ตอนที่ 1 ห้ามแตะ

แสงไฟนีออนสลัวสาดผ่านม่านกระจกของห้องพักโรงแรมหรูใจกลางมหานคร กลิ่นไอร้อนชื้นผสมผสานกับแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนา ร่างบางที่งดงามเปลือยเปล่า เย้ายวนบิดเร่าอยู่บนฟูกเตียงคิงไซส์ยับยู่ยี่ ผิวเนื้อเนียนละเอียดชื้นเหงื่อสะท้อนกับแสงไฟสลัวจนน่ามอง

ข้อมือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวของคนที่คร่อมทับอยู่ สัมผัสหนักหน่วงและจังหวะรุกไล่ที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจกำลังปั่นป่วนจนสติของอีกฝ่ายหลุดลอย

"อ๊ะ...พี่คะ จูบหน่อย"

เสียงหวานครางกระเส่าเว้าวอน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นพยายามไขว่คว้าหาริมฝีปากของคนคุมเกม ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวกลับกดลงบนกลีบปากสีสดที่เผยอค้างไว้อย่างเย็นชา ออกแรงดันที่คางเพียงนิดก็บังคับให้อีกฝ่ายต้องหันหน้าหนี บังเกิดช่องว่างระยะห่างที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเด็ดขาด

"กฎของผม ไม่จูบปาก ไม่ทิ้งคิสมาร์ค..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนจะเว้นจังหวะให้คนใต้ร่างหายใจไม่ทัน แล้วก้มลงซุกขบเม้มความสัมผัสหนักหน่วงลงบนยอดอกเปลือยเปล่า จนร่างน้อยบิดเกร็งสะท้าน  พร้อมกับขยับเอวทวีความเร่าร้อนเข้าหากลางลำตัวอย่างไร้ความปรานี

"ผมจะปล่อยมือ... แต่คุณต้องวางมือลง อย่าแตะต้องตัวผม"

คำสั่งเด็ดขาดทำให้หญิงสาวทำได้เพียงพยักหน้ารับคำอย่างจำยอม "ค่ะ... อ๊ะ!" หยาดน้ำตาแห่งความสยบยอมเคลือบคลอคลอเบ้า เมื่อข้อมือเรียวได้รับอิสระ แต่กลับต้องตรึงไว้กับฟูกเตียงตามข้อตกลง

ดีแลนละมือจากข้อมือเล็ก ชายหนุ่มรวบเรียวขาคู่สวยให้ยกสูงขึ้นเพื่อปรับองศาการควบคุม แล้วตอกแก่นกายแกร่งลึกขึ้นแรงขึ้น

“อ๊ะ ... อ๊ะอ๊า....พี่คะ เบาหน่อย จะเสร็จ” มือทั้งสองของหญิงสาว กำผ้าปูที่นอนแน่น

ดีแลนกลับลดกำลังลง แล้วหยุด แช่แก่นกายค้างอยู่แบบนั้น

“พี่คะ... ทำต่อได้ไหม... ช่วยทำต่อที”

ใบหน้าสวยเฉี่ยว ที่เปื้อนด้วยน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน เอ่ยเสียงหวานใชเชิงขอร้อง

ดีแลนกลับ ใช้นิ้ว ของตัวเองคลึงลงไปที่ ปุ่มกระสัน ทำเอาร่างบางบิดเร่า

“อ๊ะ! พี่... พี่ไม่ไหวแล้ว....”

“จุ๊ๆ... ปิดปากไว้ ถ้าร้องออกมารายการนี้เป็นอันยกเลิก... ไม่ให้เสร็จจริงๆ ด้วย” หญิงสาวรีบเอาสองมือปิดปากตัวเองแน่น แต่ นิ้วของชายหนุ่มที่วนอยู่ก็ยังไม่ไปไหน แต่กลับขยับเอวเบาๆ เพื่อตอกย้ำจุดเสียวทั้งข้องในข้างนอก อย่างไม่ลดละ จนหญิงสาวใต้ร่าง ไม่อาจทนได้อีก ช่องคลอดกระตุกเป็นสัญญาณว่าใกล้ถึงฝั่งเต็มที ชายหนุ่มจึงหยุดมือ แล้วกระหน่ำตอกแก่นกาย ถาโถมอย่างไม่ลดละ

พั่บ... พั่บ... พั่บ...

ดีแลนกดกระแทกเน้นย้ำลึกสุดลำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะแช่กายไว้นิ่งแน่นครู่หนึ่งแล้วค่อยถอนกายออก รูดถุงยางอนามัยทิ้งลงถังขยะใกล้มืออย่างไม่แยแส

เขายึดผ้าเช็ดตัวพันกายแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป ปล่อยทิ้งร่างบางที่หลับใหลไปเพราะถูกโถมทับด้วยคลื่นอารมณ์หนักหน่วงไว้บนเตียงตามลำพัง

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพ ชายหนุ่มจัดการวางเงินค่าตอบแทนพร้อมกระดาษโน้ตสั้นๆ ว่า "ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ"  ไว้บนโต๊ะข้างเตียง พร้อมเงิน 5,000 บาท ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักหรู มุ่งหน้ากลับคอนโดของตัวเองโดยไม่หันกลับไปมองอีกแม้แต่สายตาเดียว

แปดโมงเช้า วันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัย

ดรัณ วงศ์วนิช หรือ ในคราบนักศึกษาปีสี่สุดจืดชืด หรือ ดีแลน หวัง หนุ่มฮ็อตยาวมค่ำคืน เดินก้มหน้าก้มตาผ่านลานคณะ ร่างสูงถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อนักศึกษาโอเวอร์ไซส์กับกางเกงสแล็ก เรือนผมสีดำปรกหน้าปรกตา บวกกับแว่นตากรอบหนาเตอะบนสันจมูก ทำให้เขากลายเป็นเพียง "ไอ้เนิร์ดไร้ตัวตน" ที่เดินปะปนไปกับผู้คนโดยไม่มีใครคิดจะเสียเวลาเหลียวมอง จังหวะที่กำลังจะก้าวขึ้นบันได เสียงหัวเราะสดใสและเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังขึ้นเป็นระยะ

หญิงสาวเรือนร่างเย้ายวนในชุดนักศึกษาเข้ารูปทรงเอ คนเดียวกับที่เพิ่งแยกย้ายกับเขาเมื่อคืนกำลังเดินหัวเราะร่ามากับกลุ่มเพื่อน ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มเครื่องสำอางเอย่างเนี้ยบกริบ แม้ท่าทางการเดินจะดูฝืนระบมอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังคงรักษาลุคสาวฮอตประจำคณะบัญชีไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"โอ๊ย ปวดเอวชะมัด... เมื่อคืนเจอตัวพ่อในคลับจัดหนักไปหน่อย ดุโคตรๆ แต่แซ่บชะมัดเลยมึง" ปานชีวัน หรือ วันวัน บ่นกระปอดกระแปดพลางเอามือแตะบั้นเอว แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ยังไงไหนเล่าสิมึง!" หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสาวรีบยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความอยากรู้จัด

"เล่ายากว่ะ เอาเป็นว่า... หล่อ งานดี เซ็กซ์จัด จนกูฟินแทบสลบ แถมตื่นมายังได้ค่าขนมทิ้งไว้ให้อีกห้าพัน"

"โอ๊ย อิจฉาอ่ะมึง! ไปหามาจากไหนเนี่ย กูอยากได้แบบนี้บ้าง!"

ดรัณที่ยืนแอบอยู่ข้างราวบันไดกวาดสายตามองผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะ จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าคนที่เพิ่งเอ่ยปากพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อกี้ชื่อ เชอร์รี่

"อีนี่! ถ้ากูเจออีก กูก็เก็บไว้กินเองไหม ต่อให้ไม่ได้เงิน แต่ฟินตาแตกขนาดนั้น เรื่องอะไรกูจะแบ่งมึงคะ!" วันวันเชิดหน้าหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปตบไหล่เพื่อนเบาๆ "แล้วมึงนะอีรี่... ผัวก็มีอยู่แล้ว จะมาอยากได้บ้างทำไม"

ปานชีวันเตือนสติเพื่อนรัก เพราะสาเหตุที่เธอต้องยอมหอบร่างแสนระบมข้ามคณะมาถึงที่นี่ ก็เพราะเชอร์รี่ลากเธอมาหาแฟนหนุ่มรุ่นพี่คณะวิศวะ

"พวกมึงคะ ฟังทางนี้ค่ะ... ผัวที่ดี คือผัวเพิ่มค่ะ!" เชอร์รี่ลอยหน้าลอยตาพูดอย่างไม่แคร์ "ผัวกูไปฝึกงาน นานๆ ทีถึงจะว่างมาหา ตอนนี้กูแห้งเหี่ยวมากนะมึง"

พูดจบ เชอร์รี่ก็หันไปกอดแขนเขย่าตัววันวันอย่างงอนง้อ "วันวัน... กูอยากรู้จริงจังนะเนี่ย มึงไปหามาจากไหน บอกบุญกูหน่อยเหอะ!" วันวันได้แต่หัวเราะสะใจแล้วเดินนำกลุ่มเพื่อนตรงขึ้นบันไดไป โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า "หนุ่มเนิร์ด" ที่ยืนหลบทางให้พวกเธอ คือคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงอยู่แทบตลอดเวลา

สายตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นตากรอบหนาของดรัณ ทอดมองตามหลังกลุ่มหญิงสาวไปจนสุดสายตา รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปากเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว คำพูดโวยวายของเชอร์รี่ถูกดรัณบันทึกเก็บไว้ในหัว ในเมื่อเจ้าตัวเสนอความโหยหาออกมาเองถึงที่ มีหรือที่คนอย่างเขาจะไม่รับไว้พิจารณา ความหิวโหยของมนุษย์... คือเหยื่อชั้นดีที่ดรัณชอบเอามาใช้เล่นสนุกในเกมอำนาจของเขาเสมอ

เขาขยับแว่นบนสันจมูกอีกครั้ง สลัดคราบหมาป่าซ่อนเล็บกลับเข้าสู่โหมดไอ้เนิร์ดหน้าจืดผู้ไร้ตัวตน แล้วก้าวขาสลับเดินขึ้นบันไดมุ่งหน้าสู่ห้องเรียนตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น