โคตรไอ้เหี้ยม(หื่น)

โคตรไอ้เหี้ยม(หื่น)

last updateHuling Na-update : 2025-06-08
By:  ingladaKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
32Mga Kabanata
5.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

‘พะ พี่โขง พี่เข้อย่ากระแทกแรงสิ นะ หนูเจ็บ!’ ตะโขง อายุ28 ปี ตะเข้ อายุ28 ปี พลอยใส อายุ 19 ปี

view more

Kabanata 1

1.ตะโขง-ตะเข้

「申し訳ございません、温井さん。手術に最適な時期は、もう過ぎてしまっておりました……」

子宮がんの診断書を握りしめたまま、温井紬(ぬくい つむぎ)はしばらく動けずにいた。どれくらい経っただろう、彼女はようやく我に返り、長谷川慎(はせがわ しん)の秘書である柏木要(かしわぎ かなめ)に電話をかける。

呼び出し音が長く鳴り続けた。やっと出た相手の声は、いつも通り素っ気ない。「奥様、何か御用でしょうか」

紬は震える指を握りしめた。「慎は?話があるの」

「長谷川代表は今、取り込み中です」要が答えた。

「少しだけでいいから、代わってもらえない……?」

要の返事を待つ間もなく、受話器の向こうから柔らかな女性の声が聞こえてきた。「慎、サプライズって一体どんな物なの?もったいぶらないで教えてよ」

「上を見て」

聞き慣れた低い声。でも、紬に向けられたことは一度もない、あたたかな響きだった。

次の瞬間、要は遠慮なく電話を切った。

そのとき――

ドォンッ!

港の対岸から轟音が響いた。紬は青ざめた顔で空を仰ぐ。

対岸から打ち上がる、華やかな花火。紺碧の夜空を彩る光の饗宴は、まるでおとぎ話のように美しかった。

病院の入口には、人だかりができていた。

「ねえ、知ってる?あれ、ランセー・ホールディングスの長谷川代表が彼女の誕生日に上げた花火なんだって。一晩で40億円以上らしいわよ!」

「お相手、園部寧音(そのべ ねね)さんでしょ!世界トップの工科大の博士で、国内の一流企業が引く手あまたのエリート。頭も良くて美人で、家柄も申し分ないし、彼氏まであんなイケメンの大金持ちなんて!」

「そりゃあの長谷川代表も夢中になるわよ。あんな完璧な彼女、自慢したくなるに決まってるじゃない!」

紬は派手に輝く花火を見上げたまま、じっと立ち尽くしていた。やがて、握りしめていた診断書がするりと指から滑り落ち、薄い紙切れが足元に舞い降りる。

彼女は踵を返し、静かに立ち去った。

その日の明け方のこと。

慎が帰宅すると、灯りもつけずに紬が暗闇のリビングに座っていた。

彼はスイッチに手を伸ばして明かりをつけ、眉をひそめる。「まだ起きてたのか」

紬は顔を上げ、目の前の人を見つめる。上腕にかける上着、深い黒の瞳。変わらず冷ややかな眼差しで、こちらを見下ろしている。

ずっと、彼はこういう人なのだと思っていた。生まれつき、誰にでも冷たいのだと。でも違った。自分の隣で氷のように冷たい彼は、別の誰かにとっては、心を焦がすほどあたたかいのだ。

「眠れなくて」紬はかすれた声で答える。「今日、病院に行ってきたの」

慎は無造作に上着をソファに投げ出すと、無関心な口調で訊く。「で、何て言われた?」

紬は最近ずっと下腹部の痛みを訴えていた。慎は一緒に病院へ行くと約束してくれたのに、その度に延期になった。

――会社で超大型契約が入っただの、プロジェクトでトラブルが起きただの。

慎は確かに昨日、紬に約束していた。病院に付き添うと。

でも寧音はこっそり自分の誕生日を祝うつもりだと聞いて、会社から慌てて寧音のところに駆けつけた。

寧音のために花火を打ち上げるのに夢中で、紬に関しては、確かに手が回らなかった。

「何でもない。もう少し様子を見ましょうって」紬は目を伏せる。「それより……今日は、どうして帰ってきたの?」

慎は一瞬動きを止めた。それから、ゆっくりと近づいてくる。

紬を抱き寄せ、首筋に何度も熱い吐息を落とす。耳元で、かすれた声が響いた。

「今日からお前の排卵日だろ」

「長谷川家の跡継ぎを産むために、毎月この時期は必ず関係を持つって約束したのはお前の方だ。まさか、もう忘れたのか?」

彼の身体から漂う女性用の香水の香り。それはまるで銃弾のように、紬が必死で保っていたわずかなプライドを撃ち抜いた。

慎の言う通りだった。結婚して三年、彼はずっとこうだった。祖母である長谷川老夫人に「長谷川家の跡を継ぐ子を」と言われたときだけ、義務のように帰ってきて、紬を抱く。

紬の意識がぼんやりと遠のく。子供……もう無理かもしれないのに。

もともと紬は、穏やかで従順な性格だった。言われるがまま、流されるまま。それが当たり前になっていた。でも今日は――もう、我慢したくなかった。

「慎、私と寝て……彼女に嫉妬されたりしないの?」

暗闇の中、紬の瞳が鋭く光る。大人しかった小動物が、初めて牙を剥くように。

慎は彼女を見つめた。いつもと違う真剣な表情に気づいたのか、彼の目に冷たい光が宿る。

やがて、慎が笑った。けれど、その笑みに温もりはない。

「まさか。俺たちの結婚は秘密だ。というか、表に出せないのはお前の方だろう」

「最初から脇役だと分かっていたはずだ」
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Wanwisa Sarin
Wanwisa Sarin
ดี สนุกเนื้อหาลุ้นตลอดทุกตอน
2025-08-01 23:25:53
0
0
32 Kabanata
1.ตะโขง-ตะเข้
@หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ณ กระท่อมกลางป่าพั่บๆๆ! ปั่ก! ปั่ก!“ซี้ดดด อ้า..กูจะแตกแล้ว มึงใกล้ยัง!?” เสียงคำรามของชายหนุ่มร่างสมส่วนเอ่ยถามแฝดน้องเมื่อตอนนี้เขากำลังเสพหาความสุขจากเรือนร่างของหญิงสาวใต้ร่าง เช่นเดียวกับแฝดน้องที่เสพความสุขจากเรียวปากของเธอปึ่กๆๆ! เสียงลำแก่นกระทบกับริมฝีปากบางจนเธอไม่สามารถที่จะส่งเสียงครางออกมาได้ ปั่กๆๆ! ไม่ต่างจากท่อนล่างที่แท่งเทียนแท่งใหญ่กำลังขยับผลุบเข้าออกในรูถ้ำสวาท“กูก็จะแตกแล้ว อ้า! จะแตกแล้ว พร้อมกันนะ!!”“อืม อ้าส์!!” จากนั้นพวกเขาก็พากันกระตุกเกร็งก่อนจะนำแท่งร้อนออกมาปล่อยน้ำคาวใส่ตัวของหญิงสาวตัวเล็กที่นอนหอบหายใจโดยที่เนื้อตัวของเธอนั้นนอกจากจะมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ จากการกระทำของสองหนุ่มก็ยังมีน้ำขาวเปรอะเปื้อนไปตามตัวของเธออีก“พี่เข้พี่โขง พอแค่นี้นะจ๊ะพรุ่งนี้ฉันมีเรียน เดี๋ยวไปเรียนไม่ไหว” เสียงของหญิงสาวแรกรุ่นเอ่ยบอกกับชายหนุ่มทั้งสองเมื่อเขากำลังจะเข้ามาในตัวของเธออีกครั้ง สองหนุ่มจึงส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาในลำคอแล้วเป็นแฝดพี่ที่ปัดมือไล่เธอให้แต่งตัวแล้วออกไปจากกระท่อมของเขา“เงินฉันล่ะจ๊ะ?” หลังจากแต่งตัวเสร็จและเดินออกจากกระท่อมไปแล้ว แต
Magbasa pa
2.ลักพาตัว
@หมู่บ้านโขงเข้“เอ้า! ไอ้แฝดออกจากป่าเป็นด้วยเหรอวะ!” เมื่อพวกเขาเริ่มเข้ามาในตัวหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านก็เอ่ยถามขึ้นเมื่อออกมาจากป่าบ้านหลังแรกที่เจอก็คือบ้านผู้ใหญ่ช้าง ตะเข้ที่เป็นคนขี่รถนั้นจึงจอดรถเพื่อให้ตะโขงที่หิ้วพวงอะไรสักอย่างซึ่งเก็บมาระหว่างทางลงไปยื่นให้ผู้ใหญ่“คิดถึงพ่อคิดถึงแม่ครับเลยออกมาหาบ้าง นี่มะกอกป่าผมเก็บมาระหว่างทางเอาไปตำส้มตำกินได้”“เออๆ ขอบใจ พ่อกับแม่เอ็งก็อยู่บ้านแหละเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพมั้งเห็นว่าไปรับสาวน้อยมาจากในกรุง”“อ่อ ลูกสาวเพื่อนเขามั้ง ไงผมไปหาเขาก่อน”“เออๆ ข้าก็จะไปอาบน้ำกินข้าวแล้ว” ผู้ใหญ่ช้างบอกแล้วก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน ส่วนสองหนุ่มก็ขับรถตรงไปยังบ้านของเขาที่อยู่แทบจะทางเข้าหมู่บ้าน ส่วนบ้านผู้ใหญ่นั้นอยู่ท้ายหมู่บ้านติดกับป่าใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีเขาก็มาถึงบ้านของพวกเขาที่เป็นบ้านชั้นเดียวแต่มีขนาดใหญ่ ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านเลยก็ว่าได้ เมื่อดับรถเครื่องแล้วพวกเขาก็พากันเดินเข้าไปในบ้านแต่ก็ไม่พบใครสักคน จึงเดินออกมาหน้าบ้านก็เห็นพ่อกับแม่เดินคุยกันเข้ามา“อ้าว! เพิ่งมาเหรอ?”“ครับ ไปไหนกันมา?”“บ้านตรงข้ามลูกสาวเขาคลอดลูกเลยไปดูมา ได้ล
Magbasa pa
3.พวกพี่จะกินหนูมั้ย
“เธอตื่นมั้ยน่ะ?” ตะเข้ที่เป็นฝ่ายขับรถเอ่ยถามขึ้นเมื่อตอนนี้เริ่มเข้าไปในป่าแล้วและรถมันก็สั่นคลอนไปมาเนื่องจากเป็นถนนลูกรังที่มีแต่ดินกับเศษก้อนหิน และเวลานี้ถึงในหมู่บ้านจะเริ่มมืดแล้วแต่ก็ยังมีหลอดไฟให้ความสว่างได้ ต่างจากในป่าที่มืดแล้วและไม่มีความสว่างจากอะไรเลย โชคดีที่รถคันเก่าแก่ของพวกเขายังมีไฟส่องให้ความสว่างอยู่บ้าง“ไม่นะ หลับลึก”“แบบนี้น่าจับกระแทกข้างทาง”“ใจเย็นบ้างเถอะมึงอ่ะ แม่ก็บอกอยู่ว่าน้องมันเมารถ”“แหม ลองถ้ากูจับน้องมันกระแทกข้างทางมีหรือมึงจะไม่ร่วมด้วย”“หุบปากแล้วตั้งใจขี่รถไปเถอะ” บอกกับแฝดน้องก่อนจะใช้มือประคองใบหน้าเรียวของหญิงสาวที่นั่งหลับอยู่ตรงหน้าเขาไว้เมื่อหัวเธอสั่นคลอนไปมา และถึงแม้เขาจะใช้มือจับใบหน้าขนาดนี้เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยจนไม่นานก็มาถึงที่กระท่อม ตะเข้จึงดับรถเครื่องแล้วเดินไปเปิดกระท่อมพร้อมจัดที่นอนให้หญิงสาวตัวเล็กซึ่งถูกตะโขงอุ้มเข้ามาวางบนที่นอนแล้ว ส่วนตะเข้ก็เดินไปเปิดไฟที่มาจากแผงโซลาร์เซลล์ขนาดกลางที่เก็บความร้อนจากแสงอาทิตย์ในตอนกลางวันเพื่อให้ความสว่างภายในกระท่อมในเวลาค่ำคืนเช่นนี้“อื้มมม~” ริมฝีปากบางส่งเสียงออกมาเล็ก
Magbasa pa
4.เด็กน้อยแสนใสซื่อ
“พี่ตะโขงพี่ตะเข้…” น้ำเสียงที่แผ่วเบาของพลอยใสเอ่ยเรียกชายหนุ่มทั้งสองอีกครั้งเมื่อพวกเขาไม่มีใครสนใจคำพูดของเธอ ตะโขงจึงวางช้อนลงแล้วเดินไปรินน้ำจากถังมานั่งดื่มก่อนจะเอ่ยตอบหญิงสาวตัวเล็กกลับ“พวกฉันไม่ได้จะกินเธอแบบนั้น กินที่หมายถึงเอาไม่ได้ต้มกิน”“เอา จะเอาหนูไปไหนคะ?”“ช่างเถอะ เธอรีบกินซะเดี๋ยวจะพาไปอาบน้ำแล้วจะได้นอน” เมื่อเห็นว่าพลอยใสคงไม่เข้าใจ ตะโขงจึงต้องหยุดพูดเพราะหากโพล่งคำหยาบออกไปเจ้าตัวเล็กนี่ได้กลัวพวกเขาจนร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังล่อให้สัตว์ในป่าออกมาแน่“จะไม่ต้มหนูกินจริงๆ ใช่มั้ย?” มิวายที่จะถามออกไปให้ตัวเองได้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ต้มเธอกินจริงๆ ตะโขงนั้นส่ายหน้าให้ ส่วนตะเข้พยักหน้าให้ แน่นอนว่าพอเขาตอบไม่เหมือนกันใจดวงน้อยที่กำลังจะหายกังวลก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีกครั้ง“ถ้าเธอยังไม่เลิกถาม ไอ้โขงมันจะกินเธอแบบสดๆ”“กะ กินแบบสดๆ” พลอยใสยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเมื่อเห็นสายตาที่เรียบนิ่งของตะโขง ชายหนุ่มก็ได้แต่ส่ายหน้าให้คนตรงหน้าเบาๆ แล้วลุกขึ้นเก็บกล่องข้างของตัวเองกับของตะเข้ไปแช่ไว้ในกะละมัง“ล้อเล่นน่า รีบกินไปเถอะเดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำ”“หนูอิ่มแล้ว…”“ยังไม่ทันได้
Magbasa pa
5.อยากเสียบ
พลอยใสได้แต่นอนเกร็งตัวอยู่แบบนั้นเมื่อนี่เป็นครั้งแรกเลยที่นอกจากพ่อเธอก็เพิ่งเคยนอนกับผู้ชายคนอื่น ดวงตากลมโตจ้องมองหลังคากระท่อมอยู่แบบนั้น ไม่กล้าที่จะหลับเพราะกลัวว่าพวกเขาจะล่วงเกินหรือทำอะไรเธอ แต่ดวงตามันก็เริ่มจะปิดลง“ถ้าเธอไม่อยากหลับเพราะได้นอนกับผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรด้วย เดี๋ยวฉันกับไอ้เข้ทำอะไรเธอก่อนมั้ยละ จะได้เป็นอะไรกันแล้วเธอจะได้นอนหลับแบบสบายๆ” เสียงของตะโขงที่นอนหันหลังให้เธอนั้นเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของพลอยใสนานนับหลายนาทีแล้ว“ทำอะไรเหรอคะ?”“เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้ง?” ตะโขงหันกลับมามองหญิงสาวตัวเล็กที่ดวงตานั้นยังใสแจ๋วและจ้องมองไปยังหลังคาอยู่แบบนั้น“ทำไมหนูต้องแกล้งด้วยคะ?” พลอยใสหันไปถามตะโขงแล้วขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่เข้าใจในความหมายนั้นของเขา ชายหนุ่มจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพลิกตัวมานอนหงายมองหลังคาเหมือนกับคนข้างกาย“พี่โขง ทำไมพี่ไม่ตอบหนูล่ะคะ..หลับแล้วเหรอ?”“ตาฉันยังลืมอยู่ แบบนี้เรียกว่าหลับเหรอ?”“ก็พี่เงียบทำไม?”“ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว รีบหลับไปซะพรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน”“พวกพี่ทำงานอะไรคะ ในป่าแบบนี้มีงานทำด้วยเหรอ?”“นอนเถอะครั
Magbasa pa
6.เย็นไว้
ตอนเช้า~บรรยากาศยามเช้าภายในป่านั้นเป็นอะไรทีดีมาก ไม่ว่าจะเป็นอากาสที่สดชื่นเย็นสบาย ไม่มีกลิ่นควันรถหรือกลิ่นควันจากโรงงานอุตสาหกรรม ไม่มีเสียงรถวิ่งหรือเสียงเครื่องจักรดังมีเพียงเสียงนกเสียงสัตว์เล็กต่างที่ตื่นมาส่งเสียงร้อง เพื่อพากันออกหาอาหารแต่เช้าตรู่เช่นเดียวกับพลอยใสที่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเนื่องจากเมื่อคืนทั้งร้อนทั้งเหนียวตัวนอนไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่ แถมยังรู้สึกว่าร่างกายตัวเองแปลกๆ ไปยังไงไม่รู้จึงต้องรีบตื่นมาสูดอากาศยามเช้า“อ๊า! น้ำเย็นจัง” พลอยใสสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเธอเดินมาที่ลำธารและเอาเท้าข้างขวาแตะลงไปในน้ำที่ใสแจ๋วแต่มันกับเย็นเหมือนน้ำที่ถูกแช่ในตู้เย็นซะงั้น ในมือเธอตอนนี้กำลังถือถุงสบู่ของตัวเองที่ค้นออกมาจากกระเป๋าไว้เธอวางมันลงบนโขดหินขนาดใหญ่แล้วหยิบแปรงสีฟันกับยาสีฟันขึ้นมาเพื่อเตรียมล้างหน้าแปรงฟัน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงแล้ว แต่ภายในป่านั้นไม่ได้สว่างมากเหมือนนอกป่า แต่ก็ไม่ได้มืดมากเพราะดวงอาทิตย์ก็เริ่มส่องลงมาให้ความสว่างแล้ว“ตื่นเช้าจัง” ร่างสูงในร้อยแปดสิบหกเดินมายืนด้านหลังของพลอยใสที่นั่งยองอยู่ข้างลำธาร เธอจึงหันไปมองก็เห็นว่าเป็นตะ
Magbasa pa
7.น้องพลอยกับพี่เข้
หลังจากกินข้าวเสร็จตะโขงก็มาแต่งตัวชุดทำงานเป็นเสื้อยืดแขนยาวสีดำกับกางเกงยีนส์ขาวยาวรองเท้าผ้าใบ แล้วก็เดินตรงเข้าไปในป่าโดยมีพลอยใสมาคอยยืนส่งพร้อมกับมือเล็กที่ยกขึ้นไปบ๊ายบายเขาที่ไม่ได้หันมามองเลยแม้แต่น้อย“บ๊ายบายค่ะ สู้ๆ นะคะ” และเมื่อตะโขงไม่ยอมหันกลับมามองเธอจึงตะโกนตามหลังเขาไป จากนั้นก็เดินกลับไปที่กระท่อมจึงเห็นว่าตะเข้กำลังยกตะกร้าผ้าของพวกเขารวมไปถึงของเธอตรงไปที่ลำธาร“พี่เข้จะทำอะไรคะ?” เธอวิ่งไปดึงแขนของเขาไว้แล้วเอ่ยถามเมื่อเห็นตะเข้กำลังจะเทผ้าทั้งหมดใส่กะละมังใบใหญ่“ซักผ้าไง”“หนูรู้ค่ะ แต่เสื้อผ้าหนูไม่ต้องค่ะเดี๋ยวหนูซักเอง” พูดแล้วเธอก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอที่อยู่ในกะละมังนั้นเอามาใส่ในตะกร้าผ้าตามเดิม หากเป็นการซักเครื่องเธอก็จะไม่อะไรหรอก แต่นี่เป็นการซักมือมันคงดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่หากให้คนอื่นซักให้แบบนี้“แล้วพลอยซักผ้าเป็นเหรอ?”“เป็นสิคะ แค่ซักผ้าเอง…”“เดี๋ยวพี่ซักให้ดีกว่า หน้าที่ซักผ้าเป็นของพี่” ชายหนุ่มว่าพลางเดินไปยกตะกร้าผ้าจากมือเล็กขึ้นมาถืออีกครั้ง เพราะจากมือที่นุ่มนิ่มกับท่าทางเก้ๆ กังๆ เหมือนไม่เคยผ่านการทำงานหนักมานั้นเขาคิดว่าแม่สาวน้อ
Magbasa pa
8.หนูอยากไปดูผีเสื้อ
@กระท่อมกลางป่า“ว๊าว! สวยจังเลยนะคะ ผีเสื้อเยอะมากเลย” เสียงหวานแสนสดใสเอ่ยบอกเมื่อตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางผีเสื้อนับร้อยตัว ซึ่งตะเข้พาเดินลัดเลาะไปตามลำธารที่มีโขดหินมากมายกับน้ำใสๆ ที่ไหลเอื่อยๆ ทำให้เหล่าผีเสื้อแสนสวยมาบินว่อนอยู่บริเวณนี้“เห็นมั้ยพี่คิดแล้วว่าเธอต้องชอบ”“ต้องชอบสิคะ แบบนี้ในเมืองแทบไม่มีได้เห็นเลย” พลอยใสบอกด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็หย่อนก้นนั่งลงบนโขดหินแล้วเงียบลง เมื่อพูดถึงเมืองมันก็ทำให้เธอคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้“เป็นอะไรเหรอ?” ตะเข้ที่ยืนเท้าสะเอวเงยหน้าสูดอากาศที่สดชื่นอยู่นั้นถามขึ้นเมื่อหันไปเห็นพลอยใสทำหน้าเศร้าทั้งที่เมื่อสักครู่ยังดูมีความสุขกับส่งเสียงหัวเราะออกมาอยู่เลย“คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ…”“อ่อ โตแล้วนี่นาเราต้องหัดอยู่ด้วยตัวเองได้แล้ว”“จริงอยู่ค่ะที่โตแล้ว แต่อยู่กับพวกท่านมาตั้งแต่เด็ก…ว่าแต่พวกพี่ไม่มีครอบครัวเหรอคะ?”“พี่กับไอ้โขงโสด”“ไม่ใช่ค่ะ หมายถึงพ่อกับแม่น่ะ”“อ่อ ก็มีแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันแยกกันอยู่ พวกพี่โตแล้วนี่”“แล้วพวกท่านอยู่ไหนเหรอ?”“กล
Magbasa pa
9.ต้องถอดด้วยเหรอคะ
“ที่หมู่บ้านมีอะไรกันเหรอ?” ตะเข้เอ่ยถามขึ้นถึงเรื่องในหมู่บ้านที่สร้อยฟ้ามาเปรยกับเขาไว้“คนที่หมู่บ้านมีคนถูกยิงหลายรายและหลายคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่ามีโจรเข้ามาในหมู่บ้านพอมีคนเห็น คนที่เห็นก็จะถูกยิงขู่ แต่ที่แปลกคือมันเป็นโจรที่ไม่ได้มาขโมยของอะไรและเหมือนไม่ได้ตั้งใจฆ่า”“หมายความว่าแค่เข้ามาป่วน”“ก็อาจจะ ที่สำคัญตอนนี้เราสองคนมีชื่ออยู่ในแก๊งค์โจรพวกนั้นด้วย”“ห้ะ! พวกเรายังไม่ได้ไปทำเหี้ยไรเลยนะ”“ก็ใช่ไง มาอยู่ในป่าแล้วแม่งก็ยังมีปัญหาตามมาอีก” ตะโขงบอกอย่างเนือยๆ ถามว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ยังไง กับคนในหมู่บ้านโขงเข้เขาเป็นคนอธิบายไปเรียบร้อยและทุกคนก็เข้าใจแล้ว แต่กับคนในหมู่บ้านอื่นที่เข้าใจผิดนั้นก็คงได้แค่ปล่อยไปก่อนแล้วค่อยหาวิธีภายหลัง“มึงว่าพวกนั้นเป็นใคร?”“กูไม่รู้เลย คิดไม่ออก”“กูเดานะ มันต้องไม่ชอบขี้หน้าพวกเราหรือไม่ก็มีจุดประสงค์อื่น”“จุดประสงค์อื่น?”“ไม่รู้ว่าอะไรแต่มันต้องมีจุดประสงค์อื่นถ้าไม่ได้จะสร้างปัญหาให้พวกเรานะ” ส่วนตัวเขาเองก็ไม่รู้ด้วยเช่นกันว่าคนพวกนั้นคือใครถึงได้มาอ้างชื่อพวกเขาสร้างความวุ่นวายให้กับหมู่บ้านโขงเข้และหมู่บ้านอื่นๆ เช่นนี้ แต
Magbasa pa
10.เกมงูกินหอย
พลอยใสตอบตะเข้ด้วยรอยยิ้มหวานๆ จากนั้นก็ก้าวขาลงไปในน้ำที่ใสแจ๋วนั่นแล้วนั่งยองหันหลังให้สองหนุ่มก่อนจะใช้มือกวักน้ำเข้ามาใส่ตัวไม่ได้สนใจกับสองหนุ่มที่ตอนนี้แทบจะคลั่งตายกันอยู่แล้ว“กูไม่ไหวแล้วว่ะไอ้เหี้ย” ตะเข้สบถใส่แฝดพี่แล้วลุกขึ้นยืนถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดแล้วเดินไปนั่งซ้อนหลังของพลอยใส“อ้ะ พี่เข้?”“ครับ พี่อยากนั่งเล่นน้ำกับพลอยด้วยได้มั้ยครับ?” “ได้ค่ะ ว่าแต่อะไรทิ่มก้นหนูคะ” เธอถามพร้อมกับหันกลับไปหาตะเข้แล้วก็ต้องตาโตเมื่อเห็นเขาจับแท่งเอ็นแท่งใหญ่โชว์เธออยู่ และการที่เธอนั่งยองอยู่แบบนี้มันก็ทำให้กลีบดอกไม้ของเธอเด่นอยู่ตรงหน้าของตะเข้ที่ก็จับแก่นกายนั่นถูไปที่มันเบาๆ“อ๊าส์ ทะ ทำอะไรคะ?”“เล่นกับหอยเธอไง ไอ้โขงลงมาเล่นน้ำด้วยกันสิ” ตอบหญิงสาวตัวเล็กแล้วหันไปเรียกแฝดพี่ที่ตอนนี้ยืนถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมดแล้ว ร่างสูงจึงเดินมานั่งซ้อนหลังของพลอยใสแล้วเอื้อมมือไปกุมหน้าอกที่อวบใหญ่ของเธอไว้“พี่โขง…”“พวกเราอยู่กันที่นี่สองคนไม่เคยมีเพื่อนเล่นเพื่อนคุยเลย เธอช่วยมาเป็นเพื่อนเล่นให้พวกเราหน่อยได้มั้ย?” ตะโขงกดหัวไหล่ของพลอยใสเพื่อให้เธอนั่งลงแล้วกระซิบถามข้างใบหหูขาว
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status