หมั้นรัก บทที่ 5 : คู่ที่เหมาะสม

ในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักที พรหมลิขิตทำให้เราพัดพรากจากกัน จนวันนี้ทุกอย่างก็นำพาให้เราได้กลับมาเจอกัน ความจริงบรรยากาศการพบกันครั้งแรกของคู่หมั้น คงต้องให้ความรู้สึกประมาณนี้ แต่ความจริงนั้น ฉันแทบจะพุ่งเข้าไปบีบคอเขาให้แหลกคามือ

"ยินดีต้อนรับค่ะ...คู่หมั้น" แม้ว่าประโยคหลังจะกัดฟันพูด แต่ใบหน้ายังคงฝืนยิ้มให้กว้างมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฉันพิจารณาผู้ชายตรงหน้า ฉันคิดว่าเขาจะโดดเด่นมากกว่านี้ซะอีก ใบหน้าเปลี่ยนไปจากเดิมในทางที่ดี...ดีแบบหล่อมาก แต่นอกนั้นดูไม่มีอะไรน่าสนใจ เสื้อฮูดตัวหนาสีดำ กางเกงยีน รองเท้าผ้าใบบนใบหน้าสวมทับด้วยแว่นสายตา แววตานิ่งเฉยจ้องมองมาทางฉัน ทั้งหมดของเขาธรรมดาซะจน...จืดชืด

"ขอบคุณที่มารับ" เสียงทุ้มเอ่ยพูด พร้อมกับขายาวที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้

"จะไปไหน" ฉันก้าวเดินเข้าไปดักหน้า สายตาของเราทั้งคู่จ้องมองกัน

"อยากเจอขนาดนั้นเลยเหรอ เดี๋ยวยังไงผมก็ต้องเข้าไปหาคุณเฮเลนอยู่แล้ว"

"ไม่ได้อยากเจอขนาดนั้นหรอก แค่อยากเห็นหน้า"

"พูดเหมือนว่ากำลังชอบเลยนะครับ" จะอ้วก แค่ฟังก็ขนลุกซู่ละ

"หึ!" เห็นฉันเป็นพวกตกหลุมรักง่ายหรือไง

ตึก ตึก ตึก

แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ กลุ่มคนจำนวนหนึ่งเดินผ่านฉันไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังของมาร์ชิน เมื่อเห็นว่าเป็นฉันพวกเขาก็ก้าวทักทายตามมารยาทที่ควรจะเป็น

"สวัสดีครับคุณหนูเฮเลน"

"สวัสดีค่ะ"

ฉันกวาดสายตามองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังมาร์ชิน คิดน้อยไปหน่อยที่ไม่พาใครมาด้วย ตอนแรกก็คิดแค่ว่าจะแวะมาดูเล่นๆเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจะแจ็คพอตแตกได้เจอตัวจริงตั้งแต่รอบนี้ แล้วอีกอย่างเขามาเวลาตามที่บอก

"ไม่ทราบว่าคุณหนูมีธุระด่วนกับคุณมาร์ชินหรือเปล่าครับ" บุคคลที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้าผู้มารับเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน

"คู่หมั้นกันต้องมีธุระด่วนด้วยเหรอคะ"

"เอ่อ ครับ" เขามีสีหน้าเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ยินคำว่าคู่หมั้น

"ก็แค่มารับคู่หมั้นเฉยๆค่ะ ตื่นเต้น" มาร์ชินยังคงเงียบ เขาหันมองไปทางอื่นพร้อมกับแสดงสีหน้ารำคาญออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ได้เจอกันแล้ว ผมขออนุญาตพาคุณมาร์ชิน กลับก่อนนะครับ พึ่งเดินทางมาเหนื่อยๆด้วย"

ดูเหมือนพวกเขาจะรีบร้อนพานายของตัวเองออกไปจากตรงนี้ซะจริง ฉันจ้องมองร่างสูงที่เดินเบี่ยงออกไปทางอื่น พร้อมกลุ่มคนเดินตามหลัง ผู้คนต่างหันมาสนใจยังเขาเป็นจุดเดียว เมินฉันแล้วหนึ่ง หนีฉันแล้วสองและไม่ตกตะลึงกับความสวยของฉันตั้งแต่แรกเจอแล้วสาม!

"ว่าที่บอสคนต่อไปของมัสชิโม่ทำไมถึงทำตัวแบบนี้คะ!" เสียงตะโกนของฉันทำให้มาร์ชินหยุดชะงักแล้วค่อยๆหันหลังกลับมามอง

"...." เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยให้กับสิ่งที่ฉันพูดออกไป

"ฮึก! คุณมาร์ชินทำไมทำกับฉันแล้วก็ลูกแบบนี้!" ฉันใช้มือป้องปากพร้อมกับพยายามทำเสียงสะอึกสะอื้น

"คุณเฮเลนครับ พูดอะไรน่ะครับ" ผู้ดูแลของเขารีบเดินเข้ามาและพยายามทำให้ฉันหยุดพูด ส่วนเขาน่ะเหรอยืนเงียบและจ้องหน้าฉัน

"คุณไม่มีความเป็นผู้ชายเลย ฮึก! ฉันตามหาคุณมาตลอดหลายวันแต่คุณบินหนีไปญี่ปุ่นเพียงเพราะไม่อยากรับผิดชอบลูกของเราเหรอคะ ฉันเป็นคู่หมั้นคุณนะ!" สิ่งที่ฉันพูดเรียกความสนใจของคนรอบข้างได้ดี แต่พวกเขาก็ได้แต่มุ่งดูอยู่ห่างๆ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่ยังไม่กล้าเข้ามาใกล้ เพราะพวกเขารู้จัก 'มัสชิโม่' ดี

"คุณเฮเลนอย่าทำแบบนี้เลยครับ อย่าทำให้เจ้านายของผมต้องหงุดหงิดเลยนะครับ" แม้ว่าเขาจะขอร้องด้วยถอยคำสุภาพแต่ฉันก็ยังไม่ยอมหยุด

"คุณข่มขู่ฉันเหรอคะ ฉันกำลังท้องลูกของบอสคุณนะ! ฮึก" มือเล็กยกทาบอกและใช้มืออีกข้างปาดแก้มตัวเอง ประหนึ่งว่าปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกมาเป็นสายน้ำ

"แย่จังเลยนะผู้ชายแบบนี้" เสียงซุบซิบของคนรอบข้างดังขึ้นเป็นระยะ

"ผู้ชายก็หน้าตาดี ทำกับผู้หญิงสวย ๆแบบนั้นได้ยังไง" อีกเสียงที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในหู

"คุณเฮเลนครับ ขอร้องล่ะครับ" คนของมาร์ชินยังไม่ละความพยายาม เขายังคงขอร้องให้ฉันหยุด

"ฉันหยุดไม่ได้หรอกนะ ฮึก! ฉันเป็นผู้หญิงถูกคำพูดแย่ๆจากเจ้านายของคุณมากมายที่ไม่มีใครเคยได้รับรู้ ฮึก!" คุยกันยังไม่ถึงห้าประโยคเลยด้วยซ้ำ ฉันนี่มันสุดยอดจริงๆ

"...." ดูเหมือนว่าเขาจะพูดอะไรไม่ออกและฉันยังคงแสดงต่อไป

"ว่าที่บอสของมัสชิโม่ ทำอะไรไว้แล้วก็ไม่ยอมรับผิดชอบ!" ฉันพูดเสียงดังฟังชัด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองไปที่มาร์ชิน โดยที่มือยังคงปิดไว้ครึ่งหน้า

"...." จนในที่สุดเขาก็เดินตรงเข้ามาหาและนั่นยิ่งเรียกความสนใจจากทุกคนมากขึ้นไปอีก

"จะทำร้ายฉันกับลูกเหรอคะคุณมาร์ชิน ฮือ~"

"เธอท้องเหรอ" ประโยคแรกที่เปิดปากพูดหลังจากเงียบอยู่นาน

"ทำไมถามแบบนี้ล่ะ ฮึก!ฮือ!" น้ำตาไม่ไหล แต่เสียงร้องอันทรงพลังยังดังขึ้นเรื่อยๆ

"ที่ผ่านมาฉันตามใจเธอตลอด บาร์โฮสที่คุณหนูของแอซเซอร์แบบคุณเฮเลนเปิดฉันก็ไม่เคยเข้าไปห้าม" หมอนี่รู้การเคลื่อนไหวของฉันมาตลอดนิ

"....อันนั้นธุรกิจส่วนตัวไม่เกี่ยวกับแอซเซอร์" ฉันยังคงต้องก้มหน้าร้องไห้ต่อไป แม้ในใจอยากจะขยุ้มคอเขาแล้วก็ตาม

"เธออยู่กับผู้ชายที่บาร์ทั้งวันทั้งคืนฉันก็อดทนมาตลอด จนวันนี้เธอท้องแล้วก็บอกว่าเป็นลูกของฉัน" สายตาดูถูกที่ขัดกับน้ำเสียงของเขากำลังจ้องหน้าฉันตาไม่กะพริบ

"คุณมาร์ชินกำลังบอกว่าฉันทำอะไรกับเด็กในบาร์เหรอคะ ฮือ! จะดูถูกกันเกินไปแล้วนะ!" ไอ้บ้ามาร์ชิน เอาคืนฉันเหรอ

"ก็ผม....เป็นหมันนิครับจะทำให้คุณท้องได้ยังไง" สายตาดุจ้องมองใบหน้าของฉันอย่างเหนือกว่า

"...ขอให้เป็นจริง" เสียงกระซิบที่มีเพียงเราเท่านั้นที่ได้ยิน ริมฝีปากบางยกยิ้มด้วยความกวนประสาท

พึ่บ! มาร์ชินเอื้อมมือมาเพื่อจะจับแต่ฉันถอยหลังหลบได้ทัน แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้มาร์ชินกำลังโมโหขั้นสุด

"..."

"จะทำร้ายกันเลยเหรอคะ!" การแสดงของฉันมันเยี่ยมยอดมานานแล้ว

"...."

"เรื่องเป็นหมันน่ะ บ่ายเบี่ยงสินะ จะทิ้งฉันใช่ไหม แย่ที่สุด ฮือ~" ถ้าจบง่ายๆก็ไม่ใช่เฮเลนแล้ว

"....เรื่องแบบนี้เขาไม่ล้อเล่นกันหรอกครับ ผมไม่โกรธนะที่คุณเฮเลนหลอกผม แต่ผมรับลูกชู้เป็นลูกตัวเองไม่ได้จริงๆ" คำพูดที่ชัดถ้อยชัดคำทำให้เกิดหัวข้อสนทนาใหม่ขึ้นรอบตัว

"น่าสงสารผู้ชายจัง คงอดทนมาตลอดเลยสินะ ตอนแรกฉันก็เชื่อเธอไปแล้ว แย่จริงๆ" เสียงซุบซิบที่หนึ่งดังขึ้น

"น่าสงสารผู้ชาย เป็นฉันจะไม่นอกใจเด็ดขาด" เสียงซุบซิบที่สอง

"คุณหนูของแอซเซอร์กำลังท้องแล้วก็ยังเป็นลูกของใครอีกก็ไม่รู้งั้นเหรอ ฉันสงสารผู้ชายจัง" เสียงซุบซิบที่สาม ทำให้มาร์ชินยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

เมื่อทุกอย่างถูกตีย้อนกลับ ฉันจึงต้องหาวิธีชิ่งหนี แต่ก่อนไปขอเช็คปฏิกิริยาที่เขามีต่อฉันอีกสักครั้ง ฉันลดมือที่กุมหน้าลงและปาดสายตามองไปยังมาร์ชิน ขาเรียวก้าวเดินประชิดตัวพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เขาไม่มีอาการตกใจหรือเขินอาย แล้วยังจ้องหน้าฉันกลับเช่นกัน

"จะเล่นอะไรอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

"...." ฉันไม่ตอบแต่ใช้มือจับไปที่ไหล่ทั้งสองข้าง ก่อนจะเขย่งปลายเท้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจร้อนเป่ารดข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมจากตัวของเขาทำเอาฉันเอะใจ

"จะทำอะไรครับคุณคู่หมั้น"

"ไม่หลบ ไม่เขิน ไม่ตกใจฉันหน่อยเหรอ"

"...." เขาไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ผู้ชายจืดซืดเขาใช้น้ำหอมกลิ่นนี้กันด้วยเหรอ" น้ำหอมจะบ่งบอกตัวตนและบุคลิกของผู้ใช้กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายกลิ่นนี้ฉันเคยได้กลิ่นจากคนอื่นมาหลายคนละ แต่ยังไม่มีใครฉีดแล้วรู้สึกหอมชวนหลงได้เท่าเขา

"จืดชืด..." มาร์ชินพูดซ้ำคำพูดของฉัน นัยน์ตาคมหันกลับมามอง

"อือ จืดซืด...แล้วเจอกันนะคะคู่หมั้นของฉัน หึ!"

พูดจบก็ผละออกแล้วเดินผ่านเขาไป ทิ้งทุกอย่างเอาไว้ถามกลางความงุนงงของผู้อื่น ก็ถือว่าเอาคืนฉันได้แสบพอตัว แต่เขาไม่คิดจะเขินหรือหลงใหลฉันแบบผู้ชายคนอื่นบ้างหรือไง

"....มีคู่หมั้นเป็นไบโพลาร์หรือไงวะ" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเอง

เขาก้มมองตัวเอง เพราะเขาไม่ต้องการโดดเด่นจึงแต่งตัวง่ายๆ ปกปิดตัวเองในระดับหนึ่ง แต่ดันมาถูกผู้หญิงที่เจอกันครั้งแรกก็สร้างปัญหาให้แล้วยังพูดว่าจืดชืด ไม่เคยมีใครมองเขาเป็นแบบนี้มาก่อนและไม่มีใครกล้าเท่าเธอ

"คุณมาร์ชินครับ"

"...." ตาคมตวัดมองลูกน้องตัวเองด้วยอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ เธอพูดมาตั้งเยอะ สร้างเรื่องตั้งมากมาย แต่แค่พูดคำว่า จืดชืดใส่เขาก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดได้มากขนาดนี้

"ขอโทษครับ" เมื่อเห็นสายตาของเจ้านาย เขาก็รีบกล่าวขอโทษและกลับมายืนยังจุดของตัวเอง เพียงแค่เจอกันครั้งแรกก็ทำให้นายของเขาเป็นแบบนี้ได้ ไม่อยากนึกถึงเรื่องต่อจากนี้เลย

ณ คฤหาสน์แอซเซอร์

"พ่อ!" เสียงเล็กตะโกนลั่นโถ่งกลางบ้าน ผู้ถูกเรียกสะดุ้งด้วยความตกใจในขณะที่เขากำลังดูโทรทัศน์อยู่

"พ่ออยู่นี่!" เมื่อได้ยินเสียงของพ่อ ฉันก็เดินเลี้ยวไปยังห้องนั่งเล่นทันที

"พ่อคะ!"

"อะไรเฮเลน หน้าตาตื่นเชียว"

"มาร์ชินมาแล้ว"

"อ่อๆๆ" อะไรคือการที่พ่อไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย

"ทำไมไม่ตกใจเลย!"

"ตกใจอยู่นี่ไงพ่อกำลังตกใจ"

"เฮเลนไปรับเขาที่สนามบิน" สิ่งที่ฉันพูดทำให้พ่อแสดงสีหน้าตกใจได้มากกว่าเรื่องที่พูดออกไปในครั้งแรกซะอีก

"...." พ่อค่อยๆหันมามองหน้าฉันช้าๆ

"เราเจอกันแล้ว"

"อึก!" พ่อกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"เฮเลนก็เลยบอกไปว่าท้องลูกของเขา เพราะหมอนั่นเมินเฮเลน กล้าดียังไง!" ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห กล้าเมินฉันแล้วยังไม่สนใจความสวยของฉันอีก

"หา!"

"แต่มาร์ชินบอกว่าเป็นหมัน!"

"หา!" พ่ออ้าปากค้างเพราะคำบอกเล่าเหตุการณ์แบบลวกๆของฉัน

"มีเรื่องที่จะบอกแค่นี้แหละค่ะ หงุดหงิด!" พูดจบก็เดินออกจากห้องนั่งเล่น ปล่อยให้พ่อนั่งอ้าปากค้างอยู่คนเดียวแบบนั้น

"อะไรวะเนี่ย..." เสียงพึมพำแบบคนสิ้นหวัง เพราะนี่แค่พวกเขาพึ่งเจอกันยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ถ้าต่อจากนี้ต้องอยู่ในฐานะคู่หมั้นที่ต้องเจอกันทุกวัน ไปไม่ฆ่ากันตายจริงๆเหรอเนี่ย

ณ คฤหาสน์มัสชิโม่

ตึง!

"อ๊าก!"

ร่างหนาถูกเหวี่ยงลงบนพื้น เลือดไหลออกตามปากและจมูกไม่หยุด เท้าของผู้ชายที่ยืนค้ำร่างเขากระทืบลงบนหน้าท้องเต็มแรง สายตากวาดมองรอบๆห้อง ผู้ชายประมาณสิบกว่าคนนอนสลบอยู่บนพื้นกลางบ้าน ทั้งหมดเป็นคนสนิทของแม่เลี้ยงและผู้ชายที่เขาพึ่งจะจัดการไปเป็นคนสุดท้ายก็คือ ลูกชายของเธอ

ครืด ครืด ครืด!

เก้าอี้ไม้ถูกลากเข้ามาใกล้ร่างของลูกชายแม่เลี้ยง มาร์ชินวางขาเก้าอี้ข้างหนึ่งไว้บนหลังมือของเขาแล้วทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนเก้าอี้

ปึก!

"อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!" เสียงร้องโหยหวนราวกับจะขาดใจตาย จากน้ำหนักตัวที่ทิ้งนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไม่รู้ว่ากระดูกมือของหมอนี่จะแตกหรือเปล่า

เขาหยิบบุหรี่มวลขึ้นมาจุดสูบ พร้อมกับยกขานั่งไขว่ห้างเฝ้ารอบุคคลที่กุมอำนาจสูงสุดของมัสชิโม่ในตอนนี้กลับมา

"อ๊าก!" เมื่อเขาขยับตัวที เสียงร้องก็ดังขึ้นมาที

"โทษที อารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่ช่วยร้องเบาๆหน่อย" ยิ่งนึกถึงหน้าผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งทำให้นึกถึงคำพูดของเธอ จืดชืดเหรอ

ตึก ตึก ตึก!

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกระเบื้อง ภายในบ้านที่เงียบสงบไร้ซึ่งผู้คนจากปกติที่เคยเปิด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งบ้าน จนผู้มาใหม่ต้องใช้มือปิดจมูก แต่เมื่อเดินเข้ามายังกลางบ้าน กลิ่นบุหรี่ก็ลอยเตะจมูกเธอขึ้นมา สายตามองไปตามพื้นก็พบกับร่างคนสนิทนอนแน่นิ่งอยู่ตามจุดต่างๆ จนในที่สุดสายตาก็หยุดมองไปยังผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้

"กรี๊ด!" เธอกรีดร้องสุดเสียง เมื่อเห็นสภาพผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้น

"ชู่~….อย่าเสียงดังสิครับคุณแม่เลี้ยง"

"แม่...แม่" เสียงแหบของผู้ชายที่นอนอยู่ใต้เก้าอี้พยายามส่งเสียงร้องเรียกผู้เป็นแม่

"อึก! มา มาได้ มาได้ยังไง!" น้ำเสียงของเธอสั่นด้วยความกลัว ทำไมเธอไม่รู้ว่าเขากลับมา

"ดีใจไหมครับที่เราได้เจอกันในรอบสิบปี"

"อึก...มะ มาร์...ชิน" เสียงพึมพำขาดห้วงของเธอ มาพร้อมกับมือไม้สั่น ขาอ่อนแรงแทบจะยืนไม่อยู่

"สนุกพอหรือยังครับคุณแม่ เงินที่ใช้เลี้ยงผู้ชาย ต้องเป็นคนแบบไหนครับถึงกล้าทำในขณะที่พ่อใกล้จะตายแบบนั้น" มาร์ชินเหยียดยิ้มมุมปาก สายตาจ้องมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้า

พึ่บ!

เธอทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น แขนขาอ่อนแรง สายตามองไปรอบๆห้องอีกครั้ง ตอนนี้ไม่มีใครเหลือให้ขอความช่วยเหลือ ที่ผ่านมาคนพวกที่ต่อต้านเธอส่งข่าวให้เขาตลอด จนวันที่เขากลับมาเธอก็ไม่รู้เรื่องเลย

"....มะ มาร์ชิน แม่น่ะดูแลที่นี่เป็นอย่างดีมาตลอดเลยนะ" เธอพยายามคิดคำแก้ต่าง เพราะสายตาที่จ้องมาทำให้ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

"ดูแลดียังไงให้ไปตกไปอยู่ลำดับสาม"

"...." เธอมือไม้สั่น ไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากพูด

"อ่อ ขอโทษไว้อย่างหนึ่งนะครับที่เผลอฆ่าชู้ทั้งห้าคนของคุณไป" ในบรรดาพวกนอนจมกองเลือดอยู่มีผู้ชายที่เธอหลับนอนปะปนอยู่ด้วย ความเน่าเฟะระหว่างนายหญิงของมัสชิโม่กับลูกน้อง

"...ฮึก!"

"มีสองทางเลือกให้เลือกครับคุณแม่เลี้ยง" มาร์ชินส่งยิ้มเย็นยะเยือกให้กับหญิงสาวที่เขาเรียกว่าแม่เลี้ยง ผู้หญิงที่มีส่วนทำให้แม่ของเขาเสียใจ

"....อะไร อะไร"

"หนึ่ง...ไปตายเอง"

"....อึก!"

"สอง...ให้ช่วย" เธอรู้ว่าเขาทำจริง ดูจากสภาพคนอื่นๆที่เขาจัดการคนเดียวจนหมด

"แม่ขอโอกาส แม่จะอยู่เงียบๆ นะมาร์ชิน" เธอคลานเข่าเข้าไปใกล้ แล้วเอื้อมมือไปจับขาแต่เขาดันยกขาหนี

"ไปตายเองเถอะครับ...คุณแม่เลี้ยง" รอยยิ้มของมาร์ชิน ไม่ต่างจากรอยยิ้มของปีศาจ เพราะความหมายชื่อของเขา คือ ปีศาจ