ตอนที่ 2 three time per week

ห้องเรียนเลกเชอร์ขนาดใหญ่ของสาขาวิศวกรรมการบินและอวกาศ (Aerospace Engineering) อัดแน่นไปด้วยบรรยากาศอันเคร่งเครียด ตัวเลขสมการกลศาสตร์การไหลและอานุภาพอากาศยานบนกระดานดำไม่ได้สร้างความกดดันให้ดรัณแม้แต่น้อย

ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งเลือกนั่งลงตรงมุมอับท้ายห้อง แถวหลังสุดที่แสงไฟสาดไปไม่ค่อยถึง ชายหนุ่มยกมือขึ้นดันแว่นหนาเตอะ ปรับท่าทางให้ดูโงนเงนเงียบขรึมเหมือนเด็กเนิร์ดอดนอนทั่วๆ ไป ทว่าภายใต้เลนส์แก้วหนานั้น สายตากลับกวาดวิเคราะห์รายละเอียดทุกอย่างในห้องได้อย่างเฉียบคม

การเรียนวิศวกรรมการบินสำหรับเขา ไม่ใช่แค่เรื่องของการคำนวณแรงยก แรงฉุด หรือโครงสร้างสร้างเครื่องบิน แต่มันคือศาสตร์ของการ "ควบคุมสภาวะแรงดันและการทรงตัว" ซึ่งไม่ต่างอะไรกับเกมความสัมพันธ์กลางคืนที่เขาเป็นคนคุมกฎ—การรู้ว่าต้องใช้แรงกดเท่าไหร่ ควบคุมทิศทางอย่างไร และปล่อยให้เหยื่อทิ้งตัวลงตามแรงดึงดูดในองศาไหน

อาจารย์ประจำวิชาสุ่มถามโจทย์สมการซับซ้อนที่ไม่มีใครในห้องยกมือตอบ ดรัณทำเพียงจดตัวเลขลงบนสมุด ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเบาเบาในคอ แต่ถูกต้องแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ จนอาจารย์ต้องพยักหน้ารับอย่างพอใจ แล้วหันไปอธิบายต่อ

เพื่อนในชั้นเรียนมองเขาเป็นแค่ "ไอ้รัณ" เด็กหัวกะทิเงียบๆ ที่วันๆ เอาแต่เรียน ดรัณไม่มีเพื่อนในคณะเท่าไหร่ เพราะในร่างของ รัณ ไม่จำเป็นต้องมีเพื่อน แค่เรียนก็พองานกลุ่มก็มีเพื่อนมาขอทำด้วยเอง เพราะผลการเรียนแบบ perfect A ของเขา

คิดๆ ไปก็นึกขำ... ร่างอรชรที่ร้องครางกระเส่าใต้ร่างเขาเมื่อคืนเรียกเขาว่า 'พี่' อย่างสยบยอม ทั้งที่ในความเป็นจริง ปานชีวันอยู่ชั้นปีเดียวกับเขาด้วยซ้ำ เคยเรียนวิชาพื้นฐานด้วยกันตอนปีหนึ่ง เพียงแค่เขาสวมแว่นตาหนาเตอะ นั่งเงียบๆ อยู่ท้ายห้อง เธอจึงไม่เคยแม้แต่จะสังเกตเห็นตัวตนของเขาในโลกฝั่งนี้

ดรัณ หรือ ดีแลน ทำแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ไทยตัวคนเดียวตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย สำหรับเขา... การเรียนมหาวิทยาลัยก็แค่การมาเพื่อเรียนให้จบ และใช้เป็นพื้นที่สำรวจผู้คน เขาเป็นทายาทคนเดียวของนักธุรกิจการเงินระดับมหาเศรษฐีจากฮ่องกงกับมารดาชาวไทยที่เป็นอดีตนางเอกชื่อดัง ลำพังแค่ทรัพย์สินมรดกที่แม่ทิ้งไว้ให้ก็สุขสบายไปทั้งชีวิต แต่แน่นอนว่าเขาเลือกใช้เงินพ่ออยู่แล้ว ข้อดีเพียงอย่างเดียวของพ่อเขาคือเรื่องเงิน... อ้อ มีเรื่องที่ไม่ยอมมีลูกเพิ่มอีกเรื่องด้วย

เพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองมีเพียงแค่เขากับเพื่อนสนิทชาวฮ่องกงอีกคนที่รู้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่แบบไหน ดรัณใช้ชีวิตอยู่ไทยมาเกือบสองปีโดยไม่มีเพื่อนคนไทยเลยสักคน และเขาก็ไม่ได้เดือดร้อนกับความเงียบนั้น เพราะสิ่งที่เขาต้องการจากมนุษย์รอบข้างไม่ใช่ความสัมพันธ์หรือมิตรภาพ แต่เป็น เซ็กส์

เขาเสพติดมัน อย่างน้อยต้องได้ปลดปล่อยอย่างพึงพอใจสัปดาห์ละสามคน—ใช่... อ่านไม่ผิด ในเจ็ดวันคือสาม 'คน' ไม่ใช่สาม 'ครั้ง' อย่างเมื่อคืนเขามัวแต่ติดเล่นสนุกดึงจังหวะมากไปหน่อย สาวเจ้าเลยหมดแรงสลบคาเตียงไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้นก็คงได้ต่ออีกสักรอบสองรอบ

ส่วนวิธีการหาเหยื่อ... ก็คงเป็นการบอกต่อกันปากต่อปากแบบที่เขาเพิ่งแอบยินมาจากบันไดเมื่อเช้านั่นแหละ ดูทรงแล้วอีกไม่กี่วัน 'เชอร์รี่' เพื่อนของวันวันก็น่าจะตามมาติดกับเขาถึงที่

เพื่อนสนิทชาวฮ่องกงของดรัณเป็นเจ้าของผับและบาร์ชั้นสูงหลายแห่งในกรุงเทพฯ ดรัณจึงมักจะวนเวียนไปนั่งดื่มเป็นดีสเพลย์เรียกลูกค้าไปเรื่อยๆ ทุกร้าน ถ้าคืนไหนมีหญิงสาวคนไหนเสนอร่างกายแบบที่เขาถูกใจเข้ามา เขาก็แค่รับไว้แล้วไปต่อกันที่โรงแรมหรู มีบ้างที่ยอมให้กินซ้ำ แต่ถ้าคนไหนเริ่มทำตัววุ่นวาย ล้ำเส้น หรือเรียกร้องเกินกว่ากฎที่เขาวางไว้... ดรัณก็จะใช้วิธีจัดการขั้นสูงสุด เพื่อสั่งสอนจนหล่อนเข็ดขยาดและไม่กล้าโผล่หัวเข้ามาในชีวิตเขาอีกเลย

คืนนี้เป็นคืนง่ายๆ เวลา สามทุ่มเป็นเวลาประจำของดรัณในร่าง ดีแลน แสงไฟสลัวสาดส่องลงบนร่างสูงโปร่ง 185 เซนติเมตร ไหล่กว้างสมส่วนภายใต้เสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกอย่างหลวมๆ กางเกงสแล็กตัดเย็บเนี้ยบเข้ารูปกับรองเท้าหนังทรงเนี้ยบเงาวับ เรือนผมสีดำที่เคยยาวปรกหน้าปรกตาจนดูจืดชืดในเวลากลางวัน ถูกเซ็ตขึ้นเปิดหน้าผากและโครงหน้าหล่อเหลาอย่างมีสไตล์

แว่นตากรอบหนาสำหรับพรางตัวถูกถอดทิ้งไว้ที่คอนโด เผยให้เห็นดวงตาคมกริบล้ำลึกที่รับกับคิ้วเข้มได้รูป สันจมูกโด่งสันเป็นเอกลักษณ์สะท้อนถึงความเอาแต่ใจและเด็ดขาดทรงอำนาจในที

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังฝั่งวีไอพี ความเย็นชาและบรรยากาศอันตรายที่แผ่ออกมารอบตัว ดึงดูดสายตาของบรรดาหญิงสาวในคลับให้หันมองอย่างลุ่มหลง—สลัดคราบ 'ไอ้รัณ' ออกจนหมดสิ้น เหลือเพียง 'ดีแลน' ผู้ล่าชั้นสูง

แจ็คกี้ เจ้าของบาร์หนุ่มชาวฮ่องกงเดินตรงเข้ามาทักทาย ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูยกแก้วบรั่นดีในมือขึ้นทักทายเพื่อนสนิท ก่อนจะเอ่ยปากเย้าด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

"ไงมึง... วันนี้ไม่ไปนั่งฝั่งเคาน์เตอร์หน่อยเหรอวะ? ไปยืนหล่อๆ เรียกแขกให้กูหน่อย ช่วงนี้บาร์ฝั่งโน้นคนตึงๆ อยู่พอดี"

ดีแลนปัดสายตามองเพื่อนชั่วครู่ รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งติดจะขู่เย้าในที

"กำไรที่กูช่วยเรียกแขกให้ มึงเคยหารให้กูสักบาทไหม? เหล้าก็ไม่ได้ดื่มฟรี ยังมีหน้ามาไหว้วานกูอีกนะ"

แจ็คกี้หัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจกับคำตอบสวนกลับตรงไปตรงมา ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นเป็นเชิงยอมจำนน ก่อนจะก้าวลงมานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม รู้อยู่แก่ใจดีว่าคนอย่างดีแลนไม่ใช่คนที่ใครจะมาสั่งการหรือใช้เป็นเครื่องมือได้ง่ายๆ หากเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกอยาก 'เล่นสนุก' ด้วยตัวเอง

"แล้ววันนี้รออะไรอยู่ครับ คุณดีแลน?" แจ็คกี้ถามเย้าพร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ สายตาแพรวพราวเค้นมองเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน

"ปกติมาถึง มึงกวาดสายตาปาดเดียวก็ได้เหยื่อติดมือไปแล้ว แต่นี่ยังนั่งแช่ นิ่งเป็นหิน... มีเป้าหมายใหม่แล้วหรือไง"

ดีแลนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจรดริมฝีปาก ลิ้มรสความขมที่ปลายลิ้นอย่างใจเย็น สายตาคมกริบล้ำลึกมองผ่านแสงไฟนีออนสลัวไปยังประตูทางเข้า ของคลับ

"ก็แค่นั่งรอเวลา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเรียบนิ่ง รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นร่างบางทรงเสน่ห์เดินก้าวเข้ามาในร้าน

เชอร์รี่ ในชุดเดรสรัดรูปสีขาวสะอาดตา ผ้าเนื้อบางเนียบแนบชิดไปกับสัดส่วนเรือนร่างจนดูอันตรายและล่อแหลมต่อสายตาผู้คนรอบข้าง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ คลับด้วยความโหยหา ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มมาอย่างตั้งใจ พยายามมองหา 'ตัวพ่อ' ที่เพื่อนสาวอย่างวันวันเพิ่งเอาไปอวดเมื่อเช้า โดยที่ไม่รู้เลยว่า หมาป่าที่กำลังปักหมุดล่าเธอ... นั่งจ้องมองเธออยู่ในระยะเผาขนเรียบร้อยแล้ว

แจ็คกี้มองตามสายตาเพื่อนก่อนจะหัวเราะหึในคอ "อ๋อ... เหยื่อใหม่ซะด้วย ทรงนี้ดูท่าจะเคี้ยวง่าย"

"ยิ่งหิวโหย ยิ่งไร้ความซื่อสัตย์... ยิ่งจัดการง่าย" ดีแลนกระตุกยิ้มเย็นชา นัยน์ตาคมปลาดส่องประกายอันตราย "และคนแบบนี้แหละ ที่ชอบก้าวลงมาติดกับดักเองโดยไม่ต้องเหนื่อยแรงล่า"