LOGINวันนี้มีตระกูลผู้ดีและผู้มีชื่อเสียงในเมืองไห่มาร่วมงานฉลองวันเกิดมากมายเจียงหวยซวี่เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่เย็นชาจนมีชื่อเสียงในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองไห่ เคยมีข่าวลือเรื่องรสนิยมทางเพศของเขา จนกระทั่งตอนนี้ก็มีข่าวลือว่าเขาเป็นคนไม่มีความสนใจทางเพศและเขาก็เป็นลูกเขยที่ผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลเศรษฐีหลายตระกูลหมายตาเอาไว้แม้กระทั่งคุณหนูใหญ่ตระกูลอันซึ่งเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองไห่ก็เคยหลงใหลเขาอย่างหนักทว่าเขาก็ยังคงไม่หวั่นไหวมาวันนี้ ในที่สุดก็ได้เห็นด้านที่ไม่เหมือนเดิมของเขายามที่ปฏิบัติกับผู้หญิงคนอื่น ภาพถ่ายของคนสองคนที่กำลังสบตากัน ภายใต้แสงสีของดอกไม้ไฟที่สาดส่อง แม้จะดูเลือนรางจนมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจนนัก แต่ก็เป็นภาพถ่ายที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันลึกซึ้งภาพถ่ายนี้ถูกส่งต่อเข้าไปในกลุ่มแชตที่เซิ่งถิงเชินอยู่ซูชิงจือก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วยเช่นกันซูชิงจือเห็นภาพถ่ายก่อน จึงส่งข้อความส่วนตัวไปหาเซิ่งถิงเชินว่า [เจียงหวยซวี่กลับมาแล้ว]เซิ่งถิงเชินเห็นข้อความ ก็กดเปิดภาพถ่ายนั้น แววตาลึกล้ำจดจ่ออยู่กับคนทั้งสองในภาพถ่าย ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งขรึมจนคนเดาอารมณ์ไม่ออ
ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยปาก “ผมทราบแล้วครับ”จากนั้นก็กดวางสายไปคืนนั้นหรงซูพาเหมยเหม่ยไปค้างคืนที่บ้านของเจียงอวี่วันต่อมาคืองานฉลองวันเกิดอายุครบแปดสิบปีของคุณท่านเจียงของขวัญที่หรงซูประมูลมาได้ก่อนหน้านี้ เธอได้มอบให้คุณท่านเจียงล่วงหน้าไปแล้วตอนที่ไปบ้านตระกูลเจียงเมื่อหลายวันก่อนช่วงบ่ายวันนั้น เจียงหวยซวี่ก็ยังคงรีบเดินทางกลับมาจนได้เมื่อได้พบเขาคิ้วและดวงตาดูเหนื่อยล้า ทั่วทั้งร่างดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดฉีเยี่ยนเฉาวางมือลงบนไหล่ของเขา “รีบกลับมาจนได้สินะ!”เจียงหวยซวี่พยักหน้า “พวกนายก็เหนื่อยเหมือนกันนะ”ฉีเยี่ยนเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราเหนื่อยที่ไหนกัน นายต่างหากที่เหนื่อยที่สุด”หรงซูเดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “ศาสตราจารย์คะ”เจียงหวยซวี่มองเธอ แล้วพยักหน้าเบา ๆ“ฉันขอไปดูคุณปู่ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน”ฉีเยี่ยนเฉา “รีบไปเถอะ!”เจียงหวยซวี่ไปคุยกับพวกผู้ใหญ่ประมาณครึ่งชั่วโมงตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยคุณนายเจียงให้พนักงานเตรียมอาหารไว้ล่วงหน้า ระหว่างที่เขากำลังกินอาหาร คุณนายเจียงก็นั่งลงข้าง ๆ เขา แล้วจึงถามขึ้นว่า “แม่ได้ยินเสี่ยวอ
หรงซูเดินขึ้นไปชั้นบนเมื่อเข้าไปในห้องนอนหรงซูปรับอารมณ์ได้แล้ว เหมยเหม่ยยังคงนั่งหาวอยู่บนเตียง “คุณน้าเอเวอลิน!”“เหมยเหม่ยตื่นแล้วเหรอ”เหมยเหม่ยตื่นมาก็อยากให้อุ้มหรงซูยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาพลางตบหลังลูกสาวเบา ๆ ทว่าสภาพจิตใจกลับหนักอึ้งเป็นพิเศษ“หิวไหม อยากกินอะไรหน่อยไหม”เหมยเหม่ยพยักหน้าหรงซูให้พี่เลี้ยงยกอาหารขึ้นมา จากนั้นก็พาเหมยเหม่ยไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนก่อน พอพวกเธอออกมาอีกครั้ง พี่เลี้ยงก็เตรียมอาหารของเหมยเหม่ยไว้เรียบร้อยแล้ว“คุณพ่อล่ะคะ?”หรงซูตอบว่า “คุณพ่อยุ่งอยู่ พวกเรากินอะไรกันก่อนเถอะ”เหมยเหม่ยร้องอ้อออกมาคำหนึ่งหรงซูอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยในห้องนอน นั่งกินอาหารไปพร้อมกับดูการ์ตูนรอจนกระทั่งกล่อมเหมยเหม่ยหลับไปได้อีกครั้ง หรงซูเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานยาว ยืนอยู่ตรงนี้พอดีที่จะมองเห็นบริเวณประตูใหญ่ซูชิงจือเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร อันชิงเยว่ก้าวขึ้นรถไปเขาหันกลับมาพูดอะไรบางอย่างกับเซิ่งถิงเชิน ซึ่งเธอไม่ได้ยิน จากนั้นก็ขึ้นรถขับออกไป โดยมีคนขับขับรถเฟอร์รารี่คันนั้นตามไปติด ๆรอจนพวกเขาจากไปแล้วเซิ่งถิงเชินหันหลังเดินกลับเข้
นังแพศยานี่ มีสิทธิ์อะไรเซิ่งถิงเชินมองเธอเงียบ ๆหรงซูเดินลงมาชั้นล่าง แล้วสั่งพี่เลี้ยงว่า “ขึ้นไปดูเหมยเหม่ยข้างบนหน่อย”พี่เลี้ยงเหลือบมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินขึ้นไปชั้นบนหรงซูเดินตรงไปยังทิศทางที่ทั้งสองคนอยู่โดยไม่ชายตามองอะไรเลย ก่อนจะเอนตัวพิงโซฟา นั่งไขว่ห้าง กอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสวยงามคู่นั้นราวกับถูกฉาบด้วยชั้นน้ำแข็งเมื่อมองไปยังคนทั้งสอง“พวกคุณต่อเถอะ”อันชิงเยว่เพิ่งจะผละออกจากอ้อมอกของชายหนุ่มเล็กน้อย มองดูท่าทีเย่อหยิ่งของหญิงสาวที่ราวกับกำลังยืนอยู่บนที่สูงเพื่อพิพากษาพวกเขาเธอมีสิทธิ์อะไรมามองพวกเขาแบบนี้เธอแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกอกนังแพศยาคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดเธอพยายามข่มความโกรธในใจไว้ แล้วเงยหน้ามองเซิ่งถิงเชินใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มดูเคร่งขรึม ภายในดวงตาฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัดในใจของอันชิงเยว่รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยทันทีเซิ่งถิงเชินมองอันชิงเยว่แล้วพูดว่า “ชิงเยว่ เธอกลับไปก่อน”อันชิงเยว่ซ่อนความไม่ยินยอมไว้ในแววตา เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงเย้ยหยันของหรงซูดังขึ้น “ทำไมล่ะ ในเมื่อคุณหนูใหญ่อันมาถึ
จนกระทั่งขบวนพาเหรดรถดอกไม้สิ้นสุดลง ฝูงชนก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไปเซิ่งถิงเชินปล่อยมือจากข้อมือของหรงซู แล้ววางตัวเหมยเหม่ยลงแต่เหมยเหม่ยเพิ่งเห็นว่าคุณพ่อจับมือของคุณน้าเอเวอลินอยู่ เด็กน้อยจึงพูดอย่างดีใจว่า “คุณพ่อจับมือคุณน้าเอเวอลินแล้ว”เซิ่งถิงเชินลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “งั้นตอนนี้พ่อจับมือเหมยเหม่ยแทนนะ”“ตกลงค่ะ”เซิ่งถิงเชินจูงมือเล็ก ๆ ของเหมยเหม่ย ส่วนเหมยเหม่ยก็ไปจูงมือหรงซูต่อ เด็กน้อยยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ สีขาวเรียงตัวสวยส่งให้หรงซูเมื่อเห็นเด็กน้อยมีความสุข หรงซูก็พลอยอารมณ์ดีตามไปด้วยทั้งสองคนจูงมือเหมยเหม่ยเดินไปแบบนั้น ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นสะดุดตาเกินไป ตลอดทางจึงดึงดูดสายตาผู้คนให้หันมามองไม่น้อยเมื่อเหมยเหม่ยเห็นเด็กคนอื่น ๆ มีคุณพ่อคุณแม่คอยอยู่เป็นเพื่อน แววตาของเด็กน้อยก็ไม่มีความรู้สึกอิจฉาซ่อนอยู่อีกต่อไปถึงขั้นที่ว่าเวลาคนอื่นมองมาที่พวกเขา บนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจจนกระทั่งถึงการแสดงดอกไม้ไฟในตอนกลางคืน เจ้าหน้าที่ก็มาถ่ายรูปเป็นที่ระลึกให้พวกเขาเซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยไว้ เด็กน้อยพู
ยิ่งคิดอันชิงเยว่ก็ยิ่งแค้นแต่ในใจก็กลัวอย่างบอกไม่ถูกตลอดทั้งคืนเซิ่งถิงเชินไม่ติดต่อเธอเลยเธอกระวนกระวายอยู่ทั้งคืนจนเช้าวันนี้เซิ่งถิงเชินก็ยังไม่ติดต่อเธอในที่สุดเธอทนไม่ไหวเลยโทรไปหาเซิ่งถิงเชินเขารับสายเขาบอกว่า “ชิงเยว่ ครั้งนี้เธอทำเกินไปแล้วนะ”อันชิงเยว่ได้ยินน้ำเสียงเด็ดขาดของเขา ในใจยิ่งน้อยใจทรมาน ชั่วขณะนั้นเธออดไม่ไหวเลยโมโหใส่เขา “พี่เชิน พี่คิดว่าตอนนี้เธอสวยขึ้นแล้ว พี่เลยชอบเธอใช่ไหม? เธอก็แค่ไปทำศัลยกรรม แล้วอยากกลับมาให้ท่าพี่”เธอนึกว่าในแวดวงนี้ไม่มีใครจะโดดเด่นไปกว่าเธอแล้ว แต่เมื่อเห็นหรงซูในตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกถึงความอันตรายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งที่เมื่อก่อนเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อัปลักษณ์และอ้วนขนาดนั้น ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้วกลับมาอีกครั้งอีกทั้งยังปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งถิงเชิน เธอมีเจตนาแอบแฝงอยู่แล้วเซิ่งถิงเชินบอก “ชิงเยว่ เธอสงบจิตสงบใจอยู่ที่บ้านตระกูลอันให้ดี”ความหมายของคำพูดนี้ ก็คือไม่อยากเจอเธออันชิงเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจอย่างที่สุด“ชิงเยว่ ลูกบอกแม่สิ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?” ซูจิ่นซีคาดคั้นอย่างร้อนใจ “เป็นเพรา







![summer เมษาพาเสียว [NC30+] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)