Todos los capítulos de หมอล่าเกียร์: Capítulo 1 - Capítulo 10

ธันวา..."ไงครับไอ้หมอธันวา ไหนบอกเกลียดพี่ชายเขานักหนา แต่กูเห็นมึงส่องเฟซบุ๊ค ส่องไอจีน้องสาวเขาเช้ากลางวันเย็นเลยนะ"เสียงไอ้ริวเพื่อนในกลุ่มผมเอ่ยแซว เมื่อเห็นว่าผมเอาแต่จ้องจอโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอมีรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่ง"กูก็เกลียดหมดทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ ส่องนิดส่องหน่อยทำเป็นแซวนะพวกมึง"ผมว่าพลางเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงไว้ตามเดิม"นี่ขนาดเกลียดยังส่องขนาดนี้ ถ้าเป็น FC จะส่องขนาดไหน ฮ่า ๆ"ไอ้ทีพูดกวน ๆ" ส่องอีกที กูว่ามึงคงเป็น FC เค้าแล้วแหละ "ไอ้ทียังไม่หยุด"ออกเวรแล้วพวกมึงจะไปไหนก็ไปเลยไป กูจะกลับบ้านแล้ว"ผมเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะรำคาญที่โดนพวกมันแซวบ่อย ๆ"เฮ้ย ไปดริ๊งค์กันก่อนดิวะ ห่างหายไปนานแล้วนะมึงอะ"ไอ้ริวพูดขณะที่เราสามคนเดินมาถึงลานจอดรถเพื่อเตรียมแยกย้ายกันกลับบ้าน ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วสงสัยต้องล้มเลิกความคิดที่จะกลับไปนอนพักแล้วแหละเพราะต้องไปดริ๊งค์กับพวกมัน"อืมก็ดีเหมือนกัน แต่กูต้องกลับบ้านก่อนว่ะพวกมึงล่วงหน้าไปก่อนเลย กูขอไปอาบน้ำก่อน"ผมหันไปบอกพวกมันก่อนจะโบกไม้โบกมือให้"เออ ๆ งั้นเจอกันร้านเดิม"หลังจากที่ผมตัดใจจากน้ำแข็งหลานรหัสที่

ฟาเรนท์..."นะนี่นายออกไปนะ ไหนบอกว่านายชอบฉันไงเล่า ถ้าอยากเป็นแฟนฉันนายก็ต้องจีบฉันก่อนสิ อย่าทำแบบนี้เลยนะ"ฉันบอกคนที่คร่อมฉันอยู่เมื่อรู้ว่าสู้เขาไม่ไหวแน่ ๆ ยังไงก็ต้องหาทางหว่านล้อมเขาให้เลิกทำอะไรบ้า ๆ กับฉันก่อน ถ้าเขาชอบฉันจริง ๆ เขาก็ต้องเชื่อที่ฉันพูด นอกเสียจากว่าจะไม่ได้ชอบ..."ก็นี่ไงวิธีจีบของฉัน จีบปุ๊บได้เมียปั๊บ จะคบเป็นแฟนให้เสียเวลาทำไม"ไอ้บ้านี่ ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนกัน"นี่อะอื้อ"ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อริมฝีปากหนานุ่มก็ทาบลงมาบดขยี้ริมฝีปากฉันไปมาจนรู้สึกเจ็บ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งในโพรงปากของเขาและฤทธิ์แอลกออฮอล์ที่ฉันดื่มเข้าไปทำให้ฉันเคลิ้มตาม จากที่พยายามจะดิ้นหนีตอนนี้กับคล้อยตามเขาอย่างว่าง่าย"อืม"เสียงครางพอใจของคนที่บดขยี้ริมฝีปากและดูดดึงลิ้นเรียวของฉันไปมาดังขึ้นเป็นระยะ ร่างกายของฉันที่ตอนแรกอยากจะต่อต้านเขาตอนนี้กลับให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี ถ้าจะให้พูดตรง ๆ ก็ง่ายนั่นแหละมือหนาค่อย ๆ ดึงเกาะอกตัวจิ๋วของฉันจนเคลื่อนต่ำลงมาถึงเอว ปลายลิ้นสากเคลื่อนออกจากโพรงปากและตวัดไปมาตามซอกคอของฉัน ก่อนจะขบเม้มตามซอกคอจนรู้สึกเจ็บจี๊ดแต่ลึก ๆ แ

ธันวา...หลังจากที่สงครามของเราสองคนสงบลง ผมก็ขับรถกลับคอนโดโดยมีคนขี้เมานอนหลับอยู่บนรถ ครั้งแรกที่เจอเธอในผับผมก็คิดอยู่ตั้งนานว่าใคร ที่ไหนได้น้องสาวไอ้คนที่แย่งน้ำแข็งไปจากผมนี่เอง"นี่เธอตื่นได้แล้ว"ผมเขย่าแขนคนที่หลับอยู่เพื่อปลุกให้ตื่น"หื่อออกไปอย่ามายุ่ง! คนจะนอน รำคาญ!"อ้าวคนเขาอุตส่าห์ปลุก"ถึงคอนโดเธอแล้ว"ผมเขย่าคนที่หลับอยู่อีกครั้งเพราะถึงที่พักของเธอแล้ว ถ้าถามว่าทำไมผมถึงรู้น่ะเหรอ? ก็ยัยนี่เช็คอินไว้ทุกที่ที่ตัวเองไปและที่อยู่ของตัวเองเต็มโซเชียลไปหมดน่ะสิ"อย่ามามั่ว นายไม่รู้จักคอนโดฉัน"เสียงเหมือนคนละเมอพูดเอื่อย ๆ ก่อนจะหลับต่ออย่างสบายใจโดยไม่สนใจผมที่กำลังนั่งถอนหายใจอยู่เพราะความหงุดหงิด"ปลุกแล้วไม่ตื่น พรุ่งนี้ค่อยไปฟื้นที่บ้านพี่นะน้อง"".........."..."ว๊ายตายแล้ว! ตาธันนี่แกไปฉุดลูกใครมาห๊ะ!"เสียงแม่บังเกิดเกล้าที่นั่งดูซีรีส์เกาหลีเวลาตีสามกว่า ๆ ทำหน้าทำตาตกใจเมื่อผมอุ้มใครบางคนพาดไหล่เข้าไปในบ้าน ซึ่งต้องผ่านห้องนั่งเล่นที่แม่นั่งอยู่"ไม่ได้ฉุดครับแม่ แต่ผมเห็นเขาหลับอยู่เลยเอากลับมาบ้านด้วย"ผมยิ้มกวน ๆ วอนถูกตีหัวให้แม่ก่อนจะเดินเลยแม่ตรงไปย

ฟาเรนท์...เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่ฉันพยายามหลบหน้าธันวา เพราะหลังจากวันนั้นที่เขาไปส่งฉันที่บ้านเขาก็ตามติดฉันตลอดถ้าว่างจากเรียนเขาก็จะไปดักรอรับฉันตอนเช้า ดีหน่อยที่ตอนเย็นไม่ได้เจอกันเพราะนายนั่นเรียนถึงดึกก็มี อย่างเช่นวันนี้ก็มีข่าวลือว่ามีนักศึกษาแพทย์ต่างมหาลัยมายืนรอใครบางคนที่ลานจอดรถ เมื่อวานก็มาที่ลานเกียร์ และฉันก็รู้ว่าคนคนนั้นคือธันวาอันที่จริงที่หลบหน้าเขาเพราะฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำตัวยังไงเมื่อเจอเขาอีกครั้ง ยอมรับว่าตอนนี้กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ทั้งกลัวเรื่องที่ทำเอาไว้กับนายนั่นจะรู้ถึงหูพี่ชายฉันด้วย"ฟา ช่วงหลัง ๆ มานี่กูเห็นมึงปีนกำแพงหลังตึกคณะกลับบ้านทุกวัน มึงมีไรป่าววะ"ไอ้หนึ่งถามฉันขณะที่เดินลงมาจากตึกคณะ"ไม่มีอะไร แค่ขี้เกียจเดินไกลอะ"ฉันหันไปตอบมัน"มึงไม่เอารถมาเรียนเกือบสองอาทิตย์แล้วนะ เป็นไรอะ"ไอ้สองก็ยิงคำถามมาอีก"จอดไว้ฝั่งโน้นแน่ะ พวกแกกลับได้แล้วฉันรีบ เนี่ยฝนก็จะตกแล้ว"ฉันบอกพวกมันก่อนจะเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีก่อนจะรีบเดินนำหน้าพวกมันออกมา เพราะไม่อยากโดนเซ้าซี้ต่อ"เออ ๆ ระวังตกกำแพงตายนะมึง"ไอ้หนึ่งหันมาอวยพรฉ

ฟาเรนท์..."ไหวมั้ย ปวดมากหรือเปล่า"เสียงธันวาถามขึ้นเมื่อฉันนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านเขา ตอนนี้ฉันปวดท้องมากจนต้องบิดตัวไปมา ปกติเวลาประจำเดือนมาฉันก็จะปวดมากอยู่แล้ว มีหลายครั้งที่ฉันต้องร้องไห้เลยหรือบางทีอาจหยุดเรียนแล้วไม่ออกไปไหนเลย เพราะมันปวดจนฉันลุกขึ้นไปทำอะไรไม่ได้"ไหว ว่าแต่แม่นายไปไหน"ฉันกุมท้องของตัวเองเอาไว้ก่อนจะพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่ลืมถามหาผู้ใหญ่ของบ้านเพราะยังไม่ได้ทักทายท่าน"แม่ไปต่างจังหวัดน่ะ อาทิตย์หน้าถึงจะกลับ""เหรอ""มานี่มา"พรึ่บ!คนที่ยืนอยู่ช้อนตัวฉันขึ้นเร็ว ๆ จนไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของฉันที่ลอยอยู่เหนือพื้นโดยมีวงแขนของเขาช้อนเอาไว้อยู่นั้นแข็งทื่อเพราะทำอะไรไม่ถูก ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกอุ้มแต่ตอนนี้ฉันสกปรกอยู่ไงเลยไม่อยากให้มาแตะต้องตัว เดี๋ยวก็เลอะอีกหรอก"นี่ปล่อยฉันลง ฉันเดินเองได้"ฉันดิ้นไปมาในอ้อมแขนของคนที่ช้อนตัวฉันขึ้นเพราะรู้สึกไม่หมั่นใจในตัวเอง ทั้งกลิ่นและความสะอาดตอนนี้ทำให้ฉันกลัวว่าเขาจะรังเกียจ"อยู่นิ่ง ๆ สิอย่าดิ้น ก็เห็นอยู่ว่าไม่ไหวให้ฉันอุ้มแหละดีแล้ว"คนที่ส่งสายตาดุ ๆ มาให้พูดก่อนจะอุ้มฉันเดินขึ้นไปชั้นบ