EP.7 มัดมือชก 2/2

ฟาเรนท์...

"อ้าวหนู ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ"

เสียงหญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยท่าทางใจดี ทักทายฉันขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ขณะที่ฉันกำลังเดินตามใครบางคนลงไปชั้นล่าง

"เอ่อค่ะตื่นแล้ว สวัสดีค่ะ"

ฉันยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าแบบที่คิดว่าสวยงามและเรียบร้อยที่สุดเท่าที่เคยทำมา อาการเกร็งแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนทำให้ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก ทำไมตอนนี้รู้สึกเหมือนมาเจอแม่สามีเลยนะ

"พาน้องมานั่งข้าง ๆ แม่สิตาธัน แล้วก็เดินไปหยิบขนมมาให้น้องด้วยล่ะ"

หญิงวัยกลางคนหันไปบอกลูกชาย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานมาให้ฉันอีกครั้ง

"ถ้าเธอบอกแม่ว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกัน หรือพูดอะไรไม่ดีกับแม่ฉันรวมถึงพูดเรื่องแย่ ๆ ของฉันให้แม่ฟัง ฉันจะบอกพี่ชายเธอเรื่องของเรา"

มือใหญ่กระตุกมือฉันให้เดินตามเขาไปก่อนจะกระซิบกระซาบข้างหูฉัน ฉันได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่และฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้หมอบ้านี่มันขู่ฉัน!

"ชื่ออะไรจ๊ะหนู"

คนตรงหน้่าถามอย่างเป็นมิตรขณะที่ฉันนั่งลงตรงโซฟาฝั่งตรงข้าม

"หนูชื่อฟาเรนท์ค่ะ"

ฉันตอบยิ้ม ๆ

"เป็นแฟนตาธันเหรอลูก คบกันนานแล้วเหรอทำไมแม่ไม่เห็นรู้เลย"

"เอ่อค่ะ ก็คบกันได้สักพักแล้วค่ะ"

"แล้วหนูเรียนที่ไหนจ๊ะ เรียนคณะอะไร"

"เรียนวิศวะค่ะ"

"หืม จริงเหรอจ๊ะ"

"ค่ะ เอ่อคุณน้าคะพอดีหนูต้องกลับบ้านแล้วค่ะ นี่ก็บ่ายแล้ว วันนี้หนูมีสอบฝึกสัมภาษณ์งานช่วงเย็นด้วยค่ะ คงไม่สะดวกอยู่ที่นี่นาน"

ฉันตอบคำถามเสร็จก็รีบตัดบททันที เพราะคิดว่าไม่ควรอยู่ที่นี่นานเกินไปอีกทั้งต้องใช้โอกาสนี้หนีไอ้หมอบ้านั่น แล้ววันนี้ก็เป็นวันแรกที่เริ่มสอบด้วย ดีหน่อยที่อาจารย์ให้สอบหลายวันเลยไม่ซีเรียสเท่าไหร่

"เดี๋ยวไปส่ง แต่ต้องชิมนี่ก่อน"

ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร เสียงทุ้มของคนที่เดินถือถาดขนมไทยเข้ามาก็ทำให้ฉันแทบสะดุ้ง ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

"อ้าวตาธันมาพอดีเลย นี่แม่ทำเองเลยนะ หนูฟาเรนท์ลองชิมดูสิลูก"

ถ้าฉันจะบอกว่าไม่ชอบของหวานจะผิดมั้ย

"ชิมสิ อร่อยนะ"

เสียงของคนที่นั่งลงข้างฉันพูดขึ้นเชิงบังคับ ทำให้ฉันที่ไม่กล้าปฏิเสธรีบตักขนมเม็ดกลม ๆ สีเหลืองเข้าปากอย่างรวดเร็ว

"เป็นไงจ๊ะ อร่อยมั้ย"

คุณน้าถาม

"อร่อยค่ะคุณน้า อร่อยมากเลย"

ฉันตอบพลางกลั้นใจกลืนขนมหวานลงคอ

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะ ๆ สิ กินหมดแล้วจะไปส่ง"

ว่าไงนะ? เสียงของคนข้าง ๆ ทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยท่าทีงุนงง แต่ก็ไม่กล้าเถียงอะไรเมื่อเห็นรอยยิ้มของผู้ใหญ่ตรงหน้ามองมาอย่างมีความหวัง

"ต่อไปนี้หนูฟาเรนท์เรียกแม่ว่าแม่ดีกว่านะ ไหน ๆ ก็เป็นแฟนตาธันแล้วแม่ไม่อยากให้เรียกอะไรที่ดูห่างเหินกันน่ะ"

"ค่ะแม่"

"งั้นเดี๋ยวแม่ไปห่อขนมในครัวให้หนูดีกว่าจะได้เอากลับไปกินที่บ้านด้วย ส่วนในถาดนี้เราสองคนจัดการให้แม่ทีนะ เดี๋ยวแม่มา"

คุณแม่พูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินเข้าไปในครัว ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่กับไอ้คนใจร้ายที่บังคับให้ฉันกินของหวานอยู่ตรงนี้

"รีบ ๆ กินเข้าไปสิ หรืออยากอยู่ต่อก็ได้นะฉันไม่ว่า"

คนข้าง ๆ พูดพลางขยับถาดขนมไทยเข้ามาใกล้ฉัน

"แล้วนายทำไมไม่กินล่ะ แม่ก็บอกอยู่ว่าให้ช่วยกันจัดการ"

ฉันประท้วงเมื่อคนข้าง ๆ ไม่ได้สนใจขนมไทยสีเหลืองในถาดนี้เลยสักนิด เอาแต่บังคับให้ฉันกินคนเดียวอยู่ได้

"ฉันไม่ชอบของหวาน เธอกิน ๆ ไปเหอะ"

"ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกันนะ ทำไมต้องให้ฉันกินด้วยล่ะ"

ฉันรีบบอก

"แล้วเมื่อคืนตอนอยู่ในรถ ก็ไม่เห็นว่าเธอจะไม่ชอบนี่ ทำไมยังกินมันได้ล่ะ"

".........."