INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่ 24 : ศาลเจ้าร้าง
Fecha de publicación:
2026-07-27 06:38:41ตอนที่ 24 : ศาลเจ้าร้าง
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว
ความมืดปกคลุมเมืองชิงเหออย่างเงียบงัน มีเพียงแสงตะเกียงตามตรอกสายหลักที่ยังส่องริบหรี่ ทว่าด้านนอกกำแพงเมืองกลับมืดสนิท ราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนเข้าไปในเงา
ภายในสำนักแพทย์ตะวันออก หลินเยว่กำลังเก็บของลงในถุงผ้าใบเล็ก
เข็มเงิน
ผ้าสะอาด
ขวดแก้วเปล่าสองใบ
กระดาษไข
ไม้คีบขนาดเล็ก
และถุงผ้าสำหรับเก็บตัวอย่าง
เซียวอวี้เดินเข้ามาพอดี
เมื่อเห็นของในมือของนาง เขาก็ขมวดคิ้วทันที
"เจ้าจะไปจริงหรือ"
หลินเยว่ไม่เงยหน้า
"ใช่"
"ข้าจะให้คนของข้าไป"
"ไม่พอ"
เซียวอวี้ถอนหายใจ
"หลินเยว่ ศาลเจ้าร้างคืนนี้อาจเป็นกับดัก"
"ข้ารู้"
"หากเจ้าถูกพบ แม้แต่ข้าก็อาจช่วยไม่ทัน"
หลินเยว่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
แววตานิ่งสงบเช่นเดิม
"หากข้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง ข้าจะไม่มีวันรู้ว่าพวกมันใช้ยาแบบใด"
"ข้าต้องรู้ว่าสิ่งที่ฆ่าคนคืออะไร"
"เพราะเมื่อมีคนป่วยอีก ข้าจะได้ช่วยเขา"
เซียวอวี้สบตานางอยู่นาน
สุดท้ายก็ยอมแพ้
"เช่นนั้น เจ้าต้องฟังคำสั่งข้าทุกอย่าง"
หลินเยว่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"ตกลง"
ไม่นาน ทั้งสองก็เปลี่ยนเสื้อผ้า
หลินเยว่สวมชุดผ้าฝ้ายเก่า สีหม่นเหมือนหญิงเร่ขายผ้า ผมถูกรวบซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมศีรษะ
เซียวอวี้สวมเสื้อผ้าพ่อค้าธรรมดา แบกห่อผ้าขนาดใหญ่ไว้บนหลัง
หากมองผ่าน ๆ คงไม่มีผู้ใดคิดว่าทั้งสองต่างมีเป้าหมายเดียวกัน
เมื่อออกจากเมือง ทั้งคู่เดินเคียงกันบนทางดินแคบ
ลมกลางคืนพัดเอากลิ่นดินชื้นลอยมา
หลินเยว่กล่าวเบา ๆ
"คนของเจ้าตามมาหรือไม่"
เซียวอวี้ยิ้มจาง
"มี"
"อยู่ที่ใด"
"เจ้าหาไม่พบ"
นางหัวเราะเบา ๆ
"สมกับเป็นพ่อค้า"
เซียวอวี้เหลือบมอง
"เจ้าก็ยังประชดเก่ง"
ศาลเจ้าร้างตั้งอยู่กลางป่าเตี้ย ห่างจากเมืองประมาณครึ่งชั่วยาม
หลังคาบางส่วนพังลง
กำแพงแตกร้าว
พระพุทธรูปองค์ใหญ่ด้านในเหลือเพียงครึ่งองค์
แต่คืนนี้ กลับมีแสงตะเกียงหลายดวงส่องอยู่ภายใน
เซียวอวี้ยกมือส่งสัญญาณ
ทั้งสองหมอบลงหลังพุ่มไม้
ไม่นาน
เกวียนสามคันก็แล่นเข้ามา
ชายชุดดำหลายสิบคนทยอยลงจากรถ
พวกเขาช่วยกันยกกล่องไม้ใบใหญ่ลงมาเรียงไว้ในลานศาลเจ้า
หลินเยว่เพ่งมอง
ทุกกล่องมีตราดอกบัวสีดำประทับอยู่ด้านข้าง
นางกระซิบ
"ดอกบัวดำ"
เซียวอวี้พยักหน้า
"ใช่"
ชายชุดดำเปิดกล่องหนึ่งออก
ภายในเต็มไปด้วยขวดยาและยาลูกกลอนสีดำหลายร้อยเม็ด
แม้ทั้งสองอยู่ไกล
หลินเยว่ก็ยังได้กลิ่นจาง ๆ ลอยมาตามลม
กลิ่นฉุน
ขม
และมีสมุนไพรบางชนิดที่นางเคยพบในคลังยาของสกุลสวี่
หัวใจนางเต้นแรงขึ้น
"กลิ่นเดียวกับยาที่เด็กชายสกุลสวี่กิน"
เซียวอวี้หันมอง
"แน่ใจหรือ"
"เกือบแน่"
"แต่ข้าต้องได้ตัวอย่าง"
เซียวอวี้ขมวดคิ้ว
"อันตราย"
หลินเยว่มองกล่องยา
"ข้าต้องรู้ส่วนประกอบ"
ก่อนที่เขาจะทันห้าม
นางก็อาศัยจังหวะที่ชายชุดดำหันไปอีกด้าน ค่อย ๆ เลียบกำแพงศาลเจ้าเข้าไป
เซียวอวี้ถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนเคลื่อนตามอย่างไร้เสียง
หลินเยว่หมอบอยู่หลังเสาหินแตก
กล่องยาอยู่ห่างเพียงไม่กี่ก้าว
ชายเฝ้ายากำลังหันหลังคุยกับเพื่อน
นางค่อย ๆ เปิดถุงผ้า
หยิบไม้คีบเล็กออกมา
คีบยาลูกกลอนหนึ่งเม็ดใส่ขวดแก้ว
จากนั้นใช้ปลายไม้แตะผงที่ติดอยู่บนฝากล่องใส่อีกขวดหนึ่ง
ทุกขั้นตอนทำอย่างช้าและระมัดระวัง
ไม่ให้มือสัมผัสยาโดยตรง
ไม่ให้ตัวอย่างปนเปื้อน
ขณะกำลังปิดฝาขวด
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"ใครอยู่ตรงนั้น"
หลินเยว่ชะงัก
ชายชุดดำคนหนึ่งหันมาเห็นเงาเคลื่อนไหว
เขาชักดาบทันที
"จับมัน"
ในเสี้ยววินาทีนั้น
มือแข็งแรงข้างหนึ่งคว้าข้อมือหลินเยว่
เซียวอวี้ดึงนางเข้าหาตัว
ทั้งสองกลิ้งหลบเข้าไปหลังพระพุทธรูปเก่า
เสียงฝีเท้าหนักดังใกล้เข้ามา
ชายชุดดำหลายคนถือคบเพลิงเดินค้น
หลินเยว่แทบหยุดหายใจ
พื้นที่หลังพระพุทธรูปแคบมาก
ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนแทบสัมผัสกัน
นางได้ยินเสียงลมหายใจของเซียวอวี้
สม่ำเสมอ
ไม่เร็ว
ไม่สั่น
แม้ถูกคนหลายสิบคนค้นหา
หัวใจของเขากลับเต้นช้าและมั่นคง
หลินเยว่เป็นแพทย์
นางเคยจับชีพจรคนนับไม่ถ้วน
คนธรรมดาในสถานการณ์เช่นนี้ หัวใจย่อมเต้นแรง
แต่บุรุษผู้นี้กลับควบคุมร่างกายได้อย่างน่าประหลาด
นางเงยหน้ามองเขา
แสงคบเพลิงส่องผ่านช่องกำแพงพอดี
ใบหน้าคมคายยังสงบนิ่ง
ดวงตาเยือกเย็นเหมือนผิวน้ำในคืนไร้ลม
หลินเยว่กระซิบแผ่วเบา
"เจ้าเคยผ่านสนามรบ"
เซียวอวี้หันมามอง
แต่ไม่ได้ตอบ
ความเงียบของเขา
กลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
ชายชุดดำเดินผ่านพระพุทธรูปไป
หนึ่งในนั้นกล่าว
"อาจเป็นสัตว์"
อีกคนส่ายหน้า
"ระวังไว้ นายท่านกำลังจะมา"
เมื่อได้ยินคำว่า นายท่าน
เซียวอวี้กับหลินเยว่สบตากันทันที
ไม่นาน
เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าศาล
ชายผู้สวมหน้ากากสีดำเดินเข้ามาช้า ๆ
ลูกน้องทุกคนคุกเข่าพร้อมกัน
"คารวะนายท่าน"
ชายสวมหน้ากากกวาดสายตามองกล่องยา
"ครบหรือยัง"
"ครบทั้งหมดขอรับ"
"ยาลูกกลอนล็อตใหม่อยู่ครบ"
ชายสวมหน้ากากเปิดกล่องหนึ่ง
หยิบยาขึ้นมาดู
"ดี"
"ส่งทั้งหมดไปเมืองหลวง"
ลูกน้องตอบพร้อมกัน
"ขอรับ"
เขากล่าวต่อ
"อย่าให้เกิดความผิดพลาด"
"ครั้งนี้คือแผนใหญ่"
"เมื่อของถึงเมืองหลวง"
"ทุกอย่างจะเริ่มต้น"
หลินเยว่กำขวดตัวอย่างแน่น
เมืองหลวงอีกแล้ว
สมุนไพรที่หายไป
ยาลูกกลอน
โกดังไฟไหม้
ทั้งหมดกำลังถูกส่งไปเมืองหลวงจริง ๆ
ชายสวมหน้ากากกล่าวต่อ
"ส่วนหมอหญิง"
ทุกคนเงียบลง
"หากมีโอกาส"
"จับเป็น"
"หากไม่ได้"
"ฆ่า"
หลินเยว่เม้มริมฝีปาก
เซียวอวี้สัมผัสได้ว่านางกำลังจะขยับ
เขาส่ายหน้าเบา ๆ
ห้าม
เวลานี้ยังไม่ใช่เวลา
หลังจากตรวจของเสร็จ
ขบวนเกวียนเริ่มเคลื่อนตัวออกจากศาลเจ้า
ชายชุดดำทยอยเดินตาม
เมื่อทุกอย่างเงียบลง
เซียวอวี้จึงกระซิบ
"ไป"
ทั้งสองรีบถอยออกทางด้านหลังศาล
เดินลัดป่ากลับเมืองอย่างรวดเร็ว
จนห่างออกมาหลายร้อยก้าว
หลินเยว่จึงถอนหายใจยาว
นางหยิบขวดยาตัวอย่างขึ้นดู
"ได้มาแล้ว"
เซียวอวี้ยิ้มบาง
"คุ้มกับความเสี่ยง"
หลินเยว่พยักหน้า
"ข้าจะหาส่วนประกอบให้ได้"
ทั้งสองเดินต่อไปท่ามกลางความมืด
ไม่มีใครรู้ว่า
บนพื้นหินหลังพระพุทธรูปเก่า
มีเข็มเงินเล่มเล็กตกอยู่หนึ่งเล่ม
ปลายเข็มสะท้อนแสงจันทร์เพียงแวบเดียว
หลังจากทั้งสองจากไปไม่นาน
ชายชุดดำผู้หนึ่งเดินกลับมาตรวจพื้นที่อีกครั้ง
เขาก้มลง
หยิบเข็มเงินขึ้นจากพื้น
ก่อนรีบนำไปคุกเข่าต่อหน้าชายสวมหน้ากาก
"นายท่าน"
"พบสิ่งนี้"
ชายสวมหน้ากากรับเข็มเงินมา
เขาหมุนดูอยู่ครู่หนึ่ง
แววตาหลังหน้ากากค่อย ๆ เย็นเยียบ
"หมอหญิง..."
เขากำเข็มเงินแน่น
"ในที่สุดก็ยื่นเบาะแสให้ข้าด้วยตัวเอง"
ลมกลางคืนพัดผ่านศาลเจ้าร้างอีกครั้ง
การสืบสวนของหลินเยว่ก้าวหน้าไปหนึ่งก้าว
แต่ในขณะเดียวกัน
ศัตรูก็ได้ร่องรอยของนางเป็นครั้งแรก
และเกมไล่ล่าที่แท้จริง
เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
Último capítulo
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
