ตอนที่ 115 : กฎที่ถูกฉีก

ตอนที่ 115 : กฎที่ถูกฉีก

เช้าวันนั้น หลินเยว่พบว่ากระดานกฎสิบข้อหน้าห้องทำแผลถูกฉีกออกเป็นสองท่อน เศษไม้ที่เคยเขียนคำว่า ห้ามใช้ผ้าซ้ำโดยไม่ต้ม ตกอยู่บนพื้นดิน มีรอยรองเท้าเหยียบซ้ำจนหมึกเลอะเป็นคราบดำ ส่วนกระดานอีกแผ่นหน้าห้องพักฟื้นถูกขูดคำว่า ล้างมือก่อนและหลังแตะผู้ป่วย จนอ่านแทบไม่ออก เซี่ยชิงหน้าซีด

"ท่านหัวหน้า ใครกล้าทำเช่นนี้เจ้าคะ"

ซูหนิงคุกเข่าลงเก็บเศษไม้ด้วยมือสั่น

"นี่ไม่ใช่แค่ทำลายป้ายเจ้าค่ะ พวกเขารู้ว่ากฎนี้ช่วยคนไข้"

หลินเยว่ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานที่ถูกฉีก ดวงตาเย็นลงทีละน้อย นางไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ด่าทอ เพียงกล่าวเสียงเรียบ

"จดเวลา พบความเสียหายยามเฉิน หน้าห้องทำแผล หน้าห้องพักฟื้น และหน้าครัวน้ำต้ม เก็บเศษไม้ไว้เป็นหลักฐาน ห้ามทิ้ง"

เซี่ยชิงรีบรับคำ

"เจ้าค่ะ"

ยังไม่ทันจัดการเสร็จ หมอหลวงเจิ้งก็เดินเข้ามาพร้อมหมอหลวงอีกสองคน ใบหน้าเรียบเฉยเกินไปจนดูเหมือนเตรียมไว้แล้ว

"เกิดเรื่องอะไรแต่เช้า"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"ท่านน่าจะเห็นแล้ว"

หมอหลวงเจิ้งปรายตามองเศษกระดาน

"ป้ายไม้ไม่กี่แผ่นเสียหาย ก็ทำเหมือนฟ้าถล่ม เจ้าให้ความสำคัญกับกระดานมากกว่าคนไข้หรือ"

ซูหนิงเงยหน้าขึ้นทันที

"กฎบนกระดานมีไว้เพื่อคนไข้เจ้าค่ะ"

หมอหลวงคนหนึ่งขมวดคิ้ว

"เจ้าพูดกับหมอหลวงเช่นนี้หรือ"

ซูหนิงเม้มปาก แต่ไม่ถอย หลินเยว่ก้าวมาข้างหน้า

"ซูหนิงพูดถูก กฎไม่ได้สำคัญเพราะเป็นตัวอักษร แต่เพราะมันเตือนให้คนทำสิ่งที่ช่วยชีวิตผู้ป่วย"

หมอหลวงเจิ้งยิ้มเย็น

"กฎที่ยังไม่ได้ผ่านหมอหลวงอาวุโส ก็เป็นเพียงคำสั่งของเจ้า"

หลินเยว่ยังไม่ทันตอบ เสียงคนวิ่งก็ดังมาจากเรือนทำแผล อวี้หลันวิ่งเข้ามา ใบหน้าตื่นตระหนก

"ท่านหัวหน้า เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ ผู้ป่วยแผลเย็บที่ขาซ้ายไข้ขึ้น แผลบวมแดงและมีหนองซึม"

หลินเยว่หันขวับ

"คนไหน"

"ชายชื่อเหลียงต้า เจ้าค่ะ เมื่อวานแผลยังแห้งดี"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ชิงเหยาก็วิ่งมาจากเรือนพักฟื้นอีกคน

"ท่านหัวหน้า ผู้ป่วยหญิงหลังทำแผลแขนก็มีไข้เช่นกันเจ้าค่ะ แผลร้อนและปวดมากขึ้น"

เซี่ยชิงหน้าซีด

"สองรายในเช้าเดียว..."

หลินเยว่ไม่เสียเวลาอีก

"ไปดูผู้ป่วยก่อน"

ในห้องทำแผล ผู้ป่วยชายชื่อเหลียงต้านอนกัดฟันอยู่บนเสื่อ ขาซ้ายพันผ้าไว้ แต่ผ้าชั้นนอกมีรอยเหลืองซึมออกมาเล็กน้อย หลินเยว่ล้างมือด้วยน้ำต้มเย็นและสุรากลั่นก่อนเปิดแผล ขอบแผลที่เมื่อวานยังแห้ง วันนี้บวมแดง ร้อน และมีหนองขุ่นซึมจากรอยเย็บบางจุด นางถามทันที

"เมื่อวานหลังยามอู่ ใครเปลี่ยนผ้าให้เขา"

ซูหนิงเปิดบันทึกเวรอย่างรวดเร็ว

"ตามบันทึกเวร ข้าเปลี่ยนผ้าตอนเช้า แผลแห้ง ไม่มีหนอง หลังยามอู่มีหมอหลวงหลิวเข้ามาตรวจแผลและสั่งเปิดดูอีกครั้ง แต่ไม่ได้ลงบันทึกเปลี่ยนผ้าเจ้าค่ะ"

หมอหลวงเจิ้งที่ตามเข้ามาหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย หลินเยว่ถามผู้ป่วย

"ตอนหมอหลวงหลิวเปิดแผล เขาล้างมือหรือไม่"

เหลียงต้าหน้าซีดเพราะไข้ แต่ยังตอบได้

"ข้า...ข้าไม่รู้ขอรับ เห็นเขาเข้ามาจากด้านนอก แล้วให้คนเปิดผ้าเลย"

ซูหนิงเสริมเสียงเบา

"ตอนนั้นข้าอยู่ห้องข้าง ๆ ได้ยินหมอหลวงหลิวบอกว่า ไม่ต้องยุ่งยาก แค่เปิดดูแผล"

หมอหลวงเจิ้งเสียงเข้ม

"เจ้าแน่ใจหรือ ซูหนิง คำพูดของเจ้ากำลังกล่าวหาหมอหลวง"

ซูหนิงมือสั่น แต่พยายามยืนตรง

"ข้าได้ยินเช่นนั้นจริงเจ้าค่ะ"

หลินเยว่ไม่ได้ต่อปากต่อคำ นางหันไปสั่ง

"ล้างแผลใหม่ ตัดเส้นไหมที่มีหนองเฉพาะจุด เปิดทางระบายหนองเล็กน้อย ใช้ผ้าต้มสะอาด พักแยก เฝ้าไข้ทุกครึ่งชั่วยาม"

จากนั้นนางไปดูผู้ป่วยหญิงอีกคน รายนี้แผลที่แขนบวมแดงคล้ายกัน แต่อาการเริ่มเร็วกว่ารายแรก หลินเยว่เปิดบันทึก พบว่าเมื่อวานตอนเย็นหมอหลวงอีกคนเข้ามาตรวจโดยไม่ได้ลงชื่อในสมุดเวร แต่คนไข้จำได้ว่าเป็นหมอชุดสีน้ำเงินเข้มจากเรือนอาวุโส

"เขาแตะแผลเจ้าโดยตรงหรือไม่"

หญิงคนนั้นพยักหน้าทั้งน้ำตา

"แตะเจ้าค่ะ เขาบอกว่าแผลเล็ก ไม่ต้องทำตามกฎมากมาย แล้วใช้ผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะเช็ดเลือดซึมให้ข้า"

เซี่ยชิงเบิกตา

"ผ้าบนโต๊ะ? โต๊ะนั้นเมื่อวานมีถาดผ้าสกปรกรอส่งต้มอยู่เจ้าค่ะ"

ห้องเงียบลงทันที หลินเยว่เงยหน้ามองหมอหลวงเจิ้ง

"นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกฎถูกฉีกและคนฝ่าฝืน"

หมอหลวงเจิ้งกัดฟัน

"แผลอาจติดเชื้อเองได้ ไม่จำเป็นต้องเกี่ยวกับหมอหลวง"

หลินเยว่กล่าวเสียงเย็น

"ข้าไม่ได้กล่าวจากความรู้สึก ข้าจะใช้หลักฐาน"

นางสั่งเซี่ยชิง

"นำบันทึกแผลของผู้ป่วยทั้งสองวันก่อนหน้า บันทึกเวรคนเข้าออก รายชื่อผู้สัมผัส และเวลาที่ไข้เริ่มมา"

เซี่ยชิงรีบวิ่งไปเอา ไม่นาน สมุดสามเล่มก็ถูกวางบนโต๊ะ หลินเยว่เปิดทีละหน้า

"เหลียงต้า แผลเย็บวันที่สิบสาม ยามเฉินเมื่อวาน แผลแห้ง ไม่มีไข้ ไม่มีบวมแดง ซูหนิงเปลี่ยนผ้าด้วยผ้าต้มสะอาด มีลายมือลงชื่อ ยามอู่ หมอหลวงหลิวเข้าตรวจโดยไม่มีบันทึกล้างมือ ไม่มีบันทึกใช้ผ้าสะอาด ยามจื่อเริ่มหนาวสั่น เช้านี้ไข้ขึ้น แผลมีหนอง"

นางเปิดอีกเล่ม

"ผู้ป่วยหญิงแซ่เมิ่ง แผลแขน วันที่สิบสอง ยามซื่อเมื่อวาน แผลแดงลด ไม่มีหนอง ชิงเหยาลงบันทึก ยามโหย่วหมอหลวงไม่ลงชื่อเข้ามาตรวจ มีพยานสองคนเห็นใช้ผ้าบนโต๊ะที่ปะปนกับผ้าสกปรก ยามอิ๋นปวดแผลมากขึ้น เช้านี้ไข้ แผลร้อนและบวม"

หมอหลวงคนหนึ่งขยับจะพูด แต่หลินเยว่ยกกระดาษอีกแผ่นขึ้น

"นอกจากนี้ ผู้ป่วยแผลเปิดอีกหกรายในเรือนเดียวกันที่ไม่ได้ถูกเปิดแผลซ้ำเมื่อวาน ไม่มีไข้ ไม่มีหนองใหม่"

เสียงของนางดังชัดขึ้น

"อาการ เวลา และผู้สัมผัส ชี้ไปในทิศทางเดียวกัน ผู้ป่วยที่ถูกแตะแผลหลังมีผู้ฝ่าฝืนกฎติดเชื้อเพิ่ม ส่วนผู้ป่วยที่ทำตามกฎยังปกติ"

หมอหลวงเจิ้งหน้าเคร่ง

"นี่เป็นเพียงสองราย"

หลินเยว่ตอบ

"สองรายที่ไม่ควรถูกทำให้เสี่ยงตั้งแต่แรก"

ในตอนนั้น ขันทีจากตำหนักคุนหนิงมาถึงพร้อมนางกำนัล ฮองเฮาทรงทราบเรื่องจากเซี่ยชิงที่ส่งคนไปรายงานอย่างลับ ๆ พระนางยังไม่เสด็จมาเอง แต่ส่งพระเสาวนีย์มาก่อน ขันทีประกาศเสียงกังวาน

"พระเสาวนีย์ฮองเฮา"

ทุกคนคุกเข่าทันที ขันทีคลี่ม้วนผ้า

"ฮองเฮาทรงทราบว่ากฎสุขอนามัยของเรือนรักษาถูกทำลาย และมีผู้ป่วยติดเชื้อหลังมีผู้ฝ่าฝืนกฎ จึงมีพระเสาวนีย์ว่า ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป กฎสิบข้อของหลินเยว่ในเรือนรักษาและเรือนผู้ป่วย มีผลเทียบเท่าคำสั่งวังหลังในพื้นที่สตรี เด็ก ผู้ป่วยพักฟื้น และเรือนรักษาชั่วคราว ผู้ใดฉีก ทำลาย ละเลย หรือสั่งให้ผู้อื่นฝ่าฝืน โดยไม่มีเหตุทางการแพทย์ที่บันทึกไว้ ถือว่าขัดพระเสาวนีย์"

สีหน้าหมอหลวงเจิ้งซีดลงทันที ขันทีอ่านต่อ

"หมอหลวงทุกระดับที่เข้าพื้นที่ดังกล่าว ต้องลงชื่อ ล้างมือ ใช้ผ้าสะอาด และบันทึกการสัมผัสแผล ผู้ใดถืออาวุโสกดทับกฎรักษาความสะอาด ให้หลินเยว่มีสิทธิ์รายงานตรงต่อตำหนักคุนหนิง"

คำสุดท้ายเหมือนดาบปักลงกลางห้อง ขันทีม้วนผ้ากลับ แล้วมองทุกคน

"ฮองเฮาตรัสว่า คนที่อ้างตนเป็นหมอ แต่ไม่เห็นค่ากฎที่ช่วยลดความตาย ย่อมควรถามตนเองว่า ยังรักษาคนอยู่ หรือรักษาหน้าตนเอง"

หมอหลวงหลายคนก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าหายใจแรง หลินเยว่คุกเข่ารับคำ

"หม่อมฉันรับพระเสาวนีย์เพคะ"

ซูหนิงและแพทย์หญิงฝึกหัดหลายคนก้มหน้าด้วยน้ำตาคลอ พวกนางรู้ว่าตั้งแต่นี้ กฎที่พวกนางพยายามปกป้องไม่ได้เป็นเพียงป้ายไม้ที่ใครจะฉีกทิ้งได้ง่ายอีกต่อไป หลินเยว่ลุกขึ้น แล้วสั่งทันที

"เขียนกฎสิบข้อใหม่ แขวนกลับทุกเรือน ใช้ไม้หนากว่าเดิม ลงตราสำนักแพทย์หญิงและตราตำหนักคุนหนิงไว้ด้านล่าง ใต้ป้ายเพิ่มช่องสำหรับบันทึกวันตรวจเวร"

เซี่ยชิงตอบเสียงดัง

"เจ้าค่ะ"

ซูหนิงรีบกล่าว

"ข้าจะช่วยเฝ้า ไม่ให้ใครฉีกอีกเจ้าค่ะ"

หลินเยว่มองนาง

"ไม่ใช่แค่เฝ้าป้าย เฝ้าผู้ป่วยด้วย วันนี้สองรายต้องไม่ทรุดไปกว่านี้"

"เจ้าค่ะ"

หมอหลวงเจิ้งยืนอยู่มุมห้อง มือกำแน่นใต้แขนเสื้อ ดวงตาของเขาไม่ใช่เพียงความไม่พอใจอีกต่อไป แต่เป็นความแค้นที่ถูกผลักจนจนมุม เมื่อทุกคนแยกย้ายไปทำงาน เขาเดินออกจากเรือนรักษาอย่างเงียบงัน หมอหลวงคนสนิทรีบตามไป

"ท่านอาจารย์ ตอนนี้ฮองเฮาหนุนหลังนางถึงเพียงนี้ เราจะทำอย่างไรดีขอรับ"

หมอหลวงเจิ้งหยุดใต้เงาระเบียง หันมองกระดานกฎสิบข้อที่กำลังถูกแขวนกลับขึ้นไป เสียงค้อนตอกป้ายดังปัง ปัง ปัง ราวกับตอกลงบนศักดิ์ศรีของเขา เขากล่าวเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

"นางชนะเรื่องเล็ก เพราะนางทำให้ทุกคนจ้องตัวเลข จ้องบันทึก จ้องกฎ"

ศิษย์ถามเบา ๆ

"แล้วเราจะทำอย่างไร"

หมอหลวงเจิ้งหันไปมองเรือนรักษาที่เริ่มมีผู้ป่วยมากขึ้นเรื่อย ๆ

"คนที่ยืนสูงเกินไป เพียงพลาดครั้งเดียว ก็จะตกลงมาตายต่อหน้าทุกคน"

ดวงตาของเขาเย็นและมืด

"ข้าสาบาน ข้าจะทำให้หลินเยว่พลาดครั้งใหญ่ พลาดจนฮองเฮาก็ปกป้องนางไม่ได้"

ลมเย็นพัดผ่านระเบียงกระดานกฎสิบข้อหน้าทุกเรือนรักษาสั่นไหวเบา ๆและในเงาของอำนาจเก่าที่ยังไม่ตาย แผนการใหม่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน