกว่ากินเนื้อ มารดาก็เช่นกันเน้นปลา ผัก เพื่อสุขภาพ อายุมากขึ้น ระบบการเผาผลาญทุกอย่างภายในร่างกายมักจะทำงานมากขึ้นตามไปด้วย พอเข้ามาอยู่ในแวดวงสายสุขภาพแบบนี้ก็อยากดูแลสุขภาพของครอบครัวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

พอมื้อเย็นผ่านพ้นไป ลูกสาวลูกชายกระตือรือร้นช่วยกันเก็บ จานชามไปล้างในห้องครัวเป็นที่เรียบร้อย หยอกล้อกันตามประสาพี่น้อง พอเดินออกจากครัวมาพร้อมกัน เห็นบิดามารดานั่งหันหน้าออกไปทาง หน้าบ้านพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ สองพี่น้องหันมาจ้องหน้าหยั่งเชิงกันนิด ๆ แล้วออกสตาร์ตวิ่งเบียดกันออกมาสไลด์ลงบนตักบุพการีแย่งชิงตักแม่กันเหมือนทุกครั้ง

แต่คราวนี้ไอ้น้องตัวดีชนะ

“อุ๊ย! เขาถึงก่อน”

พอเห็นไอ้ร่างยักษ์อ้อนนอนตักแม่ทำหน้ากวนบาทา ได้แต่ยืน เท้าเอวอีกมือชี้หน้าคาดโทษไอ้น้องชอบแกล้ง แต่เธอไม่ยอมแพ้หรอก ว่าแล้วก็เอนตัวล้มลงบนตักพ่อ ตะแคงหน้าไปยักคิ้วหลิ่วตาให้น้องชาย ว่านัดนี้เสมอกัน ได้นอนตักพ่อหรือแม่ก็อบอุ่นไม่แพ้กัน

“ยังเล่นกันเป็นเด็ก ๆ นะสองคนนี้”

บิดาเธอเพียงแค่อมยิ้มไม่ว่าอะไร ส่วนมารดาก็เพียงแค่แซวเรา ทั้งคู่แค่นั้น ไม่ว่าจะโตจนเข้าสู่วัยรุ่นหรือวัยทำงานยังไง แต่ในสายของท่านก็ยังมองว่าเราทั้งสองเป็นเด็ก ๆ อยู่เสมอ

“งานหนักไหมลูกช่วงนี้”

บิดาเห็นสีหน้าลูกสาวดูแช่มชื่นสดใสในขณะที่ขอบตายังมีร่องรอยของหมีแพนด้า คงเข้าใจว่าเธอรับเฝ้าไข้อดหลับอดนอนเพื่อหาเงินมา ส่งเสียเลี้ยงดูครอบครัวเช่นเดิม

แท้ที่จริงก็นอนดึกแหละ ในสามวันต่อสัปดาห์ที่ต้องทำกิจกรรมหามรุ่งหามค่ำกับคนพลังเยอะ

บางครั้งที่ลึกซึ้งถึงกันและกัน ภายใต้ความเย็นชา ดุดันต้องการปลดปล่อยของเขา เธอกลับสัมผัสได้ว่าเขามีอะไรบางอย่างอยู่ในใจที่เก็บซ่อนมันเอาไว้พร้อมสร้างกำแพงทั้งหนาและสูงเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนเป็นเกราะป้องกันไม่ให้ใครก้าวล่วงความเป็นส่วนตัวของเขาได้

“ช่วงนี้คนไข้เยอะเหมือนกันค่ะ”

“หนูพักผ่อนบ้างนะลูก เอาเท่าที่ไหว เงินมันจำเป็นกับครอบครัวเราก็จริง แต่สุขภาพก็สำคัญนะลูก”

ตั้งแต่ที่พ่อเธอเกิดอาการเจ็บหน้าอกเฉียบพลันเมื่อต้นปีและ ตรวจพบว่าเป็นหลอดเลือดหัวใจตีบจากไขมันที่ไปเกาะผนังหลอดเลือด อาชีพออกเรือหาปลาสิ้นสุดลงในทันที ทุกวันนี้ทำงานเบา ๆ ช่วยมารดา คัดแยกปลา กุ้ง หมึก สด ๆ ที่ครอบครัวของป้าออกเรือไปหามาได้ ที่บ้านกลายเป็นว่ามีอาชีพรับจ้างรายวัน บ้านป้าขายอาหารทะเลสด ๆ ในชุมชนของสัตหีบ ส่วนน้องชายก็ช่วยขนส่งยามเรือมาลงของ แต่หลังจากนี้พอเจ้าตัวเข้าเรียนมหาวิทยาลัยรายได้ทุกอย่างคือสิ่งที่เธอต้องรับผิดชอบเองหมด

“ค่ะพ่อ”

“เดี๋ยวพอไปเรียนมหาวิทยาลัยบีมจะหางานพิเศษทำ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของพี่บุ๋มด้วย”

น้องชายจอมกวนพอปรับโหมดจริงจัง เธอเชื่อว่าเขาทำในสิ่งที่ลั่นวาจาได้แน่นอน แต่ตอนนี้เธออยากให้น้องโฟกัสเรื่องเรียนเป็นหลัก เสียมากกว่า

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่ไหว ขอแค่แกตั้งใจเรียนให้สมที่อยากเป็นวิศวกรก็แล้วกัน ห้ามเกเรเด็ดขาด”

“สัญญาด้วยเกียรติของลูกชาวเรือเลยครับ”

ครอบครัวเล็ก ๆ ที่ไม่ได้เพียบพร้อมมีทุกอย่างมาตั้งแต่เกิด เธอไม่เคยรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาชีวิต เชื่อว่าหากเราไม่ท้อแท้สิ้นหวัง สักวันสิ่งที่อยากได้อยากมีต้องพาตัวเองไปถึงจุดนั้นได้แน่นอน

แต่ตอนนี้นับไปถึงอีกสองเดือน เธอต้องทำหน้าที่ตามที่ระบุเอาไว้ในใบสัญญาการเป็นคู่นอนกับอาจารย์ปรมินทร์ให้ดีที่สุดเสียก่อน