บทที่ 8 โกหกพ่อแม่

หลังจากออกจากโรงพยาบาลลูกศรก็ได้มาอยู่ที่บ้านของอาเธอร์เพราะจะได้สะดวกในการที่จะมีคนช่วยเลี้ยงออกัสน้อย

“ให้หนูลูกศรอยู่ห้องข้างล่างนี้แหละจะได้ไม่ขึ้นลงลำบาก น้าให้แม่บ้านจัดห้องให้เรียบร้อยแล้ว” คุณแม่ของอาเธอร์ให้แม่บ้านจัดห้องนอนให้เธอในระหว่างที่มาอยู่เลี้ยงดูออกัสน้อย 

“ขอบคุณคุณน้ากับคุณลุงมากนะคะสำหรับทุกอย่างที่ดูแลหนูมา”ลูกศรยกมือไหว้ขอบคุณพ่อแม่ของอาเธอร์ที่รู้จักมาครึ่งปีจนคลอดลูกออกมาท่านช่วยดูแลเธอดีเป็นเหมือนคนในครอบครัวจริงๆ 

“เรื่องเล็กน้อยอย่างเกรงใจเลยหนูลูกศร” คุณลุงพูดพร้อมรอยยิ้มผู้ใหญ่ใจดีให้กับแม่ของหลานชาย 

“สงสัยเจ้าหนูออกัสจะหิวนมแล้วครับร้องขึ้นมาจากที่ดีๆอยู่กับพ่อ” อาเธอร์อุ้มลูกชายตัวน้อยมาส่งให้ลูกศรที่พึ่งเอาของมาเก็บในห้องนอนที่ถูกจัดให้อยู่ที่บ้านของเขา 

“โอ๋โอ๋หนูหิวนมแล้วเหรอคะลูก” ลูกศรรับเอาทารกน้อยมาโอบอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนของเธออย่างถนุถนอมเป็นที่สุด 

“ออกไปกันเถอะทุกคนให้ออกัสน้อยของเราได้หลับจะได้ไม่รบกวนหลาน” จากนั้นทั้งหมดก็ทยอยกันออกไปจากห้องไม่รบกวนเด็กทารกน้อยที่กำลังร้องไห้งอแงอยู่ 

“ค่อยๆดูดก็ได้ครับลูกไม่มีคนแย้งหนูหรอก” ลูกศรพาลูกมานอนบนอกพร้อมกับตัวเธอ พอเห็นเจ้าเด็กน้อยอายุไม่กี่วันดูดนมอย่างแรงดูแล้วรู้สึกมั่นเขี้ยวลูบตัวทุยเบาๆพร้อมกับกล่อมให้หลับ 

“ฮือแง่” เสียงครางร้องสะอื้นยังมีให้ได้ยินจนกระทั้งหลับคาเต้าแล้วปากค่อยคลายจุกออกมาเอง 

ลูกศรพาลูกไปนอนยังเปลที่ถูกจัดไว้เจ้าหนูของเธอมีอาการผวาเหมือนจะตื่นจนต้องตบตูดเบาๆกล่อมให้หลับเอาผ้าอ้อมให้กอดไว้ถึงจะผ่อนคลายลมหายใจไม่ดิ้นงอแงแล้ว 

“ลูกหลับสนิทแล้วยัง” อาเธอร์เดินกลับเข้ามาภายในห้องนอนกระซิบเสียงเบา 

“หลับแล้ว” ลูกศรกระซิบตอบเสียงเบากลัวว่าจะรบกวนการนอนของทารกน้อยเข้าให้ 

“เธอออกไปกินอะไรก่อนเข้ามาพักเถอะเดี๋ยวจะให้ป้าเจี๊ยบมาเฝ้าระหว่างเธอกินไม่ต้องเป็นกังวล” 

“อืมขอบใจมาก” ลูกศรยอมรับว่าตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลเธอเหนื่อยมากเพราะทารกน้อยยังปรับเวลากับภายนอกไม่ได้ร้องไห้งอแงกลางดึกจนแทบจะไม่ได้หลับเต็มอิ่มเลยขนาดมีทั่งแม่ของอาเธอร์และป้าเจี๊ยบช่วยดูแลอีกแรงไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้ามีแค่เธอคนเดียวจะเป็นยังไงคงเหนื่อยกว่านี้เป็นไหนๆแน่ 

“หลับสนิทแล้วใช่ไหมหนูลูกศร” คุณย่าที่ยืนกำกับแม่บ้านจัดอาหารขึ้นโต๊ะรอเธอถามขึ้น 

“หลับแล้วค่ะ แต่กว่าจะยอมหลับก็ร้องงอแงจนหน้าแดงหมดกล่อมยังไงก็ไม่ยอมเลย” ลูกศรบ่นพร้อมร้อยยิ้มกับรสชาติของความเป็นแม่คนถึงแม้จะเหนื่อยแต่มันมีความสุขเมื่อมองดวงตาใสแจ๋วพร้อมน้ำตาคลอเบ้าที่มองหาเราอยู่ตลอดเวลาก็รู้สึกมีพลังในการเลี้ยงเขาต่อขึ้นมาทันที 

“ขี้งอแงเหมือนพ่อเขาตอนเด็กๆเป๊ะเลยเนอะป้าเจี๊ยบว่าไหม” คุณย่ากับป้าเจี๊ยบนินทาอาเธอร์ที่เจ้าตัวขออยู่เฝ้าลูกอยู่ในห้อง 

“จริงค่ะคุณผู้หญิงหน้าตาเหมือนกันแล้วนิสัยยังได้กันมาเป๊ะจริงๆ” ป้าเจี๊ยบยกถ้วยวางลงบนโต๊ะอาการตอบรับคำของคุณนายด้วยรอยยิ้มขบขำไม่ต่างกับผู้เป็นเจ้านาย 

“ทานเยอะๆนะหรูลูกศรจะได้มีแรงเลี้ยงเจ้าหลานชายตัวน้อยของน้า เอ่อกินเสร็จแล้วก็ไปนอนในห้องที่ประตูข้างกันได้เลยนะหลับพักผ่อนบ้างหน้าตาเราดูไม่ค่อยไหวแล้ว” ท่านบอกลูกศรด้วยความหวังดี

“ค่ะคุณน้า” ลูกศรตอบรับด้วยรอยยิ้มมีความสุขให้ท่าน 

“ไปป้าเจี๊ยบไปดูตาหนูกันเถอะ”

“ค่ะคุณผู้หญิง” พอทั้งสองเดินหายไปจากห้องอาหารแล้วลูกศรก็กินข้าวเพียงลำพังอยู่ๆแม่ของเธอโทรศัพท์เข้ามาพอดี 

พอเห็นเบอร์ที่ไม่ได้คุยเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วก็อดหวั่นไหวด้วยคนที่มีความผิดติดตัวอยู่มักร้อนตัวขึ้นมาเองนี้แหละหนาคนเรา ลูกศรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกแล้วกดรับสายก่อนที่จะถูกตัดเพราะประวิงเวลาไว้นานแล้ว

“ค่ะแม่” 

“ลูกหายไปเป็นอาทิตย์ไม่ติดต่อพ่อกับแม่มาเลยเป็นอะไรหรือเปล่าศร” เสียงเป็นกังวลของแม่ทำเอาเธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยอารมณ์อ่อนไหวจากภาวะหลังคลอดอยู่แล้วสุดท้ายน้ำตาก็ไหลตกบนฝ่ามือที่วางบนโต๊ะกินข้าวดีที่ยังกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ได้ 

“นะหนูเข้าเวรเยอะเลยไม่ค่อยมีเวลาว่างน่ะแม่เวลานอนยังไม่ค่อยจะมีเลย” ลูกศรโกหกผสมกับเรื่องจริงที่อดนอนบอกเล่าให้แม่ฟัง 

“หนักมากเลยเหรอลูก” น้ำเสียงของท่านนิ่งเป็นกังวลและยังได้ยินเสียงพ่อรอดเข้ามาว่าลูกเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้นสุดท้ายเสียงสะอื้นไห้ก็ดีงขึ้นอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหว

“ลูกทำงานหนักมาเลยพ่อ เนี้ยร้องไห้โหเลยฮึก” เสียงแม่สะอื้นบอกพ่อ ท่านบอกจะเปิดลำโพงให้พ่อได้ยินด้วยกัน 

“ลูกร้องออกมาเลยระบายมันออกมาให้พ่อกับแม่ฟังจะได้โล่งอย่างเก็บเอาไว้คนเดียว หนูยังมีพวกเราอยู่เสมอถึงตัวจะใกล้แต่พวกเราเป็นกำลังใจให้ลูกเสมอนะ” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงแปร่งๆคลายจะร้องไห้เหมือนกัน ขนาดที่ไม่ได้วิดีโอคลอเห็นหน้ากันยังส่งต่อความรู้สึกของพวกท่านผ่านน้ำเสียงออกมาว่าเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวมาก

“หรือเราจะขึ้นไปหาลูกดีพ่อ” เสียงแม่ปรึกษากับพ่อรอดเข้ามาในสายทำเอาคนที่กำลังร้องไห้ตกใจจนน้ำตาหยุดไหลทันทีด้วยความหวาดกลัว

“มะไม่ต้องมาค่ะ!” ลูกศรรีบห้ามพวกท่านทันที 

“อ้าวทำไมล่ะลูก พวกเราจะได้ขึ้นไปอยู่ใกล้ๆลูกไม่เจอกันมาจะเป็นปีแล้วนะหรือไม่คิดถึงแม่กับพ่อ” เสียงน้อยใจของแม่ถามขึ้นเมื่อถูกลูกศรห้ามไม่มาหา  

“หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ แต่ว่าช่วงนี้หนูขึ้นเวรเยอะทำงานหนักทุกวันถึงพ่อกับแม่ขึ้นมาหาก็ไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันหรอกเอาเป็นว่าอีกสามเดือนหนูจะลากลับบ้านอยู่สักอาทิตย์นะคะ” ลูกศรคิดว่าถ้าผ่านไปสามเดือนเธอน่าจะให้ลูกอยู่กับครอบครัวอาเธอร์แล้วเธอห่างลูกสักอาทิตย์ก็น่าจะได้ 

“เฮ้อเรียนหมอว่าหนักแล้ว ตอนทำงานหนักกว่าอีกรู้แบบนี้พ่อไม่น่าส่งเสริมให้ลูกเรียนเลยน่าจะเลือกเรียนอย่างอื่นที่สบายกว่านี้” เสียงพ่อบ่นมาอย่างคนรู้สึกผิดมาตามสาย 

“พ่อกับแม่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะที่หนูเลือกตามที่พ่อแม่บอกส่วนหนึ่งก็เป็นความต้องการของหนูด้วยอย่าคิดมากเลย ลูกสาวของพ่อกับแม่เก่งอยู่แล้วเดียวก็ผ่านไปได้เหมือนตลอดหกปีที่เรียนผ่านแล้ว” 

“เฮ้อก็จริงลูกของพ่อเก่งอยู่แล้วนี่เนอะเดียวมันก็ผ่านไปพ่อกับแม่เป็นกำลังใจให้หนูนะลูก” 

“ขอบคุณค่ะ หนูรักพ่อกับแม่นะแล้วจะกลับไปกอดแน่นๆเลย” ลูกศรน้ำตาไหลด้วยความคิดถึงและรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งที่เลือกจะโกหกปิดบังพวกท่านเรื่องลูก 

“พ่อกับแม่จะรอหนูอย่าร้องไห้มากนะลูก” แม่พูดเสียงแหบแห้งห้ามปรามแต่สะอื้นไห้ไม่ต่างกันกับลูกศร 

“หนูจะเข้มแข็งไม่ต้องห่วงหนูนะคะ” ลูกศรกลั้นเสียงสะอื้นพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไม่ให้พวกท่านเป็นห่วงไปมากกว่านี้ 

“ดีมากลูกสาวคนเก่งของพวกเรา” จากนั้นลูกศรก็ถามไถ่ความเป็นอยู่ของพวกท่านตอนนี้และบอกให้พวกท่านรักษาสุขภาพให้ดีแล้วพวกท่านก็อวยพรให้ลูกศรมากมายจนวางสายในที่สุด 

“พ่อกับแม่เธอโทรมาเหรอ” อาเธอร์ที่ไม่รู้เดินเข้ามาในห้องอาหารตอนไหนมองลูกศรอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาสื่อออกมาว่าเป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว 

“อือพวกท่านเห็นว่าฉันไม่ได้ติดต่อไปนานเกือบอาทิตย์แล้วเลยเป็นห่วงไม่มีอะไรหรอก” ลูกศรก้มหน้าช่อนน้ำตาและดวงตาที่บวมเบ่งจากการผ่านการร้องไห้อย่างหนักเมื่อครู่ 

“อย่างนั้นเหรอ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันออกไปทำธุระข้างนอกก่อนนะคงกลับดึกหน่อยวันนี้แต่ถ้าลูกเป็นอะไรรีบโทรตามฉันได้เลยนะ” อาเธอร์ไม่เช่าชี้แม่ของลูกเพราะรู้ดีว่าอารมณ์ที่กำลังดิ่งตอนนี้ให้เธอได้อยู่เงียบๆคนเดียวตามลำพัง 

“อือไปเถอะไม่ต้องห่วงมีคนช่วยดูแลลูกเยอะ” ลูกศรพยักหน้ารับรู้ มองตามร่างสูงของอาเธอร์ที่เดินออกหากไปจากห้องอาหาร