EP.6 มัดมือชก 1/2

ธันวา...

หลังจากที่สงครามของเราสองคนสงบลง ผมก็ขับรถกลับคอนโดโดยมีคนขี้เมานอนหลับอยู่บนรถ ครั้งแรกที่เจอเธอในผับผมก็คิดอยู่ตั้งนานว่าใคร ที่ไหนได้น้องสาวไอ้คนที่แย่งน้ำแข็งไปจากผมนี่เอง

"นี่เธอตื่นได้แล้ว"

ผมเขย่าแขนคนที่หลับอยู่เพื่อปลุกให้ตื่น

"หื่อออกไปอย่ามายุ่ง! คนจะนอน รำคาญ!"

อ้าวคนเขาอุตส่าห์ปลุก

"ถึงคอนโดเธอแล้ว"

ผมเขย่าคนที่หลับอยู่อีกครั้งเพราะถึงที่พักของเธอแล้ว ถ้าถามว่าทำไมผมถึงรู้น่ะเหรอ? ก็ยัยนี่เช็คอินไว้ทุกที่ที่ตัวเองไปและที่อยู่ของตัวเองเต็มโซเชียลไปหมดน่ะสิ

"อย่ามามั่ว นายไม่รู้จักคอนโดฉัน"

เสียงเหมือนคนละเมอพูดเอื่อย ๆ ก่อนจะหลับต่ออย่างสบายใจโดยไม่สนใจผมที่กำลังนั่งถอนหายใจอยู่เพราะความหงุดหงิด

"ปลุกแล้วไม่ตื่น พรุ่งนี้ค่อยไปฟื้นที่บ้านพี่นะน้อง"

".........."

.

.

.

"ว๊ายตายแล้ว! ตาธันนี่แกไปฉุดลูกใครมาห๊ะ!"

เสียงแม่บังเกิดเกล้าที่นั่งดูซีรีส์เกาหลีเวลาตีสามกว่า ๆ ทำหน้าทำตาตกใจเมื่อผมอุ้มใครบางคนพาดไหล่เข้าไปในบ้าน ซึ่งต้องผ่านห้องนั่งเล่นที่แม่นั่งอยู่

"ไม่ได้ฉุดครับแม่ แต่ผมเห็นเขาหลับอยู่เลยเอากลับมาบ้านด้วย"

ผมยิ้มกวน ๆ วอนถูกตีหัวให้แม่ก่อนจะเดินเลยแม่ตรงไปยังบันไดของบ้าน

"เลิกได้ก็เลิกนะตาธัน ไอ้นิสัยหลอกฟันคนอื่นเนี่ย"

แม่พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย ซึ่งจริง ๆ แล้วมันก็เป็นนิสัยของผมเองแหละ น้อยคนนักที่จะรู้เพราะผมสร้างภาพลักษณ์ที่ดีเอาไว้เยอะ ทุกคนเลยไม่เคยเห็นอะไรแย่ ๆ ของผม

"โธ่แม่ นี่น่ะลูกสะใภ้แม่เลยนะผมเอามาฝากแม่โดยเฉพาะ ถ้าแม่ไม่เชื่อแม่ก็ลองกลับไปคิดทบทวนดูว่าผมเคยพาใครที่ไหนมาบ้านเรามั้ย"

"นี่แกพูดจริงเหรอ!"

"จริงครับแม่ นี่แหละลูกสะใภ้แม่ตัวจริงเสียงจริงเลย"

"ตายแล้วไหน ๆ แม่ขอดูหน้าหน่อย"

แม่พูดพลางลุกจากโซฟาแล้วเดินวนไปมา จับ ๆ ลูบ ๆ คลำ ๆ ใบหน้าและท่อนแขนของคนที่ผมอุ้มพาดไหล่ไว้ด้วยความตื่นเต้น เห็นเป็นหมาหรือไงมาลูบมาคลำอยู่ได้แม่นะแม่

"เป็นไงครับ ถูกใจแม่มั้ย"

ผมถามยิ้ม ๆ เมื่อเห็นแม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้คนที่หลับไม่ได้สติอยู่

"หืม ถูกใจมากเลยล่ะตาธัน เอางี้แกรีบ ๆ เอาไปเก็บในห้องแกเร็ว ๆ เดี๋ยวแม่จะไปหาชุดมาเปลี่ยนให้ ท่าทางคงดื่มกันมาเยอะสิท่ากลิ่นเหล้าจากแกแล้วก็แม่หนูนี่คลุ้งเชียว"

แม่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะดันหลังผมให้แบกคนที่หลับอยู่ขึ้นไปชั้นบน แล้วตัวเองก็รีบเดินไปปิดทีวีก่อนจะลุกลี้ลุกลนเดินขึ้นไปชั้นบนพร้อมผม

ฟาเรนท์...

แสงแดดยามเช้าที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านส่องเข้ามาในห้อง ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเวลานี้ก็น่าจะเกือบ ๆ บ่ายโมงได้เพราะดูจากนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง แต่...เดี๋ยวนะนี่มันไม่ใช่ห้องฉัน!

"ไอ้หมอโรคจิต! ไอ้ธันวาไอ้บ้า!"

ฉันโวยวายเสียงดังเพื่อให้คนที่พาฉันมาที่นี่ได้ยิน

"ว่าไงสาวน้อยตื่นสายนะเราอะ"

เสียงของคนที่เปิดประตูห้องพร้อมกับถือถาดอาหารเข้ามาพูดขึ้น

"นี่ ทำไมนายไม่ไปส่งฉันที่คอนโดห๊ะ"

ฉันก้าวสามขุมไปหาคนที่ยืนทำหน้ากวนโอ๊ยอยู่ก่อนจะวางถาดอาหารลง

"ไปแล้ว แต่ไม่ลงเองก็เลยพามาที่นี่"

พูดได้หน้าตาเฉยมาก

"แล้วทำไมนายไม่ปลุกฉัน!"

"ปลุกแล้วแต่เธอไม่ตื่นเองช่วยไม่ได้"

"นี่! "

"แหกปากอีกทีฉันจะเอาลิ้นฉันอุดปากเธอซะ"

ฉันหุบปากแทบไม่ทันก่อนจะกรีดร้องในใจมองแผ่นหลังของไอ้หมอบ้านั่นเดินออกไป นี่ฉันยังไม่ได้สะสางเรื่องที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันเลยนะ เดินหนีไปซะแล้ว แล้วเมื่อคืนเขาทำอะไรฉันบ้าง โอ๊ยให้ตายสิฟาเอ๊ยไม่น่าหลงกลเลย

"ทำไมนายไม่ออกไปจากหัวฉันสักทีนะ"

ฉันสบถกับตัวเองเมื่ออาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ก็ภาพเมื่อคืนของฉันกับนายนั่นยังติดตาฉันอยู่เลย ให้ตายเถอะไม่เสียตัวก็เหมือนเสียตัวนั่นแหละ หมดกัน!

"โธ่โว้ย!"

"อาบน้ำ กินข้าวเสร็จแล้วก็ลงไปข้างล่างได้แล้ว"

เสียงของคนที่ฉันไม่อยากเจอหน้าพูดขึ้นพลางเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่ปลายเตียง

"ฉันจะกลับบ้าน"

ฉันหันไปบอกคนที่นั่งลงข้างฉัน

"เดี๋ยวไปส่ง แต่ต้องอยู่กินมื้อเย็นด้วยกันก่อน"

"นี่! นายจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรนายต้องการอะไร"

ฉันชักจะเหลืออดกับเขาแล้วนะ

"ก็บอกไปแล้วว่าชอบ พูดไปแล้วว่าจะจีบ แล้วเมื่อคืนก็เป็นแฟนกันแล้วด้วยอย่าลืมสิ"

".........."

"ลงไปข้างล่างได้แล้ว แม่ทำขนมไว้รอ"

เขาพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วดึงแขนฉันให้ลุกตาม

"นายว่าไงนะ"

แม่เหรอ?

"บอกว่าแม่ทำขนมไว้รอเธอ"

"แม่?"

ฉันมองหน้าเขาอย่างอึ้ง ๆ นี่ฉันต้องลงไปเจอแม่เขาเหรอ? แล้วก็ต้องกินมื้อเย็นด้วยกันอีก? อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนท่านเห็นสภาพของฉันแล้วน่ะ

"ใช่แม่ฉันเอง ท่านตื่นเต้นมากเลยนะที่ได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้น่ะ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นมัน...

"นี่นายบ้าไปแล้วหรอ!"

"หรือว่าเมื่อคืนยังทำให้เธอเป็นสะใภ้แม่ฉันไม่ได้ งั้นฉันทำมากกว่าเมื่อคืนดีมั้ย? เธอจะได้เป็นสะใภ้แม่ฉัรอย่างสมบูรณ์แบบไง"

".........."

"ว่าไงล่ะ ทำเลยมั้ยห้องพร้อมเตียงพร้อม อาบน้ำแล้วด้วย"

"มะไม่!"

"งั้นก็ลงไปหาแม่ฉัน อย่าเรื่องมาก"

".........."