ตอนที่ 3 เหงา?

เชอร์รี่กวาดสายตาไปทั่วโซนบาร์อย่างสะเปะสะปะ ร่างเพรียวบางในชุดเดรสรัดรูปสีขาวพากายทรวดทรงงดงามเดินตรงเข้ามาด้านใน จังหวะการก้าวเดินและสายตาที่ฉายความโหยหาอย่างเปิดเผยทำให้ชายหนุ่มหลายคนในคลับต่างมองตามด้วยความสนใจ ทว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปในบาร์...

กลิ่นหอมหรูหราของคลับระดับไฮเอนด์ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ชั้นสูงที่คนธรรมดาอย่างเธอไม่มีทางย่างกรายเข้ามาได้เลย หากไม่ได้บัตรเมมเบอร์ระดับเอกสิทธิ์จากวันวัน—เพื่อนสาวที่ยอมยกให้เพราะสภาพร่างกายบอบช้ำจนไม่พร้อมออกมาท่องราตรี พร้อมกับให้ยืมชุดเดรสรัดรูปสีขาวสุดเซ็กซี่ตัวนี้มาใส่

ข้อมูลเกี่ยวกับ 'ชายหนุ่มปริศนา' ที่เธอพยายามเค้นมาจากวันวันด้วยความยากลำบากเมื่อเช้ายังคงก้องอยู่ในหัว

อันที่จริง เธอไม่ได้ขาดแคลนเรื่องความรัก แฟนหนุ่มดีกรีรุ่นพี่วิศวะก็มีอยู่แล้ว แต่พอข้ามคณะไปหาเมื่อเช้า อีกฝ่ายกลับมัวแต่ยุ่งกับการเคลียร์โปรเจกต์จบร่วมกับกลุ่มเพื่อน แม้เธอจะพยายามเข้าใจ แต่ความโหยหาทางกายที่เหือดแห้งมานาน บวกกับกิเลสและเงินค่าขนมจำนวนห้าพันบาทที่วันวันคุยอวดไว้ มันเย้ายวนใจเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลง

“ผัวที่ดี คือผัวเพิ่ม... แถมหล่อ เซ็กซ์จัด เงินหนา ขนาดนี้ ใครปล่อยไปก็โง่เต็มที”

สายตาเฉี่ยวคมที่แต่งแต้มมาอย่างเนี้ยบกริบเริ่มกวาดมองไปทั่วโซน VIP พยายามค้นหาชายหนุ่มตามลักษณะเด่นที่วันวันเล่าไว้ ทั้งรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง บรรยากาศรอบตัวที่อันตราย จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตซาตินสีดำที่นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม...

ดีแลนละสายตาจากแก้ววิสกี้ในมือขึ้นมองเหยื่อรายใหม่ที่เดินเข้ามาติดกับด้วยตัวเอง รอยยิ้มหยันขยับขึ้นตรงมุมปากเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นเชอร์รี่ขยับชุดเดรสสีขาวบางเบาให้เข้าทรง แล้วเริ่มเยื้องก้าวเข้ามาหาเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและตัณหา

เชอร์รี่พยายามจะก้าวเข้าไปในโซน VIP แต่กลับถูกร่างสูงใหญ่ของการ์ดเดินเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน ทว่าเพียงแค่ดีแลนตวัดสายตาสบเข้ากับการ์ดครั้งเดียว การ์ดหนุ่มก็พยักหน้ารับแล้วถอยฉากปล่อยให้เธอเดินผ่านเข้ามาได้ทันที

"ฉันมาคนเดียวค่ะ... ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?" เธอเอ่ยถามเสียงหวาน พร้อมส่งสายตายั่วยวน

ดีแลนไม่ได้เอ่ยปากตอบ เขาทำเพียงพยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างเย็นชา ทว่าคนที่รับช่วงต่อบทสนทนากลับเป็นชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ยินดีต้อนรับครับ ผมแจ็คกี้ เป็นเจ้าของร้านนี้"

เชอร์รี่หันไปมองตามเสียงทุ้มเสน่ห์ ก่อนจะเผลอชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนพูดเต็มตา

หล่อ... ตี๋ตาขีดแต่หล่อลากดินมาก! บ้าจริง คนหล่อเขาคบเพื่อนหล่อระดับนี้ทุกคนเลยหรือไงเนี่ย หญิงสาวแอบกรีดร้องและคิดในใจอย่างรวดเร็ว

"ฉันชื่อเชอร์รี่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณแจ็คกี้" เธอเอ่ยเสียงหวาน พลางนั่งลงบนโซฟาข้าง ดีแลน โดยไม่รอให้ใครเชิญ

แจ็คกี้เหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน เขาเหลือบมองดีแลนที่ยังคงนั่งเอนกายจิบวิสกี้เงียบๆ ราวกับไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ก่อนจะยกแก้วบรั่นดีในมือขึ้นเป็นเชิงขอตัว

"ตามสบายนะครับคุณเชอร์รี่... พอดีผมมีงานต้องไปดูแลต่อ ขอตัวก่อนนะครับ" แจ็คกี้ส่งยิ้มแพรวพราวให้เธอ แล้วหันไปขยิบตาส่งสัญญาณให้ดีแลนอย่างรู้กัน

เมื่อพื้นที่ VIP เหลือเพียงแค่เธอกับชายหนุ่มปริศนา ความเงียบและบรรยากาศอันตรายก็เริ่มครอบงำลงมาอีกครั้ง เชอร์รี่ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตซาตินสีดำมากขึ้น รอยแหวกของเดรสรัดรูปสีขาวบางเบาเปิดเผยผิวโคนขาเนียนสวยอย่างตั้งใจ กลิ่นหอมฟุ้งยั่วยวนลอยอวลขึ้นชวนให้หลงใหล

"คุณนั่งอยู่คนเดียว... ไม่เหงาเหรอคะ?" เชอร์รี่เอียงคอถาม พลางทอดสายตาจ้องมองโครงหน้าคมสันและสันจมูกโด่งอย่างเปิดเผย

ดีแลนนิ่งเงียบ เขาค่อยๆ วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง แก๊ก เบาๆ นัยน์ตาคมกริบล้ำลึกตวัดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างเนี้ยบกริบผ่านความมืดสลัว

"เหงา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยตอบเรียบนิ่ง แต่กลับทรงพลังและกดดันจนคนฟังรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ "คุณแน่ใจเหรอ... ว่าเดินเข้ามาหาผมเพราะกลัวผมเหงา"

"แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะกลัวคุณเหงาหรอกค่ะ... แต่เป็นฉันต่างหากที่กำลังเหงา"

เชอร์รี่ขยับยิ้มพราวเสน่ห์ เสียงหวานพร่ากระซิบตอบอย่างไม่เกรงกลัว ร่างบางในชุดเดรสสีขาวบางเบาถือโอกาสเอนกายขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงมากขึ้น เรียวขาสวยภายใต้รอยแหวกของชุดตึงแน่นถูกยกขึ้นทาบทับปรับองศายั่วยวนอย่างจงใจ

ดีแลนนิ่งเงียบ ไม่แม้แต่จะขยับกายหนี ชายหนุ่มเพียงแค่เอนหลังพิงเบาะโซฟาหนัง นัยน์ตาคมกริบล้ำลึกจ้องมองกิริยาออดอ้อนของเหยื่อสาวตรงหน้าอย่างเยือกเย็น

รอยยิ้มหยันจุดขึ้นตรงมุมปากเพียงชั่วครู่—ยิ้มให้ความซื่อสัตย์อันกลวงเปล่า และความหิวโหยที่กำลังพาเธอเดินเข้ามาตกในกับดักของหมาป่าด้วยตัวเอง