EP.10 ข้ามขั้นตอน 3/4

ฟาเรนท์...

"ไหวมั้ย ปวดมากหรือเปล่า"

เสียงธันวาถามขึ้นเมื่อฉันนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านเขา ตอนนี้ฉันปวดท้องมากจนต้องบิดตัวไปมา ปกติเวลาประจำเดือนมาฉันก็จะปวดมากอยู่แล้ว มีหลายครั้งที่ฉันต้องร้องไห้เลยหรือบางทีอาจหยุดเรียนแล้วไม่ออกไปไหนเลย เพราะมันปวดจนฉันลุกขึ้นไปทำอะไรไม่ได้

"ไหว ว่าแต่แม่นายไปไหน"

ฉันกุมท้องของตัวเองเอาไว้ก่อนจะพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่ลืมถามหาผู้ใหญ่ของบ้านเพราะยังไม่ได้ทักทายท่าน

"แม่ไปต่างจังหวัดน่ะ อาทิตย์หน้าถึงจะกลับ"

"เหรอ"

"มานี่มา"

พรึ่บ!

คนที่ยืนอยู่ช้อนตัวฉันขึ้นเร็ว ๆ จนไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของฉันที่ลอยอยู่เหนือพื้นโดยมีวงแขนของเขาช้อนเอาไว้อยู่นั้นแข็งทื่อเพราะทำอะไรไม่ถูก ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกอุ้มแต่ตอนนี้ฉันสกปรกอยู่ไงเลยไม่อยากให้มาแตะต้องตัว เดี๋ยวก็เลอะอีกหรอก

"นี่ปล่อยฉันลง ฉันเดินเองได้"

ฉันดิ้นไปมาในอ้อมแขนของคนที่ช้อนตัวฉันขึ้นเพราะรู้สึกไม่หมั่นใจในตัวเอง ทั้งกลิ่นและความสะอาดตอนนี้ทำให้ฉันกลัวว่าเขาจะรังเกียจ

"อยู่นิ่ง ๆ สิอย่าดิ้น ก็เห็นอยู่ว่าไม่ไหวให้ฉันอุ้มแหละดีแล้ว"

คนที่ส่งสายตาดุ ๆ มาให้พูดก่อนจะอุ้มฉันเดินขึ้นไปชั้นบน ฉันได้แต่นิ่งตามที่เขาบอกเพราะกลัวว่ายิ่งดิ้นจะยิ่งทำให้เขาเลอะหรืออาจมีกลิ่นที่ไม่ดีเล็ดลอดออกมา

"เธออาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันมา"

คนที่วางฉันลงหน้าห้องน้ำพูดก่อนจะยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ใหญ่และของใช้ให้ฉัน

"เดี๋ยวก่อนธันวา"

ฉันเรียกคนที่กำลังจะเดินไปเมื่อคิดได้ว่าฉันไม่มีแพนตี้ แล้วจะใส่ผ้าอนามัยยังไงเพราะไอ้ตัวที่ใส่อยู่ก็เลอะเลือดไปแล้วด้วย

"มีอะไร"

"ฉันไม่มี เอ่อ กาวเกงใน..."

ฉันตอบเสียงอ่อยพลางหลุบตาลงเพราะอายที่จะพูด โธ่โว้ย! วันนี้มันวันอะไรของฉันวะเนี่ย เป็นวันที่ฉันต้องขายหน้าหลาย ๆเรื่องเลย แถมยังเป็นตอนที่อยู่กับเขาด้วย

"รู้แล้ว ก็ถึงบอกให้รีบอาบน้ำไง เดี๋ยวฉันมาจะออกไปซื้อให้"

เขาทำให้ฉันรู้ว่า 'ใส่ใจ' จริง ๆ แล้วมันเป็นยังไง

"อื้ม ขอบคุณนะ"

ฉันบอกก่อนจะรีบปิดประตูห้องน้ำลงด้วยท่าทีที่รู้สึกเขินอายนิด ๆ ไอ้พี่ทั้งสองมันจะว่าอะไรมั้ยนะถ้าฉันจะลองให้โอกาสไอ้หมอบ้าดูสักครั้ง บางทีอาจจะดีก็ได้นะ...

.

.

.

"เป็นไงกินได้มั้ย"

เสียงคนตรงหน้าที่นั่งมองฉันอยู่ถามขึ้น

"อื้ม แต่ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะ"

ฉันตอบก่อนจะวางช้อนโจ๊กลงเมื่อกินไปได้สองสามคำ เป็นเมนส์ทีไรกินข้าวไม่ได้ทุกทีเลย

"งั้นก็รีบกินยาซะ จะได้นอนพัก แต่ยานี้ห้ามกินบ่อยนะมันไม่ดี วันนี้ท่าทางน่าสงสารเลยอนุโลม"

คนตรงหน้าพูดพลางยื่นเม็ดยาสีเหลืองให้ฉันก่อนจะยื่นแก้วน้ำอุ่นตามมาให้ ทำไมเขาถึงได้รู้เรื่องพวกนี้ดีจังเลยนะ เขาทำทุกอย่างราวกับว่ามันคือเรื่องปกติที่เขาต้องทำบ่อย ๆ ซะงั้น หรือว่าเพราะเรียนหมอเหรอ?

"นายรู้เรื่องพวกนี้ดีจังเลยเนอะ ปกติทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า"

ฉันถามสิ่งที่สงสัยออกไปทั้งที่ในใจตอนนี้ก็รู้สึกหวั่น ๆ กลัวคำตอบที่ได้มามันจะทำให้รู้สึกแย่

"ก็ทุกคนนะ"

".........."

อ่อ ทุกคนเลยเหรอ...

"ถ้าเป็นคนไข้น่ะ"

คนไข้หรอกเหรอ อ้อ! ลืมไปว่าเขาเรียนหมอนี่นา เรื่องพวกนี้คงธรรมดาสำหรับเขามากเลยแหละ

"แต่ถ้าเป็นแม่หรือคนสำคัญ ก็จะดูแลพิเศษกว่าคนอื่น ๆ"

คนตรงหน้าพูดต่อพร้อมกับมองมาที่ฉันด้วยแววตานิ่ง ๆ แววตาที่ทำให้ฉันร้อนวูบวาบทั่วทั้งหน้าอีกครั้ง

".........."

แล้วฉันเป็นคนไข้หรืออะไรกันนะ

"เข้านอนเถอะ เดินไหวมั้ย"

เขาถามพลางเก็บชามข้าวต้มไปด้วย เพิ่งสังเกตว่าบ้านเขาไม่มีแม่บ้านเลย คงอยู่กับแม่แค่สองคนสินะ

.

.

.

"ในนี้มีน้ำอุ่นนะ เผื่อเธอหิวน้ำก็กินได้เลย"

เสียงของคนที่เดินเข้ามาในห้องนอนทีหลังฉันพูดขึ้น ก่อนจะวางกระบอกน้ำเก็บความร้อนไว้ข้าง ๆ หัวเตียงแล้วขึ้นมานั่งข้าง ๆ ฉัน

"อื้ม ขอบใจนะ"

"แล้วนี่หายปวดท้องหรือยัง"

"ยังปวดอยู่ แต่ก็ทุเลาลงแล้ว"

ฉันตอบพลางนอนมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน

"นี่กระเป๋าน้ำร้อน ฉันเอามาจากห้องแม่ เผื่อจะช่วยอะไรได้"

มือใหญ่วางกระเป๋าน้ำร้อนลงบนหน้าท้องของฉันอย่างเบามือก่อนจะห่มผ้าห่มให้ฉัน ทำไมตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้กับฉันเลยนะ แม้แต่พวกไอ้พี่ก็ยังไม่เคยเลย พวกนั้นไม่เคยสนใจอะไรฉันเลยด้วยซ้ำ

"ทำไมไม่นอน คิดอะไรอยู่"

คนที่ล้มตัวลงนอนข้างฉันถามขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง แสงไฟจากด้านนอกที่เล็ดลอดเข้ามาในห้องทำให้เราสองคนมองเห็นใบหน้าของกันและกันชัดเจน และมันก็ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ ที่เห็นแววตาของคนข้าง ๆ จ้องมองมา

"ก็ฉันนอนไม่หลับนี่"

"รีบนอนได้แล้วไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันจะต้องไปจ่ายค่าปรับที่ สน. นะ"

อะไรของเขา ได้ใบสั่งหรือไง แล้วได้มาตอนไหนทำไมฉันไม่รู้ล่ะ

"ยังไม่นอนอีก ไม่งั้นฉันจะผ่าไฟแดงแล้วนะ"

อ่อ เข้าใจแล้ว คนบ้า!

"บ้า ไม่คุยด้วยแล้ว"

ฉันว่าคนที่มองมาพลางอมยิ้มไปด้วยก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เพราะสู้สายตาที่มองมาไม่ไหว

"ด่าอีกที พี่ไม่ทนแล้วนะ"

ยังอีก

"หื่นได้แม้กระทั่งกับคนเป็นเมนส์นะ ถอยออกห่าง ๆ เลยนะเดี๋ยวนายก็เลอะหรอกฉันนอนดิ้น"

ฉันรีบบอกก่อนจะผลักคนที่นอนเบียดฉันอยู่ออกห่าง ๆ ทั้ง ๆ ที่พื้นที่ก็กว้างขวางแต่เขาก็ยังจะมานอนเบียดอยู่ได้

"ทีอย่างอื่นยังไม่กลัวเลอะเลย แค่เลือดประจำเดือนจะกลัวทำไม ก็ออกมาจากรูเดียวกัน"

"นี่!"

หมับ!

"นิ่ง ๆ ได้มั้ยจะนอนกอด"

คนที่ดึงฉันไปกอดเอาไว้พูดขึ้นก่อนจะดันศรีษะของฉันให้ซุกลงกลางแผงอก กลายเป็นว่าฉันนอนซุกแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาอยู่ แต่เอาเหอะก็ยังดีกว่าให้เขาไปจ่ายค่าปรับที่ สน. เพราะผ่าไฟแดงแล้วกัน