7 ควงกันออกหน้าออกตา

Rrrr!

“ว่าไงเกรย์”

(อยู่ไหน)

“คอนโด”

(ทำอะไรอยู่)

“กำลังเขียนนิยายอยู่” เกรย์เป็นคนเดียวที่รู้ว่าเธอกำลังเป็นนักเขียนนิยาย

ที่ผ่านมาไม่ว่าเรื่องอะไรเธอจะบอกให้เกรย์รู้ทุกเรื่อง เรื่องที่เธอต้องแต่งงานกับลีออนเพราะยายของเธอและย่าของเขาอยากให้แต่ง เกรย์ก็รู้ พอหย่าเธอก็บอกเกรย์เป็นคนแรกเพราะเกรย์คือเพื่อนที่เธอรู้สึกสนิทและไว้ใจได้ที่สุด ส่วนเพื่อนคนอื่นๆที่รู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็มีเหมือนกัน แต่ไม่ถึงกับสนิทกันมาก ตอนวันแต่งงานเธอบอกแค่เกรย์คนเดียว ส่วนเพื่อนที่เคยเรียนมหาวิทยาลัยเธอไม่ได้บอก

(ตอนเย็นฉันจะไปรับเธอออกมากินข้าว ฉันเป็นเจ้ามือเอง เธอไปนะ”

“ได้ เกรย์จะมารับหนึ่งกี่โมง”

(หกโมงฉันไปถึงคอนโดของเธอ เธอแต่งตัวรอไว้ได้เลย)

“โอเค”

(งั้นแค่นี้นะน้ำหนึ่ง ฉันต้องทำงานต่อแล้ว) จากนั้นน้ำหนึ่งก็กดวางสายแล้วลงมือเขียนนิยายต่อไปจนถึงห้าโมงเย็น เธอปิดโน๊ตบุ๊คและหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป

18.00 น.

เมื่อรถเก๋งของเกรย์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโด น้ำหนึ่งที่นั่งรออยู่ในล็อบบี้เมื่อเห็นรถของเพื่อนสนิทก็รีบลุกเดินไปขึ้นรถทันที ก่อนที่ชายหนุ่มจะพาเพื่อนสาวไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง

บริษัทลีออน ตอนเย็น

“คุณลีออนคะ เดี๋ยวนัสขอติดรถคุณกลับบ้านด้วยได้ไหมคะ” วีนัสเข้ามาในห้องทำงานของเขาแล้วเอ่ยพร้อมส่งยิ้มบางๆ

“อ๋อ ได้สิ” เขาเงยหน้าขึ้นมาตอบเธออย่างไม่ต้องคิดอะไร เพราะคิดว่าก็ในเมื่อผู้หญิงที่ตรงไทป์มาขอให้ไปส่งที่บ้าน แล้วทำไมจะต้องปฏิเสธ

“งั้นนัสออกไปรอข้างนอกนะคะ”

“ได้ รอผมเคลียร์งานอีกยี่สิบนาทีนะ แล้วจะออกไป” เขาพูดด้วยรอยยิ้มอ่อน

“ได้ค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็หมุนตัวแล้วออกจากห้องไป ก่อนที่ลีออนจะก้มหน้าทำงานต่ออีกยี่สิบนาที เสร็จแล้วเขาจึงออกจากห้องทำงาน ลีออนพาร่างบางที่อยู่ในเสื้อนักศึกษารัดรูปกระโปรงสั้นถึงกลางขามาขึ้นรถหรูของตัวเอง

บนรถ

“คุณอยากแวะกินข้าวก่อนไหม” เมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาจากบริษัท ใบหน้าหล่อเหลาก็เอ่ยถามขึ้นตามมารยาท

“ตอนเที่ยงนัสก็ให้คุณพาไปกินข้าวครั้งนึงแล้ว ถ้าเป็นตอนเย็นด้วย นัสรู้สึกเกรงใจคุณจังเลยค่ะ” เธอพูดด้วยท่าทีเกรงใจ แต่ในใจจริงๆแล้วก็อยากไปทานข้าวกับเขาอีก

“คุณไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ งั้นแวะกินข้าวกันก่อนกลับนะ”

“เอ่อ งั้นก็ได้ค่ะคุณลีออน” เธอทำทีเป็นเกรงใจ แต่ในใจรู้สึกลิงโลดเมื่อคิดว่าเขาคงจะไม่เคยพาน้ำหนึ่งไปไหนกับเขา แต่เขากลับพาเธอไป

ร้านอาหาร

เมื่อลีออนกับวีนัสเข้ามาภายในร้านอาหาร น้ำหนึ่งกับเกรย์ที่ทานข้าวเสร็จแล้วจึงพากันเดินออกไปหน้าร้าน ก็เจอกับลีออนและวีนัสที่เดินเคียงคู่กันเข้ามา

น้ำหนึ่งกับลีออนที่ไม่ได้เห็นหน้ากันมาสองเดือนแล้วต่างก็ชะงักและสบตากันชั่วครู่ ก่อนที่เสียงของวีนัสจะเอ่ยขึ้น

“อ้าวพี่น้ำหนึ่ง พี่จะกลับแล้วเหรอ”

“เรารีบกลับกันเถอะเกรย์” น้ำหนึ่งละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาของอดีตสามีแล้วหันมาบอกเพื่อนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่เกรย์กับน้ำหนึ่งจะพากันออกจากร้านไปขึ้นรถ จากนั้นลีออนกับวีนัสก็พากันไปนั่งยังโต๊ะที่อยู่ไม่ไกล

ด้านน้ำหนึ่งกับเกรย์

บนรถ

“พอหย่ากับเธอได้ไม่กี่เดือน สามีเก่าเธอก็ควงน้องเลี้ยงของเธอออกหน้าออกตาเชียวนะ แต่งงานกับเธอมาเป็นปี ไม่เห็นจะเคยพาเธอไปไหน”

“พี่ลีออนเขาไม่ได้ชอบหนึ่งนี่ แล้วเขาจะพาหนึ่งไปด้วยทำไมล่ะ และที่เขาควงวีนัสออกหน้าออกตาแบบนั้นเพราะเขาชอบวีนัสน่ะสิ” เธอพูดด้วยสีหน้าม่อยเมื่อคิดว่าอยู่กับเขามาเป็นปี แต่เขาไม่เคยพาเธอออกไปกินข้าวนอกบ้านสักครั้ง

“ก็น่าจะเป็นแบบที่เธอว่านะ สามีเก่าเธอคงจะชอบผู้หญิงที่ดูแซบๆแบบวีนัสมั้ง”

หนึ่งเดือนต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่วีนัสเข้ามาฝึกงานในบริษัทของลีออน ทุกวันวีนัสจะชวนลีออนออกไปทานข้าวเที่ยงเกือบทุกวัน บางวันเขาก็บอกให้เลขาสั่งมากินในห้องทำงาน และเขาให้วีนัสเข้ามาทานข้าวในห้องทำงานกับเขาด้วย พอตอนเย็นวีนัสก็ขอติดรถเขาไปลงที่บ้านทุกวัน ลีออนก็ไม่เคยปฏิเสธเธอสักครั้ง บางวันก่อนไปส่งเธอที่บ้านเขาก็พาเธอแวะกินข้าวก่อน หนึ่งเดือนมานี้ทั้งคู่รู้สึกสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

ด้านน้ำหนึ่ง

น้ำหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าแอปธนาคารจึงได้เห็นว่าเงินจากการขายนิยายเข้ามาห้าหมื่นกว่าบาท ริมฝีปากอมชมพูคลี่ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจเพราะไม่คิดเลยว่านิยายของเธอเรื่องแรกจะขายได้เงินตั้งหลายหมื่น

เมื่อเห็นยอดเงินที่ได้เธอจึงคิดว่าไม่ผิดเลยที่ได้ทำอาชีพนี้ ซึ่งเป็นอาชีพที่เธอไม่คิดว่าจะทำมาก่อนเลย ตอนเรียนหนังสือเธอคิดว่าถ้าเรียนจบคงต้องไปสมัครงานที่ไหนสักแห่ง แต่พอเห็นรายได้จากสิ่งที่ตัวเองเพิ่งรู้ว่าชอบจึงคิดว่าคงไม่ต้องไปทำงานที่ไหนแล้วแหละ อีกอย่างงานเขียนเป็นงานที่เธอรู้สึกถนัดเพราะไม่ต้องออกไปไหน เนื่องจากว่าเธอเป็นคนไม่ชอบออกไปไหนอยู่แล้ว หลายวันค่อยออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ไม่เป็นไร

น้ำหนึ่งออกจากแอปธนาคารแล้วโทรหาเพื่อนสนิททันที

ตู๊ด

“ว่าไงน้ำหนึ่ง”

(เกรย์ทำอะไรอยู่เหรอ)

“ฉันอยู่ไซต์งานน่ะ มีอะไรหรือเปล่า”

(ตอนเย็นไปกินข้าวกันนะ วันนี้หนึ่งเลี้ยงเอง เงินนิยายออกแล้ว)

“ได้เงินนิยายเท่าไหร่”

(ห้าหมื่นกว่าบาท)

“ขายนิยายเรื่องเดียวก็ได้ตั้งครึ่งแสนเชียวนะ ดีกว่าไปเป็นพนักงานบริษัทซะอีก ฉันยินดีด้วยนะน้ำหนึ่ง”

(ขอบใจนะ งั้นเกรย์ก็ทำงานเถอะ)

“ตอนเย็นฉันไปรับนะ”

(เกรย์ไม่ต้องมารับหนึ่งหรอก เดี๋ยวหนึ่งขับรถไปเองดีกว่า หกโมงเจอกันที่ร้านเดิมนะเกรย์)

“โอเค งั้นแค่นี้นะน้ำหนึ่ง”