EP.11 ข้ามขั้นตอน 4/4

ฟาเรนท์...

"นายตื่นเช้าจัง"

ฉันเดินเข้าไปหาธันวาในครัวเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเขานอนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้กลับเห็นเขากำลังวุ่นวายกับการทำอาหารเช้าในครัวด้วยท่าทางที่ชำนาญสุด ๆ

"ปกติก็ตื่นเวลานี้แหละ มัวแต่ตื่นสายจะเอาเวลาไหนไปดูแลคนไข้ล่ะ"

ธันวาหันมาตอบยิ้ม ๆ เหมือนจะบอกเป็นนัยว่าฉันตื่นสาย

"นายกำลังว่าฉันตื่นสายอยู่นะ"

ฉันพูดพลางยู่หน้าใส่ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ เขา ชะโงกหน้าดูว่าเขาทำอะไรเป็นมื้อเช้า

"ไม่ได้ว่าสักหน่อยเธอคิดไปเองต่างหาก"

"ชิ"

"หิวมั้ย"

"นิดนึง ว่าแต่นายทำอาหารเป็นด้วยเหรอ"

ฉันถามพลางก้มลงไปสูดกลิ่นหอมของข้าวต้มหมูสับร้อน ๆ ในหม้อ พอได้กลิ่นก็เริ่มหิวขึ้นมาเลยแฮะ

"เป็นสิ นอกจากกับข้าวแล้วขนมไทยฉันก็ทำเป็นนะ งานบ้านงานเรือน เย็บปักถักร้อยฉันทำเป็นหมดเลย"

คนขี้โม้พูดพลางทำท่าภูมิใจและโฆษณาตัวเองเป็นด้วย เห็นแล้วหมั่นไส้ชะมัด

"นั่นมันงานผู้หญิงไม่ใช่หรือไง"

ฉันถามพลางเบ้ปากใส่

"แล้วผู้หญิงอย่างเธอทำได้มั้ยล่ะ"

"นี่จะหาเรื่องฉันหรือไง ทำไม่ได้แล้วยังไงล่ะ"

ฉันเถียงสู้พลางทำหน้าบึ้งใส่เพราะถูกสบประมาทจากเขา

"ก็ไม่ได้บอกว่าจะให้ทำหรือต้องทำให้ได้นี่ แค่จะบอกว่าถ้าเธอทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะฉันทำทุกอย่างเองได้และจะทำให้เธอเอง"

ทำไมพูดแล้วต้องมองหน้าฉันด้วยล่ะไอ้หมอบ้าเอ๊ย

"ละแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ"

ฉันถามพลางอมยิ้มนิด ๆ ก่อนจะเดินหนีออกมา ก้อนเนื้อข้างซ้ายในอกก็เต้นเร็วระรัวแถมยังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก นี่ฉันกำลังตกหลุมรักคนที่ไม่ควรรักอยู่หรือเปล่านะ

หมับ!

"ก็บอกว่าจะทำให้เธอเองไง เธอไม่ต้องทำอะไรแค่อยู่กับฉันก็พอ"

วงแขนของใครบางคนคว้าเอวฉันไปกอดเอาไว้จากด้านหลัง ก่อนจะหมุนตัวให้หันหน้าเข้าหาเขา สายตาละมุนที่จ้องมองมาตอนนี้กำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้า นายจะทำตัวเป็นผู้ชายในนิยายไม่ได้นะธันวา ฉันกำลังจะบ้าเพราะนายอยู่แล้ว

".........."

"จะเป็นแฟนกันหรือเป็นเมีย"

คนถามยื่นหน้ามาใกล้จนหน้าผากของเราชนกัน ส่วนจมูกของเราเหลืออีกเพียงไม่กี่เซ็นต์เท่านั้นก็จะชิดกันอยู่แล้ว

"พูดบ้าอะไรของนาย"

ฉันหันหน้าหนีปลายจมูกโด่ง ๆ เพราะตอนนี้เริ่มลดระดับลงมาบริเวณแก้มของฉัน ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อปลายจมูกโด่ง ๆ เริ่มคลอเคลียกับเนินแก้มของฉันไปมาช้า ๆ จนรู้สึกวาบหวิวอย่างบอกไม่ถูก

"ว่าไง คบกันมั้ย"

คนตรงหน้าไม่หยุดถูปลายจมูกไปมาที่เนินแก้ม หากแต่ยังคงถามคำถามที่ทำให้ใจฉันเต้นแรงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เต้นแรงจนฉันคิดว่าเขาจะได้ยินมันมั้ยนะ เสียงหัวใจของฉันที่เต้นอยู่ตอนนี้น่ะนายได้ยินมันมั้ย

"ปล่อยก่อนสิ"

ยิ่งฉันเบือนหน้าหนีปลายจมูกโด่ง ๆ นั่นเท่าไหร่ ธันวาก็ยิ่งเคลื่อนใบหน้าตามมากดจมูกลงบนแก้มฉันหนักขึ้นเรื่อย ๆ หนีไม่พ้นเลยคนบ้า!

"ปล่อยไม่ได้หรอก ต้องคบกันก่อน"

"แต่พี่ชายฉันไม่ชอบนายนะ"

ฉันบอกพลางดันอกเขาเอาไว้ ตอนนี้มีเพียงลมหายใจร้อน ๆ จากเขาที่เป่ารดเนินแก้มของฉันเท่านั้น ขนลุก!

"ไม่ได้คบกับพี่สักหน่อยก็บอกอยู่ว่าจะคบกับน้อง ชอบ - น้อง "

ตึก ตัก ตึก ตัก

"มะไม่..."

ฉันตอบก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางแต่เอวบาง ๆ ของฉันก็ยังถูกเขารั้งเอาไว้อยู่ไม่ยอมปล่อย

"ทำไมใจร้ายจัง"

น้ำเสียงอ่อย ๆ กับใบหน้าเหมือนหมาหงอยทำให้ฉันเผลอมองจนละสายตาไม่ได้ ทำไมน่ารักแบบนี้ล่ะ... อย่าไปทำหน้าแบบนี้ใสใครมั่วซั่วสิ

"ก็... ฉันอยากรู้จักนายให้มากกว่านี้ก่อนไง"

ฉันตอบ

"ก็รู้จักแล้วไง คืนนั้นก็ทุกซอกทุกมุมแล้ว เหลือแค่ซอกลึก ๆ ที่ยังไม่..."

"นี่หยุดพูดเรื่องคืนนั้นเลยนะ"

ฉันขึ้นเสียงใส่ก่อนจะทุบอกเขาไปทีนึงเพราะกลัวว่าเขาจะพูดต่อ เรื่องนั้นมันน่าอายจะตายไป

"งั้นขอเหตุผลที่ฉันต้องคบกับนาย "

"ก็... เกือบจะได้กันแล้ว"

ยังจะมากวนอีกโอ๊ย!

"ไม่!"

"ฉันเป็นผู้ชายหายากนะ ทำกับข้าวได้ ทำขนมเป็น ทำงานบ้านก็เก่ง งานนอกบ้านก็ทำได้แถมยังซื่อสัตย์จริงใจ รักใครรักจริง แล้วก็รักเธอมากด้วย"

"บ้า"

"คบกับพี่งานบ้านไม่ต้อง แค่อุ้มท้องอย่างเดียวก็พอ"

ยิ่งเขาพูดไปยิ้มไปแถมยังหน้าแดงเพราะคำพูดตัวเองก็ยิ่งทำให้ฉันอดยิ้มตามไม่ได้ พูดไปยิ้มไปหน้าแดงไปมองหน้าฉันไป ไอ้บ้า...ฉันเขินนะ!

"บ้า"

ฉันว่ายิ้ม ๆ

"เป็นแฟนหมอถึงจะมีเวลาให้น้อย แต่ลีลามีเป็นร้อยไม่ให้เธอน้อยหน้าใครเลยนะ"

ไอ้บ้านี่! นายจะทำให้ฉันเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนีแล้วนะ เวลาพูดทำไมต้องเอาหน้ามาใกล้ ๆ แล้วทำไมต้องยิ้มด้วยล่ะ

"ทะลึ่ง"

ฉันพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะซุกหน้าลงบนแผ่นอกของเขาเพราะรู้สึกว่าเริ่มต้านทานใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาไม่ไหวแล้ว

"ดูแลดีขนาดนี้ต้องให้ถอดเสื้อก่อนหรือไงถึงจะเห็นใจกัน"

"นายมันบ้าที่สุดเลยธันวา"

ฉันว่าเขาทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็กอดเอวเขาเอาไว้ ตอนนี้ฉันคงหลงคารมหมอแล้วสินะ

"คบกันนะฟาเรนท์"

"อื้ม!"

"Yes!"

ฟอด ฟอด ฟอด!

"นี่พอแล้วเจ็บแก้มไปหมดแล้วเนี่ย! ปล่อยก่อน"

ฉันดันใบหน้าหล่อ ๆ ของคนตรงหน้าที่กอดรัดเอวฉันไว้แน่นพลางกดจมูกสูดเนื้อแก้มของฉันเข้าปอดซ้ำ ๆ จนรู้สึกเจ็บไปหมด

"ปล่อยไม่ได้ เดี๋ยวท้องต้องใส่ถุงก่อน"

"ธันวา!"

"จ๋าที่รัก"

กวนตีน!