LOGINShare
บทที่ 323
Latest chapter
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 391
ยาในขวดกว่ายี่สิบเม็ด เธอกลืนลงท้องไปทั้งหมดฟองน้ำลายสีขาวฟูมปาก สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ไม่รู้ควรทำอย่างไรดีความเจ็บปวดแสนสาหัสกระตุ้นประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว ริมฝีปากแดงขบแน่นเจ็บ มีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้น“เจ็บเหลือเกิน...”เสียงของเธอสั่นเครือ แทบฟังไม่ได้ศัพท์เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไป เบื้องหน้าพร่ามัว ชีวิตคล้ายดั่งเส้นไหมที่ถูกดึงออกไปทีละเส้นพลังชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถูกกระตุ้นขึ้นมา เลือดไม่อาจไหลย้อนกลับ ความเจ็บปวดยังคงรุนแรงแต่เธอกลับรู้สึกสับสนงุนงงเป็นครั้งแรกในชีวิต ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดีเธอนั่งอยู่บนเตียง เหม่อลอยเนิ่นนาน สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ค่อย ๆ ลดต่ำลงนานจนกระทั่งดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า ฝู่หยาฮุ่ยรู้สึกปวดศีรษะตุบ ๆ นี่คือความทรมานที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรฟื้นขึ้นมาอีกที เธอก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลหลินเฉิงแล้วหลังฝู่หยาฮุ่ยค่อย ๆ ได้สติ ก็รู้สึกเพียงเจ็บแสบในลำคอ ร่างกายอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงแทบขยับตัวไม่ไหวใบหน้าของเธอซีดเซียวขณะเหม่อมองเพดานสีขาวโพลน ก่อนจะเหลือบไปเห็นแม่ฝู่อยู่ข้างกาย“ทำไมถึงทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ฮะ? รู้ไห
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 390
"ไอ้คนขี้ขลาด! ไอ้คนตาขาว! ทำไมคราวที่แล้วถึงไม่ยอมตอบคำถามฉันฮะ?"ขอบตาของหลินลู่ซีแดงเรื่อ คืนนั้นเมื่อกลับขึ้นห้อง เธอก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมาตลอด คิดแล้วคิดอีกก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของจ้าวเสี่ยวชีสักทีวันนี้เธอใจลอย รู้ตัวอีกทีก็มาถึงที่นี่แล้ว"ลู่ซี ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากตอบคุณนะ แต่ผมไม่รู้จะตอบยังไงต่างหาก"จ้าวเสี่ยวชีคอตก หยิบถ้วยชามาวางลงตรงหน้าหลินลู่ซี ก่อนรินน้ำอุ่นให้เธอหลินลู่ซีถามย้ำอย่างไม่ยอมแพ้ "แล้วนายจะไปบอกให้ฉันเลิกกับแฟนดื้อ ๆ แบบนั้นทำไมล่ะ?"นิ้วมือของจ้าวเสี่ยวชีสั่นระริก "ก็เพราะพวกเรา...นั่นหมายความว่าคุณเป็นคนของผม และผมก็เป็นคนของคุณแล้วไง""สรุปว่านายชอบฉันเหรอ?"จ้าวเสี่ยวชีเงยหน้าขึ้น มองหลินลู่ซีด้วยความตกตะลึง ไม่รู้ควรตอบอย่างไรดีแต่หลินลู่ซีกลับส่ายหน้าพูดว่า "คำถามเดิมนะ สรุปว่าที่พูดออกมาแบบนั้นเป็นเพราะอยากรับผิดชอบ หรือว่าเป็นเพราะชอบฉันกันแน่?"ผ่านไปเนิ่นนาน จ้าวเสี่ยวชีก็ยังไม่พูดอะไรสักคำแต่เมื่อหลินลู่ซีทำท่าจะถอดใจ เขาก็พูดขึ้นทันที"ลู่ซี อย่าเพิ่งไป ผมไม่รู้ว่าตอนนี้มันเรียกว่าชอบได้ไหม แต่เวลาไม่เห็นหน้าคุ
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 389
"ย่างย่าง ผมไม่รู้เรื่อง" หรงอวี้พลันละสายตาไปทางอื่นแค่มองสีหน้าท่าทางของหรงอวี้ ซูย่างก็เดาเรื่องราวได้เกินครึ่งแล้ว การที่เขาไม่ยอมพูดให้ชัดเจน นั่นแหละคือคำตอบที่แท้จริงในเมื่อเขาไม่ยอมพูด ซูย่างก็ไม่อยากคาดคั้น"ในเมื่อคุณไม่อยากตอบคำถาม ฉันก็จะไม่ถามคุณอีก แต่หรงอวี้ ฉันไม่มีวันยอมแพ้แน่" ซูย่างกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังไม่ว่าจะเป็นเรื่องรูปถ่ายคราวก่อน หรือสร้อยข้อมือในครั้งนี้ มันก็ทำให้ซูย่างเริ่มเกิดความสงสัยในความทรงจำของตัวเองขึ้นมาอย่างหนัก ซึ่งหรงอวี้ก็คงไม่มีทางบอกความจริงกับเธอแน่ซูเมี่ยนเองก็ไม่ต้องไปคิดหวัง ถึงตอนนี้ หนทางเดียวที่เธอจะเจาะเวลาหาความจริงได้ก็คือหรงอินเท่านั้นเธอจึงไปหาหรงอินอีกครั้ง แต่เมื่อนำสร้อยข้อมือไปให้หรงอินดู อีกฝ่ายกลับไม่คุ้นตาสักนิด"พี่ซูย่าง พนักงานคนนั้นจำผิดหรือเปล่าคะ? ยังไงพี่ก็ได้ยินมาแค่แซ่ พนักงานที่เคาน์เตอร์พูดเองว่า ชื่อของลูกค้าต้องเป็นความลับ แล้วพวกเขาจะบอกข้อมูลคนซื้อกับพี่ง่าย ๆ ได้ยังไง?"ซูย่างพยักหน้า สิ่งที่หรงอินพูดมาใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เธอเองก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่ช่วงนี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกับเ
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 388
เวลานี้ จิตใจของซูย่างถูกเรื่องดังกล่าวรบกวนจนปั่นป่วนไปหมด “ได้ค่ะ แต่ฉันขอเอาไปทำธุระบางอย่างก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกสองสามวันจะเอามาให้”“ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง”บริษัทหรงซื่อ หลังแจ้งประชาสัมพันธ์แล้ว ซูย่างก็ไปนั่งรอหรงอวี้ที่โซนรับรอง ครั้งนี้ เธอไม่ได้รีบร้อนอยากเจอหรงอวี้ในทันที เพราะในหัวกำลังสับสนวุ่นวาย ไม่รู้ควรจะเริ่มซักถามถึงต้นสายปลายเหตุอย่างไรดีรอไม่ถึงห้านาที หรงอวี้ก็วิ่งออกมาจากลิฟต์ด้วยความร้อนรน พนักงานธุรการหันมองซูย่างด้วยความฉงน เพราะคนที่ทำให้หรงอวี้ลงมารับด้วยตัวเองได้นั้น ย่อมมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาแน่นอนตลอดทาง หรงอวี้และซูย่างต่างรักษาท่าทีเย็นชาห่างเหิน สุดท้ายก็เป็นหรงอวี้ที่ทำลายความกระอักกระอ่วนใจขึ้นก่อน “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาหาผมล่ะ?”“พอดีมีเรื่องจะถามคุณน่ะ” ซูย่างตอบเสียงเย็นชาซูย่างเดินตามหรงอวี้เข้าไปในห้องทำงาน ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงของเวินจ่านดังขึ้นมา “พี่อวี้คะ ทำไมประชุมอยู่ดี ๆ ถึงรีบร้อนออกไปล่ะ? คุณหนิงหย่วนยังรออยู่นะ”เวินจ่านวิ่งออกมา แต่พอเห็นซูย่างก็ชะงักไปในทันใดก่อนปั้นหน้ายิ้มถามว่า “คุณซู เป็นคุณเองเหรอคะ?”ซูย่างมองเวินจ่านด้วยค
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 387
ความทรงจำพรั่งพรูท่วมท้นจิตใจ ความเจ็บปวดรุกเร้าเข้ามาประหนึ่งกำลังสาวเส้นไหมออกจากรัง ซูย่างคิดว่าชั่วชีวิตนี้เพียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ ก็จะจมดิ่งลงไปในห้วงเวลาแห่งอดีต เธอจึงปิดประตูห้องแน่น ราวจะกักขังความเจ็บปวดเอาไว้ที่หลังประตูบานนั้นซูย่างกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ครั้งก่อนเธอบังเอิญเจอรูปถ่ายใบนั้นในหนังสือเล่มหนึ่ง จึงรื้อค้นหนังสือทุกเล่มบนชั้นวาง แต่ก็ไม่พบรูปถ่ายใบที่สองซูย่างเปิดกล่องเครื่องประดับที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า กล่องนี้เป็นของขวัญที่พ่อกับแม่เคยให้ ข้างในยังมีเครื่องประดับที่แม่ทิ้งไว้เมื่อเปิดออกดู นอกจากกำไลหยกโบราณเหล่านั้นแล้ว เธอก็พบสร้อยข้อมือแปลกตาเส้นหนึ่งวางอยู่ที่ชั้นล่างสุดซูย่างหยิบสร้อยข้อมือเส้นนั้นขึ้นมาดู สีบนโลโก้ปั๊มทองสัญลักษณ์แบรนด์คาร์เทียร์หลุดลอกไปแล้วเครื่องประดับที่เป็นงานฝีมือประเภทนี้ จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอย่างดีทุกวันถึงจะคงสภาพสมบูรณ์งดงามได้ดังเดิม แต่สร้อยข้อมือเส้นนี้กลับถูกทิ้งขว้างให้อยู่ในกล่องเครื่องประดับอันเย็นเยียบมานานถึงสามปีเต็มเพียงแต่ว่า เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสร้อยข้อมือเส้นนี้เลยจริง ๆเดี๋ยวก่อ
หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง บทที่ 386
แม่ฝู่ตรงเข้ากุมมือเธอทันที "หยาฮุ่ย แม่ขอโทษนะลูก""แม่คะ แม่พูดเรื่องอะไรกันแน่?" ผู้เป็นลูกสาวนึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาชอบกลและก็เป็นไปตามคาด แม่ฝู่พูดเสียงสั่นเครือ "หยาฮุ่ย แม่กับพี่แกผิดต่อแกเหลือเกิน แต่เรื่องที่หมู่บ้านลู่หลิง แกยอมรับผิดเถอะนะ"ฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองมารดาด้วยความตื่นตะลึง เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าประโยคนี้จะหลุดออกมาจากปากของคนเป็นแม่"แม่คะ แม่พูดเรื่องอะไร? แม่รู้เรื่องที่หมู่บ้านลู่หลิงแล้วเหรอ? งั้นแม่ก็ควรรู้สิว่าเรื่องนี้หนูไม่ได้เป็นคนทำ! เป็นฝีมือกู้อวี่หนิงต่างหาก หล่อนจงใจใส่ร้ายหนู!" ฝู่หยาฮุ่ยเบิกตากว้างขอบตาของแม่ฝู่แดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกขณะพูด "หยาฮุ่ย คิดซะว่าแกทำเพื่อตระกูลฝู่แล้วกัน...""หึ เพื่อตระกูลฝู่เหรอคะ? ที่แท้แม่ก็ตั้งใจจะเสียสละหนูสินะ? เป็นเพราะซูย่างใช่ไหม? เพราะนังนั่นใกล้หาหลักฐานเจอแล้ว เพื่อปกป้องกู้อวี่หนิง พวกแม่ถึงได้ยอมเสียสละหนูใช่ไหม?" หยดน้ำตาของฝู่หยาฮุ่ยร่วงเผาะเธอเพิ่งตระหนักได้ในเวลานี้เองว่าตนเองนั้นช่างน่าหัวเราะแค่ไหน หลงนึกว่าตนเป็นลูกที่แม่รักมากที่สุด และท่านก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยเธอออกไป แต่ใครจะไปคิด
You may also like
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้203.1K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา362.5K viewsวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์98.2K viewsรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา71.8K viewsToxic พิษรักคนเลว
กชภาภัค3.5K viewsตรวนรักพญามาร
ณิการ์218 viewsรักนะยัยซุปตาร์
ทัวร์มาลีน303 viewsรักรอวันจาง
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว751 views
