บทที่ 5

"เข้าใจรึ? ด้วยเหตุใดเล่า?" ซูอวิ๋นเหลือบมองซูอวี่ซีด้วยสายตาเย็นชา

ซูอวี่ซีมิได้คาดคิดว่าซูอวิ๋นจะตอบเช่นนี้ นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองซูอวิ๋นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย "พี่สาวยังโกรธข้าอยู่หรือ? พี่สาวต้องการให้ข้าทำเช่นไร ท่านถึงจะให้อภัย?"

ซูอวิ๋นมิได้เอ่ยวาจา เพียงมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ซูอวี่ซียกมือขึ้นเช็ดน้ำตา "พี่สาวจะต้องบีบคั้นให้ข้าตายเสียก่อน ถึงจะพอพระทัยหรือ? ข้ารู้ว่าตั้งแต่เล็กท่านพ่อท่านแม่รักข้ามากกว่าสักหน่อย พี่ชายทั้งหลายก็ตามใจข้ายิ่งนัก ทุกคนล้วนละเลยท่านจริงๆ แต่ท่านก็ยังเป็นธิดาตระกูลซู การอภิเษกกับอ๋องหวยหนานก็มิใช่เรื่องเลวร้าย อย่างไรเสียพระองค์ก็ทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ มีฐานันดรศักดิ์สูงส่ง"

"หากพี่สาวแค้นที่ข้าได้หมั้นหมายกับพี่เซียว... ข้า... ข้าก็ยอมสละคู่หมั้นนี้ได้ เพียงแต่ขอให้พี่สาวยินดีก็พอ"

ซูอวี่ซีกล่าวพลางโงนเงนคล้ายจะล้ม

ซูอวิ๋นขมวดคิ้ว รู้สึกว่าซูอวี่ซีคงไม่ได้มาดีแน่

ไฉนจู่ๆ จึงมาขวางทางนาง เพียงเพื่อจะกล่าววาจาเหล่านี้?

ต้องมีอุบายซ่อนอยู่แน่

ก่อนที่นางจะทันคิดได้ว่าซูอวี่ซีมีอุบายใด ซูอวี่ซีที่อยู่เบื้องหน้าก็พลันร้องโอยอย่างกะทันหัน ทรุดตัวลงกับพื้น แล้วตบหน้าตนเองเต็มแรง

ผิวพรรณนางนั้นบอบบางอยู่แล้ว ทั้งยังได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากตระกูลซูมาหลายปี พอโดนตบไปทีเดียว ใบหน้าครึ่งซีกก็พลันบวมแดงขึ้นมาทันที

ซูอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น

ซูอวี่ซีคงไม่ทำเช่นนี้โดยไร้สาเหตุ ต้องมีผู้คนอยู่แถวนี้แน่...

นางไม่ได้ตาย เรื่องราวได้เบี่ยงเบนไปจากโครงเรื่องเดิมแล้ว นางไม่อาจคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในชั่วขณะนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น ครู่ถัดมา นางถูกผลักอย่างรุนแรงจนเกือบเสียหลักล้ม ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าซูอวี่ซี ก้มลงพยุงนางขึ้นมา จากนั้นก็หันมามองซูอวิ๋นด้วยสายตาดุดัน "ซูอวิ๋น! ต่อให้เจ้าไม่พอใจเพียงใด ก็ไม่ควรลงมือกับอวี่ซี!"

"เพราะเรื่องของเจ้า นางรู้สึกผิดนักหนา เมื่อคืนร้องไห้ทั้งคืนจนตาแทบบอด นางเป็นห่วงว่าเจ้าไปอยู่จวนอ๋องหวยหนานแล้วจะถูกรังแก นางคิดถึงเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าจะทำกับนางเช่นนี้ได้อย่างไร?"

ซูอวิ๋นมองบุรุษตรงหน้า

เขาคือซูเซี่ยงหยาง พี่ชายใหญ่ของนาง

ตอนเด็กๆ ซูอวิ๋นกับซูเซี่ยงหยางสนิทสนมกันมาก แต่ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด ท่าทีของซูเซี่ยงหยางที่มีต่อนางก็เย็นชาลงเรื่อยๆ จนถึงขั้นรังเกียจ

แต่ก่อนซูอวิ๋นคิดไม่ตก กระทั่งได้ตายไปครั้งหนึ่งถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วซูอวี่ซีคอยยุยงใส่ร้ายนางอยู่เบื้องหลังมาตลอด

ยามนี้มองดูพี่ชายใหญ่ที่แต่ก่อนนางเคารพนัก ซูอวิ๋นรู้สึกเพียงหัวใจเย็นชา "หากพี่ใหญ่คิดว่าข้าลงมือ ก็ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด"

"แต่พี่ใหญ่คงลืมไปแล้ว ข้าในฐานะพระชายาอ๋องหวยหนาน ต่อให้ลงโทษสั่งสอนคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ไม่รู้กาลเทศะสักคน ก็คงไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิข้าหรอก"

ว่าแล้วซูอวิ๋นก็ก้าวเดินอย่างสง่างามไปยังเบื้องหน้าซูอวี่ซีและซูเซี่ยงหยาง

ซูเซี่ยงหยางขมวดคิ้ว จ้องมองซูอวิ๋นด้วยสายตาระแวดระวัง

ส่วนซูอวี่ซีนั้นซบอิงอยู่ในอ้อมอกของซูเซี่ยงหยาง ท่าทางอ่อนแอน่าสงสาร

ซูอวิ๋นหยุดยืนตรงหน้าทั้งสอง จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นตบลงบนใบหน้าอีกซีกของซูอวี่ซีอย่างแรง

แรงของนางมากพอที่เล็บจะข่วนผ่านแก้มอันนุ่มนิ่มของซูอวี่ซี ทำให้ซูอวี่ซีร้องด้วยความตกใจ รีบยกมือปิดหน้า

ใบหน้าครึ่งซีกแสบร้อน น้ำตาของนางไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่ มองซูอวิ๋นด้วยสายตาน้อยใจ

ซูเซี่ยงหยางก็ตะลึงงัน ไม่คิดว่าซูอวิ๋นจะลงมือจริงๆ

"เจ้า!" เขาเพิ่งจะขยับตัว ร่างหนึ่งก็พลันมาขวางหน้าซูอวิ๋นเอาไว้ ผู้นั้นคือซูอิ่ง องครักษ์ลับที่คอยคุ้มครองซูอวิ๋นอยู่ในที่ลับ

ซูอิ่งได้รับคำสั่งจากเซียวลู่เซิงให้คุ้มครองซูอวิ๋นให้กลับถึงจวนอ๋องหวยหนานอย่างปลอดภัย ไม่ว่าใครจะคิดทำร้ายซูอวิ๋น ย่อมเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้

ซูเซี่ยงหยางเมื่อเห็นซูอิ่งก็สีหน้าแปรเปลี่ยนทันที มองซูอวิ๋นด้วยความไม่อยากเชื่อ

ใครๆ ก็รู้ว่าเซียวลู่เซิงนิสัยโหดเหี้ยม ชอบประหารบ่าวไพร่ด้วยการตีจนตาย ทุกคนล้วนคิดว่าซูอวิ๋นแต่งเข้าจวนอ๋องหวยหนานไป คงมีชีวิตอยู่ไม่เกินสองวัน

แรกเริ่มเมื่อซูเซี่ยงหยางรู้ว่าต้องให้ซูอวิ๋นแต่งไปแทน ก็รู้สึกสงสาร แต่พอนึกถึงซูอวี่ซีผู้อ่อนแอ เขาก็ต้องใจแข็ง

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ เซียวลู่เซิงจะปฏิบัติต่อซูอวิ๋นไม่เลวนัก ถึงขั้นให้องครักษ์ลับติดตามคุ้มครองซูอวิ๋นด้วย

สีหน้าของเขาในยามนี้ซับซ้อนยิ่งนัก

แต่ซูอวิ๋นกลับไม่มองเขาอีก "ซูอิ่ง พวกเราไป"

"น้อง..." ซูเซี่ยงหยางมองแผ่นหลังของซูอวิ๋น เผลอเอ่ยปากออกมาโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อมองซูอวิ๋นจากไป เขากลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก ราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างไป

"พี่ใหญ่..." เสียงร้องไห้อ่อนแอของซูอวี่ซีดึงความสนใจของซูเซี่ยงหยางกลับมา เขามองไปที่ซูอวี่ซี จึงพบว่าบนแก้มของนางมีรอยแผลลึก ใบหน้าที่เคยขาวนวลบัดนี้บวมแดงไปทั้งหน้า ดูน่าเกลียดยิ่งนัก

"ทำไมถึงรุนแรงเพียงนี้!" ซูเซี่ยงหยางตกใจ รีบพาซูอวี่ซีกลับไปทายา

ซูอวิ๋นออกจากจวนตระกูลซู นั่งลงในรถม้า เลิกม่านรถมองจวนที่เก็บความทรงจำ 16 ปีของนางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเบือนสายตากลับอย่างเย็นชา

นับจากนี้ไป นางกับตระกูลซูก็ไม่มีความเกี่ยวพันใดๆ อีกแล้ว

หากภายภาคหน้าได้พบกัน ก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้น

ความผูกพันในอดีต ล้วนสลายไปพร้อมกับภาพที่ร่างของนางถูกทิ้งไว้หน้าจวนตระกูลซู ให้สุนัขจรจัดแทะกิน โดยไม่มีใครเหลียวแลจะเก็บศพ

รถม้าเข้าสู่จวนอ๋องหวยหนาน บ่าวไพร่ในจวนขนหีบสัมภาระบนรถเข้าไปในห้องของซูอวิ๋นและเซียวลู่เซิง

ซูอวิ๋นเปิดหีบ มองดูของเต็มหีบแล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ธูปหอมนั้นทำให้ท่านย่าตระกูลซู ตอนสาวท่านย่าลำบากมามาก เป็นโรคปวดศีรษะ กลางคืนนอนไม่หลับ ซูอวิ๋นต้องค้นตำราแพทย์มากมาย กว่าจะพบตำรับธูปหอมบำรุงจิตใจ ใช้เวลาหลายเดือน จนนิ้วถลอก จึงทำธูปหอมสำเร็จออกมาได้

นับแต่นั้นมา ท่านย่าซูก็ไม่เคยนอนไม่หลับอีก อาการปวดศีรษะก็ดีขึ้นมาก

ยาพวกรักษาบาดแผลล้วนเตรียมไว้ให้บิดาและพี่ชาย พวกเขาบาดเจ็บเป็นประจำ ย่อมต้องใช้ยาพวกนี้

ยังมียารักษาโรคหนาว ยาแก้ปวดกระดูก...

หีบใบใหญ่นี้เต็มไปด้วยความรักที่นางมีต่อทุกคนในตระกูลซู ทีละน้อยๆ บัดนี้กลับดูเหมือนเรื่องตลก

ขณะนั้น ซูอิ่งได้กลับไปรายงานเซียวลู่เซิงถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับซูอวิ๋นที่ตระกูลซูแล้ว

เซียวลู่เซิงหัวเราะเยาะเย็นชา

ตระกูลซูวางแผนดีนัก รู้ว่าเซียวอวี้ตอนนี้รุ่งโรจน์ดั่งตะวันกลางวัน อนาคตต้องได้เป็นใหญ่รองจากฮ่องเต้เพียงผู้เดียว จึงคิดจะส่งธิดาสุดที่รักไปแต่งกับอ๋องผิงหนาน น่าเสียดาย คราวนี้ตระกูลซูคงไม่สมหวังเสียแล้ว

"ไปสืบมาว่า สามปีก่อนซูอวิ๋นอยู่ที่ใด เคยไปถึงโม่เป่ยหรือไม่" เซียวลู่เซิงก้มหน้า สายตาตกลงบนตำราพิชัยสงครามในมือ น้ำเสียงเย็นชา ฟังไม่ออกถึงความยินดียินร้าย

ซูอิ่งพยักหน้า แล้วหายตัวไปจากเบื้องหน้าเซียวลู่เซิงอย่างรวดเร็ว

ในห้องมีการจุดธูปหอม หากซูอวิ๋นอยู่ที่นี่ ย่อมได้กลิ่นว่าเป็นธูปหอมบำรุงจิตใจที่นางคิดค้นขึ้นเพื่อรักษาอาการปวดศีรษะของท่านย่าซูนั่นเอง