บทที่ 6 คลอดแล้ว

ลูกศรลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดในห้องพักพิเศษของโรงพยาบาลพยายามจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปเข้าห้องน้ำแต่ประตูหน้าห้องพักเปิดออกมาก่อน 

"จะลุกไปไหนเหรอ" อาเธอร์กลับเข้ามาในห้องพักพร้อมกับเปิดไฟในห้องให้สว่างแล้วเดินเอาของที่ซื้อมาไปวางไว้โต๊ะ

"อยากเข้าห้องน้ำ" อาเธอร์เดินมาช่วยลากสายน้ำเกลือเพื่อพาคนป่วยไปเข้าห้องน้ำตามที่เธอต้องการ 

"พอแล้วเราเข้าไปเองได้รออยู่ตรงนี้แหละ" อาเธอร์ปล่อยให้ลูกศรเข้าไปในห้องน้ำเองแล้วกลับมาจัดอาหารที่ซื้อมาใส่ถ้วยจานรอ 

"ซื้ออะไรมาเยอะแยะ" ลูกศรถามคนตัวสูงที่กำลังเทอาหารใส่จานอยู่ 

"ของกินบำรุงเธอทั้งนั้นเร็วรีบมาทานร้อนๆอยู่เลย" ลูกศรเดินตามแรงพยุงของอาเธอร์ไปนั่งลงนเตียงผู้ป่วยแล้วมองอาหารมากมายกับไม่รู้สึกถึงความยากอาหารทั้งๆที่ท้องร้องประท้วงอยู่ 

"ไม่ค่อยอยากกินอะไรตอนนี้"

"เธอต้องฝืนกินเพื่อลูกจะได้แข็งแรงนะลูกศร" พอได้ยินคำว่าลูกก็ทำให้ลูกศรรู้สึกผิดขึ้นมาจริงสินะไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหนเธอก็ควรจะต้องกินเพราะตอนนี้ในท้องเธอมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่เธอควรจะห่วงไยเขามากกว่านี้ 

"อืมรู้แล้ว" จากนั่นลูกศรก็ฝืนกินอาหารที่อาเธอร์ซื้อมาให้ได้เยอะที่สุดเท่าที่ไหวส่วนอาเธอร์ก็กินเหมือนกันจนกระทั่งกินเสร็จประตูก็ถูกขึ้น 

"อ้าวกินข้าวกันแล้วเหรอ" แจนทักขึ้นยัยเพื่อนตัวอวบเดินนำเพื่อนชายใจหญิงอีกสองคนเข้ามาภายในห้อง 

"อ้าวอาเธอร์ก็อยู่เหรอ พวกเราสามคนนึกว่าจะไม่มีใครมานอนเฝ้ายัยศรเลยขนของจะมานอนเฝ้าคืนนี้" 

"อืมขอบคุณพวกคุณทุกคนมาก แต่คิดว่าคืนนี้จะเป็นคนนอนเฝ้าลูกศรเองครับ" อาเธอร์ตอบเพื่อนของลูกศร ทำให้เหล่าเพื่อนทั้งสามคนที่เข้ามาใหม่มองลูกศรอย่างจับผิด 

"ไหนทั้งสองคนบอกไม่ได้มีอะไรกันที่ลึกซึ้งทางใจไม่ใช่เหรอ" สองถามขึ้นในฐานะที่ตัวเองพอจะคุ้นเคยกับอาเธอร์อยู่บ้าง 

"ก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกัน แต่ผมห่วงลูกศรในฐานะที่มีลูกของผมในท้องของเขาเลยไปครับ" 

"อ่อในฐานะพ่อของหลานพวกเราเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะอยู่คุยกับลูกศรสักชั่วโมงก่อนแยกย้ายกันกลับแล้วกัน" พอฟังเพื่อนคุยตกลงกันแล้วลูกศรก็ตอบคำถามเรื่องอาการของตัวเองกับเหล่าเพื่อนสนิททั้งสามและคุยกันอีกหลายเรื่องจนถึงเวลาที่เพื่อนของตัวกลับ 

"นอนได้แล้วดึกแล้วนะลูกศร" อาเธอร์บอกลูกศรหลังจากเหล่าเพื่อนสนิทของเธอพากันกลับไปได้สักพักแล้ว 

"ปอนมันกระซิบว่าข่าวเรื่องท้องของฉันคนอื่นรู้กันทั้งรุ่นแล้วเหรอ" 

"ใช่ทุกคนรู้แล้ว" สีหน้าเป็นกังวลของลูกศรทำให้รู้ว่าเธอเริ่มจะกลับมาเครียดอีกครั้งแล้ว 

"ลูกศรเธอต้องเข้มแข็งเพื่อลูกถ้ายิ่งเครียดแล้วเขาหลุดจะไม่ยิ่งเสียใจกว่านี้เหรอ" อาเธอร์จับหน้าให้เธอฟังที่เขาพูด 

"อะอืมฉันจะเข้มแข็งไม่สนใจคนอื่นนอกจากลูกในท้อง" ลูกศรพยักหน้ารับรู้สึกอุ่นวาปในใจที่ตอนนี้มีอาเธอร์ที่เป็นพ่อของลูกนั้นอยู่เคียงข้างกัน 

"เธอเก่งมากนอนพักผ่อนได้แล้ว" จากนั้นเราสองคนก็ต่างแยกย้ายกันไปไปนอนเธอนอนบนเตียงผู้ป่วยส่วนเขาเดินไปนอนโซฟา 

หลังจากที่หมออนุญาตปล่อยให้ลูกศรกลับบ้านได้เธอก็ย้ายของมาอยู่คอนโดอาเธอร์จนกว่าจะถึงกำหนดคลอดในอีกหกเดือนข้างหน้า 

"เก็บของหมดแล้วนะ" อาเธอร์ให้คนงานที่บ้านของเขามาช่วยขนของในห้องของเธอที่แพ็คเสร็จหมดแล้วเพื่อที่จะเลี่ยงการยกของหนักหนึ่งในความเสี่ยงที่อาจจะทำให้แท้ง 

"หมดแล้ว" 

"ไปกันเถอะ" 

จากนั้นอาเธอร์ก็พาลูกศรมานั่งเพนท์เฮาส์หรูใหญ่โตไม่ต่างกับบ้านเดี่ยวแต่รอยฟ้าของเขา 

"เธอพักห้องนั้นส่วนนี่ห้องนอนของฉันมีอะไรก็เรียกได้ทุกเมื่อ" 

"ขอบใจนายมากนะ" 

"ไม่เป็นไรหน้าที่ฉันอยู่แล้ว"  

"อาเธอร์คือว่าเรื่องใช้ทุนนายจะไปไหม" ลูกศรถามคนที่จะเรียนจบเหมือนกันกับเธอ 

"ไม่ไปคงชดใช้ทุนคืนภาครัฐแล้วก็ไปเรียนรู้งานบริหารที่โรงพยาบาลของทางครอบครัวด้วย" 

"แล้วถ้าฉัน..."

"เธอไม่ต้องห่วงเดียวครอบครัวฉันชดใช้ทุนให้แล้วถ้าอยากทำงานระหว่างที่ตั้งท้องก็ไปเป็นแพทย์ฝึกหัดที่โรงพยาบาลของฉันไปก่อนถึงเวลาท้องโตมากจนไม่ไหวอยากพักค่อยเลิกทำก่อนคลอด" ลูกศรตาเป็นประกายเพราะว่าเธอกลัวว่าจะอยู่เฉยไปอีกเกือบครึ่งปีคนที่ทำอะไรตลอดเวลาอย่างเธอคงเบื่อแย่พอได้ยินเขาบอกอย่านั้นก็ค่อยใจชื่นขึ้นมาหน่อย 

"ขอบคุณนะตกลงตามนั้น" ลูกศรยิ้มกว้างแต่ผู้ชายตรงหน้าดูจะชะงักไปเรียกตั้งหลายรอบก็ไม่ตอบ 

"อาเธอร์ขอตัวเข้าห้องก่อนนะ"

"อะอืมเธอไปเถอะ" ลูกศรหันหลังเข้าห้องของเธอชั่วคราวตอนนี้ 

ลูกศรกับอาเธอร์ที่ต้องใกล้ชิดกันทุกวันเกือบครึ่งปีขนเด็กตะคลอดความสัมพันธ์ของพวกเขายังเป็นเหมือนเพื่อนร่วมห้องไม่สามารถพยับความสัมพันธ์เป็นคนรักได้

"อาเธอร์เจ็บท้อง!" กลางดึกลูกศรรู้สึกถึงความบีบรัดแล้วน้ำคล้ำที่เปียกชื้นขึ้นมามากกว่าปกติปลุกผู้ชายที่ปูที่นอนอยู่ข้างล่างเตียงของเธอ

"ว่าไงนะลูกศร" 

"เราจะคลอดแล้วปวดท้องมากฮื่อไม่ไหวแล้ว" ลูกศรร้องไห้โหอย่าเจ็บปวดทรมานทำให้คนที่ยังไม่ตื่นดีรีบดีดตัวลุกขึ้นรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์โทรออกเบอร์ฉุกเฉินให้รถพยาบาลมาในห้านาที 

จากนั้นความวุ่นวายก็เกิดขึ้นภายในห้องนอนคนมากมายต่างรีบพาลูกศรไปนังห้องคลอดโดยด่วน 

"คลอดหรือยังลูก" คุณแม่ของอาเธอร์ที่ถูกโทรปลุกกลางดึกรีบวิ่งนำหน้าสามีมาถึงลูกชายคนเดียวก่อนจะถามอย่างตื่นตกใจ 

"ยังเลยครับคุณแม่เข้าไปจะครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่คลอด ลูกศรเธอบอกจะคลอดเองไม่ผ่าต้องใช้เวลาครับ" 

"จะเป็นอันตรายไหมนะสาธุขอให้หลานของฉันปลอดภัย" คุณย่าประนอมมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปด้วยขนาดที่เดินวนจนเวียนหัวหน้าห้องคลอด 

"คุณใจเย็นน่าเดียวก็คลอดนั่งลงก่อนเดียวเป็นลมเดินวนไปวนมาอย่างนั้นมันไม่ดีนะ" คุณพ่อรีบฉุดรั้นแขนของภรรยาท่านให้นิ่งสงบหยุดเดินแล้วหันมานั่งรอหมอออกมาอย่างเดียว 

"แต่ฉันกลัวไม่สิตื่นเต้นด้วยโอ้ยนี้หลานคนแรกของเรานะไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกอย่างไงออกมาได้แล้ว" 

"ผมกับลูกก็ตื่นเต้นเหมือนกันนั้นแหละไม่ใช่แค่คุณ ดูลูกชายคุณกำลังจะได้เป็นพ่อคนเต็มตัวแล้วมือเย็นเฉียบเลย" ผู้เป็นพ่อกุมมือให้กำลังบุตรชายคนเดียวของเขา 

"ผมไม่เป็นไรครับพ่อ" อาเธอร์พูดขึ้นแต่น้ำเสียงก็ยังปิดความร้อนรนเอาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน 

รอไปอีกเกือบสามชั่วโมงสุดท้ายคุณหมอก็เดินออกมาพร้อมกับบอกว่าปลอดภัยทั้งแม่และเด็กจะย้ายไปห้องพักฟื้นได้ส่วนเด็กมีภาวะตัวเหลืองเล็กน้อยจะพาน้องไปอบที่ตู้ก่อนจะพาไปส่งคุณแม่บนห้องพัก 

"ไปรอบนห้องกันก่อนเถอะ" ทั้งสามคนต่างรู้สึกถึงการรอคอยที่จะพบหน้าทารกน้อยอย่างปลื้มใจยิ่งกับคนที่เป็นพ่อครั้งแรกยิ่งแล้วใหญ่ถึงแม้เขาจะเกิดมาด้วยความไม่ตั้งใจแต่รู้สึกรักโดยไม่มีเหตุผลมันเป็นอย่างนี้นี่เอง 

"เป็นยังไงบ้างหนูลูกศร" 

"หนูค่อยยังชั่วแล้วละค่ะคุณน้า" ลูกศรที่ผ่านความทรมานจากการคลอดลูกครั้งแรกออกมาได้ยิ้มบางๆให้กับคุณแม่ของอาเธอร์  

"เจ็บมากไหมลูกศร ผมขอบคุณมากนะที่ยอมเจ็บเพื่อให้ลูกได้เกิดมา" อาเธอร์ขอบคุณผู้หญิงที่ตอนนี้เขารู้สึกว่าเธอเหมือนเพื่อนสนิทที่มีแต่ความหวังดีให้อย่างมากยิ่งนับถือน้ำใจเธอเป็นที่สุด

"ไม่ต้องขอบคุณเพราะลูกศรก็อยากให้เขาเกิดมาเหมือนกัน" ลูกศรน้ำตาไหลด้วยความรู้สึกยินดีที่สุดตั้งแต่เกิดมาแค่ได้ยินเสียหวีดร้องไห้ของเด็กทารกแรกเกิดกับตัวทารกน้อยที่พยาบาลอุ้มมาให้ดูก่อนที่จะเอาออกไปตู้อบ