LOGINตอนที่ 114 : กฎสิบข้อ
เช้าวันนั้น หลินเยว่ให้คนตั้งของห้องผู้ป่วยกระดานไม้ยาวสิบแผ่นหน้าลานเรือนรักษาชั่วคราว บนโต๊ะมีหมึกดำ พู่กันใหญ่ และผ้าขาวสะอาดวางเรียงกัน เซี่ยชิงยืนถือสมุดบันทึกอยู่ข้าง ๆ ซูหนิงกับนักเรียนพยาบาลรุ่นแรกยืนเรียงแถวอย่างตั้งใจ ส่วนคนงาน ช่างไม้ ช่างปูน คนครัว และผู้ช่วยยา ต่างมองกระดานเหล่านั้นด้วยสีหน้าระแวดระวัง ทุกคนรู้แล้วว่า เมื่อใดที่หลินเยว่ตั้งกระดานไม้ ย่อมมีเรื่องใหม่ให้ทำเพิ่มและเรื่องใหม่ของหลินเยว่มักไม่ง่าย หลินเยว่ยืนหน้ากระดาน แววตาสงบ แต่เสียงชัดเจน
"ตั้งแต่วันนี้ เรือนรักษาทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นเรือนชั่วคราว เรือนทำแผล เรือนพักฟื้น หรือเรือนแยกโรค ต้องใช้กฎเดียวกัน"
ช่างไม้คนหนึ่งกระซิบกับเพื่อน
"มาอีกแล้ว กฎใหม่"
คนครัวหญิงถอนหายใจเบา ๆ
"เมื่อวานให้ต้มน้ำสามหม้อ วันนี้คงให้ต้มห้าหม้อกระมัง"
ซูหนิงได้ยิน แต่ไม่หัวเราะ นางยืนตัวตรง รู้ดีว่ากฎที่ดูยุ่งยากหลายข้อเคยช่วยชีวิตคนไข้มาแล้ว หลินเยว่หยิบพู่กันขึ้นมา เขียนตัวใหญ่บนกระดานแผ่นแรก กฎสิบข้อของห้องผู้ป่วย เสียงกระซิบเบาลงทันที นางเขียนข้อแรก หนึ่ง ห้ามผู้ป่วยติดเชื้อปะปนกับผู้ป่วยแผลเปิด เด็กอ่อน สตรีหลังคลอด และผู้ป่วยพักฟื้นแล้วหันมาอธิบาย
"คนไอรุนแรง ไข้สูง ท้องเสียมาก มีผื่นแปลก หรือสงสัยโรคติดต่อ ต้องแยกทันที อย่าให้เขานอนรวมกับคนมีแผล คนหลังผ่าตัด หรือเด็กเล็ก โรคหนึ่งอาจกลายเป็นหลายโรคได้ หากเราปล่อยให้ผู้ป่วยปนกัน"
นางเขียนข้อที่สอง สอง ห้ามใช้ผ้าซ้ำโดยไม่ต้ม
"ผ้าพันแผล ผ้าเช็ดตัว ผ้ารองเตียง หากเปื้อนเลือด หนอง อาเจียน เหงื่อ หรือของเสีย ต้องใส่ถังผ้าสกปรกและนำไปต้มก่อนใช้ใหม่ ห้ามนำไปสะบัดแล้วใช้ซ้ำ"
ข้อที่สาม สาม ห้ามใช้น้ำดิบกับแผล ยา และผู้ป่วยอ่อนแรง
"น้ำดื่มต้องต้ม น้ำล้างแผลต้องต้มแล้วปล่อยเย็น น้ำผสมยาต้องสะอาด น้ำดิบจากบ่ออาจดูใส แต่มีสิ่งที่เรามองไม่เห็นซ่อนอยู่"
คนครัวหญิงทำหน้าลำบากใจทันที
"หลินหมอหญิง ถ้าต้มน้ำทุกอย่าง ฟืนจะหมดเร็วมากเจ้าค่ะ"
หลินเยว่ตอบ
"ฟืนหมดซื้อเพิ่มได้ คนตายซื้อกลับมาไม่ได้"
คนครัวเงียบลง ข้อที่สี่ สี่ ล้างมือก่อนและหลังแตะผู้ป่วยทุกครั้ง ข้อที่ห้า ห้า แยกของสะอาดและของสกปรก ห้ามวางบนโต๊ะเดียวกัน ข้อที่หก หก ยาที่ให้ผู้ป่วยต้องตรงชื่อ ตรงเวลา และจดบันทึกทุกครั้ง ข้อที่เจ็ด เจ็ด ผู้ป่วยที่อาการทรุดต้องแจ้งทันที ห้ามรอดูเอง ข้อที่แปด แปด ของเสียจากผู้ป่วยต้องนำออกทางทางสกปรก ห้ามผ่านห้องยา ห้องผ้า หรือพื้นที่อาหาร ข้อที่เก้า เก้า เตียง เสื่อ และพื้นที่ผู้ป่วยต้องทำความสะอาดทุกวัน ข้อที่สิบ สิบ ทุกเรือนต้องมีบันทึกเวร ผู้รับผิดชอบ และรายงานอาการผิดปกติ เมื่อเขียนครบทั้งสิบข้อ กระดานไม้ยาวตั้งเรียงหน้าลานเหมือนกำแพงกฎเกณฑ์ที่ไม่มีใครหลบได้ง่าย คนงานหลายคนเริ่มบ่นทันที
"แค่ขนไม้ก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องจำทางสะอาดทางสกปรกอีก"
"ถังผ้าก็มีหลายสีจนงง"
"น้ำดิบก็ห้าม ผ้าซ้ำก็ห้าม จะให้คนป่วยนอนบนทองหรืออย่างไร"
ผู้ช่วยยาอีกคนกระซิบ
"ลงบันทึกทุกครั้งเสียเวลานัก ผู้ป่วยมากขึ้นทุกวัน มือก็ไม่พอ"
เสียงบ่นดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเซี่ยชิงเริ่มหน้าเครียด ซูหนิงก้าวออกมาเล็กน้อย นางมองคนงานแล้วพูดอย่างไม่ดังนัก แต่จริงใจ
"ข้าเคยคิดว่าผ้าผืนเดียวใช้ซ้ำได้ น้ำบ่อใสก็คงสะอาด สามีข้าจึงแผลเน่าแล้วตาย ข้าไม่รู้มาก่อนว่าความประหยัดแบบผิด ๆ อาจแลกด้วยชีวิตคน"
เสียงบ่นเงียบลงบางส่วน หลินเยว่มองซูหนิงแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ
"ข้าไม่ขอให้พวกเจ้าจำทุกข้อในวันเดียว แต่ขอให้ทำตามป้าย ทำตามหัวหน้ากลุ่ม และถามเมื่อไม่แน่ใจ กฎสิบข้อไม่ได้มีไว้ลงโทษพวกเจ้า แต่มีไว้ป้องกันไม่ให้ความผิดพลาดเล็ก ๆ กลายเป็นศพ"
วันแรกของกฎสิบข้อเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คนครัวยกน้ำดิบไปผิดถัง ถูกซูหนิงจับได้ก่อนนำไปให้ผู้ป่วยดื่ม ช่างปูนเดินถือผ้าเปื้อนเลือดผ่านหน้าห้องยา เซี่ยชิงต้องรีบสั่งให้หยุดและพาไปทางสกปรก เด็กฝึกหัดคนหนึ่งลืมจดเวลาป้อนยา ถูกหลินเยว่ให้ยืนคัดคำว่า ยาที่ไม่ถูกบันทึก เท่ากับยาที่ไม่มีใครรับผิดชอบ ยี่สิบรอบ ผู้ช่วยยาอีกคนวางถุงยาตรวจแล้วไว้ข้างถุงยารอทิ้ง หลินเยว่ไม่ตำหนิยาว เพียงให้เขาแยกใหม่ต่อหน้าทุกคน แล้วถามว่า
"ถุงนี้ผิดไปถึงมือคนไข้ จะเกิดอะไร"
ผู้ช่วยยาหน้าซีด รีบก้มหน้าตอบ
"อาจเกิดอันตรายขอรับ"
วันที่สอง ทุกคนยังบ่น
วันที่สาม เสียงบ่นลดลง
วันที่สี่ คนเริ่มเตือนกันเอง
"อย่าเอาผ้าสกปรกไปทางนั้น นั่นทางสะอาด"
"ล้างมือก่อน เจ้าจะไปแตะแผลไม่ใช่หรือ"
"เด็กไข้สูงอย่าให้ไปนั่งใกล้คนไอ"
"จดเวลาป้อนยาหรือยัง"
ซูหนิงเดินตรวจเวรข้างเตียงด้วยสมุดเล่มเล็ก นางยังเขียนไม่งาม แต่เริ่มจดได้ชัดขึ้น เด็กไข้สูง อาเป่า ไข้ลด กินน้ำได้ ไม่มีอาเจียน ชายชราไอ เสมหะลด ไม่มีเลือด หายใจดีขึ้น หญิงแผลมีดบาด บวมแดงลด ไม่มีหนองใหม่ อาเหลียง ช่างฝึกงาน แผลเย็บแห้ง ไม่มีไข้ หลินเยว่ตรวจสมุดแล้วพยักหน้า
"ดีขึ้นมาก"
ซูหนิงยิ้มอย่างภูมิใจ
"ข้าดูตามกฎสิบข้อเจ้าค่ะ ถ้าผ้าสกปรกไม่ปน แผลก็ไม่เหม็นเหมือนก่อน"
สิ่งที่ทำให้ทุกคนยอมรับกฎมากที่สุด ไม่ใช่คำสั่งของหลินเยว่ แต่คือผลลัพธ์ ก่อนใช้กฎสิบข้อ เจ็ดวันก่อนหน้า เรือนรักษาชั่วคราวมีผู้ป่วยแผลบวมแดงหลังทำแผลหกราย มีไข้หลังแผลเปิดสามราย และมีผู้ป่วยท้องเสียที่สงสัยดื่มน้ำไม่สะอาดสองราย หลังใช้กฎสิบข้อครบเจ็ดวัน ผู้ป่วยแผลบวมแดงรายใหม่ลดเหลือสองราย ไข้หลังทำแผลเหลือหนึ่งราย และไม่มีผู้ป่วยท้องเสียใหม่จากน้ำในเรือนรักษา เซี่ยชิงถือกระดาษตัวเลขมาหาหลินเยว่ด้วยดวงตาเป็นประกาย
"ท่านหัวหน้า ตัวเลขชัดมากเจ้าค่ะ"
หลินเยว่รับมาอ่าน
"ยังเร็วเกินไปที่จะสรุปทั้งหมด แต่ทิศทางดี"
ซูหนิงถาม
"หมายความว่ากฎได้ผลใช่หรือไม่เจ้าคะ"
หลินเยว่ตอบ
"ใช่ อย่างน้อยเราพิสูจน์ได้ว่า เมื่อคนป่วยไม่ปนกัน ผ้าสะอาดแยกชัด น้ำถูกต้ม และทุกคนล้างมือ การติดเชื้อลดลง"
หัวหน้าช่างหูซึ่งเคยกังวลเรื่องความยุ่งยาก เดินเข้ามาฟังด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"ก่อนนี้ข้าคิดว่าเราสร้างเรือนให้ท่าน แต่ตอนนี้ดูเหมือนท่านกำลังสร้างนิสัยใหม่ให้คนทั้งลาน"
หลินเยว่ยิ้มเล็กน้อย
"เรือนที่ดีช่วยได้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งคือคนที่อยู่ในเรือนต้องทำถูก"
วันนั้น หลินเยว่ให้คนคัดกฎสิบข้อลงบนกระดานหลายชุด
หนึ่งชุดติดหน้าห้องตรวจ
หนึ่งชุดติดหน้าเรือนทำแผล
หนึ่งชุดติดหน้าเรือนพักฟื้น
หนึ่งชุดติดหน้าเรือนแยกโรค
หนึ่งชุดติดหน้าครัวน้ำต้ม
หนึ่งชุดติดหน้าคลังผ้าสะอาด
ทุกแผ่นเขียนด้วยตัวอักษรใหญ่ อ่านง่าย และมีภาพสัญลักษณ์เล็ก ๆ สำหรับคนอ่านไม่คล่อง เช่น มือกับน้ำ หม้อเดือด ผ้าสองถัง เสื่อผู้ป่วยแยกกัน เมื่อกระดานสุดท้ายถูกแขวนหน้าทางเข้าเรือนรักษาชั่วคราว ผู้ป่วย ญาติ คนงาน และแพทย์ฝึกหัดต่างหยุดมอง เซี่ยชิงกล่าวด้วยความตื้นตัน
"ในที่สุดกฎนี้ก็อยู่หน้าทุกเรือนแล้วเจ้าค่ะ"
หลินเยว่ยืนมองกระดานไม้
"กฎไม่ได้มีค่าเพราะถูกแขวน แต่มีค่าเมื่อทุกคนทำตาม"
ซูหนิงยืนอยู่ข้างนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความภูมิใจ
"ข้าจะช่วยดูเจ้าค่ะ หากใครลืม ข้าจะเตือน"
หลินเยว่พยักหน้า
"ดี นี่คือหน้าที่พยาบาลเช่นกัน ไม่ใช่แค่ป้อนน้ำหรือเช็ดตัว แต่ดูแลให้สภาพแวดล้อมไม่ทำร้ายผู้ป่วย"
ช่วงบ่าย ฮองเฮาส่งนางกำนัลมาดูงาน เมื่อเห็นกฎสิบข้อ นางกำนัลคัดลอกกลับไปหนึ่งชุดเพื่อถวายฮองเฮา ไม่นาน มีข่าวกลับมาว่า ฮองเฮาทรงชมว่า
"นี่ไม่ใช่เพียงกฎของเรือนรักษา แต่เป็นกฎของความรับผิดชอบ"
คำชมนี้ยิ่งทำให้คนในลานมีกำลังใจ แต่สำหรับหมอหลวงฝ่ายเก่า มันคือหนามอีกดอกที่ตำอำนาจเดิม ยามเย็น หมอหลวงเจิ้งเดินเข้ามาหน้าเรือนรักษาชั่วคราวพร้อมหมอหลวงอาวุโสอีกสองคน เขาเงยหน้ามองกระดานกฎสิบข้อ ใบหน้ามืดครึ้ม
"ใครอนุญาตให้ติดป้ายเหล่านี้หน้าทุกเรือน"
เซี่ยชิงรีบตอบ
"เป็นคำสั่งของท่านหัวหน้าหลินเจ้าค่ะ"
หมอหลวงเจิ้งกล่าวเสียงเย็น
"เรือนเหล่านี้ยังอยู่ในพื้นที่สำนักแพทย์หลวง ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของหลินเยว่ นางไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนหน้าทุกเรือนให้เป็นประกาศของตนเอง"
ซูหนิงก้าวออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"แต่ว่ากฎนี้ช่วยให้คนไข้ติดเชื้อน้อยลงจริง ๆ เจ้าค่ะ"
หมอหลวงคนหนึ่งหันไปมองนางด้วยสายตาดูแคลน
"เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าพูดแทรกหมอหลวง"
ซูหนิงหน้าซีด แต่ยังยืนอยู่
"ข้าเป็นนักเรียนพยาบาลเจ้าค่ะ"
หมอหลวงคนนั้นหัวเราะหยัน
"นักเรียนพยาบาล? คนเช็ดพื้นที่เพิ่งเรียนล้างมือไม่กี่วัน กล้าสั่งสอนหมอหลวงแล้วหรือ"
หลินเยว่เดินออกมาจากเรือนทำแผลพอดี นางได้ยินคำสุดท้ายชัดเจน
"ซูหนิงไม่ได้สั่งสอนท่าน นางรายงานผลที่นางเห็นจากข้างเตียงผู้ป่วย"
หมอหลวงเจิ้งหันมา
"หลินเยว่ เจ้าติดกฎเหล่านี้โดยไม่ผ่านมติหมอหลวงอาวุโส ทำให้คนงานและผู้ช่วยสับสน ทำให้ผู้ป่วยตื่นกลัว เห็นป้ายเต็มไปหมดเหมือนเรือนโรคระบาด"
หลินเยว่กล่าวสงบ
"ผู้ป่วยตื่นกลัวเพราะเห็นป้าย หรือเพราะก่อนหน้านี้ไม่มีป้ายจนเขาไม่รู้ว่าอะไรสะอาด อะไรสกปรก"
หมอหลวงเจิ้งหน้าแข็ง
"อย่าบิดคำ ข้าสั่งให้ลอกกฎเหล่านี้ออกก่อน แล้วค่อยนำเข้าที่ประชุมสำนักแพทย์หลวงพิจารณา"
เซี่ยชิงอุทาน
"ลอกออกหรือเจ้าคะ"
ซูหนิงรีบหันไปมองกระดานที่เพิ่งติด คนงานหลายคนหยุดมือ ผู้ป่วยที่นอนอยู่ใกล้ประตูเริ่มหันมามองอย่างกังวล หลินเยว่สบตาหมอหลวงเจิ้ง
"ท่านสั่งให้ลอกกฎที่ช่วยลดการติดเชื้อออก?"
หมอหลวงเจิ้งกล่าวหนักแน่น
"ข้าสั่งให้ลอกประกาศที่ยังไม่ได้รับอนุมัติจากหมอหลวงอาวุโสออก"
หลินเยว่ถาม
"หากลอกออกแล้วคนใช้ผ้าซ้ำ น้ำดิบกลับมา คนไข้ติดเชื้อเพิ่ม ท่านรับผิดชอบหรือไม่"
หมอหลวงเจิ้งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนตอบ
"อย่าเอาชีวิตผู้ป่วยมาข่มขู่ข้า"
หลินเยว่เสียงเย็นลง
"ข้าไม่ได้ข่มขู่ ข้าถามถึงความรับผิดชอบ"
บรรยากาศหน้าห้องผู้ป่วยตึงจนเหมือนเชือกถูกดึงสุดแรง หมอหลวงเจิ้งหันไปสั่งผู้ช่วยของตน
"ลอกป้ายออก"
ผู้ช่วยลังเล คนงานหลายคนมองหน้ากัน ซูหนิงก้าวไปยืนหน้ากระดานโดยไม่รู้ตัว มือทั้งสองกำแน่น เซี่ยชิงก็ขยับไปขวางอีกคน หลินเยว่ยังยืนนิ่ง แต่ดวงตาของนางเย็นเฉียบ
"ผู้ใดแตะกฎสิบข้อ ก่อนที่ฝ่าบาทหรือฮองเฮาจะมีคำสั่ง ข้าจะบันทึกชื่อไว้ในรายงานว่า ผู้นั้นขัดขวางมาตรการป้องกันการติดเชื้อในเรือนรักษา"
หมอหลวงเจิ้งหน้าเปลี่ยนสี
"เจ้า..."
ในขณะนั้น ลมเย็นพัดผ่านกระดานไม้ กฎสิบข้อสั่นไหวเบา ๆ หน้าเรือนรักษาทุกแห่ง เหมือนคำประกาศที่ไม่ยอมหลุดจากผนังง่าย ๆ และหลินเยว่รู้ดีว่า ศึกครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเรื่องป้ายไม้แต่มันคือการต่อสู้ว่า มาตรฐานใหม่ของโรงพยาบาลหลวง จะถูกแขวนไว้เพื่อช่วยชีวิตคน หรือถูกดึงลงเพราะอำนาจเก่าที่ยังไม่ยอมปล่อยมือ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม







