เข้าสู่ระบบเผยหลานหัวบาดเจ็บที่หัวเข่าเพราะถูกผลักพวกเขาไปโรงพยาบาลกันก่อนแต่เพราะตอนกลางวันพวกเขาดื่มเหล้าเลยต้องให้คนขับรถพาพวกเขาไปส่งเผยอวี้กับเผยหลานหัวและหรงซูนั่งรถคันเดียวกันเซิ่งถิงเจ๋อกับเจียงหวยซวี่นั่งรถคันเดียวกัน“แม่ครับ ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เผยอวี้ถามหรงซูเองก็มองเผยหลานหัว จนตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าระหว่างเผยหลานหัวกับอันชิงเยว่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเผยหลานหัวถอนหายใจหนัก ๆ “ตอนแม่ไปเข้าห้องน้ำบังเอิญเจออันชิงเยว่ พอล้างมือเสร็จแม่สะบัดมือ ทำให้น้ำกระเซ็นไปโดนแขนเธอโดยไม่ตั้งใจ เธอก็เริ่มหาเรื่องบอกว่าแม่จงใจทำ” หรงซูทำหน้าบึ้งตึง เพื่อเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีความสำคัญอะไรเลยเนี่ยนะเห็นได้ชัดว่าอันชิงเยว่จงใจดูถูกเผยหลานหัวเพราะเธอสีหน้าของเผยอวี้แย่มาก“พวกเหมยเหม่ยล่ะ?” หรงซูถามเผยอวี้ตอบ “ตอนนี้อยู่ที่บ้านกันหมด ซ่งเหยียนกับเจียงอวี่อยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ”หรงซูตอบรับอืมพอไปถึงโรงพยาบาลหมอตรวจร่างกายและทำแผลให้เผยหลานหัว อาการไม่หนักมาก พักผ่อนสองวันก็หาย แล้วฆ่าเชื้อทำแผลให้หรงซู รวมถึงจ่ายยาทาให้ทั้งสองคนพอออกมาจากห้องตรวจหรงซูเห็นเจียงหวยซวี่กำลั
เมื่อออกมาจากห้องส่วนตัวยังเดินไม่ถึงห้องน้ำก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันพอเข้าไปในห้องน้ำก็เห็นอันชิงเยว่สะบัดมือตบหน้าเผยหลานหัวหนึ่งฉาด พร้อมด่าทอ “ลูกของคนชั้นต่ำก็ต่ำเหมือนกันนั่นแหละ”เผยหลานหัวกุมหน้าที่ถูกตบไฟโกรธของหรงซูพุ่งขึ้นทันที แล้วเดินเข้าไปอย่างเกรี้ยวกราด อันชิงเยว่เพิ่งเห็นว่าใครมา ใบหน้าก็ถูกตบอย่างแรงแล้วเธอยืนไม่มั่นคงจึงเซล้มไปทางอ่างล้างมือ“ชิงเยว่”ซูจิ่นซีตามเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสีหน้าเปลี่ยนทันทีหรงซูประคองเผยหลานหัว เงยหน้ามองสตรีสวยงามที่เดินเข้ามา ข้างกายยังมีผู้จัดการและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตามเข้ามาอีกสองคนสตรีสวยงามรีบเดินเข้าไปประคองลูกสาวของตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “ชิงเยว่” เมื่อเห็นหน้าลูกสาวถูกตบจนเป็นรอยแดง ซูจิ่นซีโมโหทันที นี่เป็นลูกสาวที่เธอประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก กระทั่งไม่เคยพูดรุนแรงกับลูกแม้แต่คำเดียว ตอนนี้กลับถูกคนอื่นทำร้ายอันชิงเยว่สะอื้นอย่างอัดอั้น “แม่คะ เธอนี่แหละค่ะ”ซูจิ่นซีเงยหน้าจ้องเผยหลานหัวกับหรงซู ดวงตาคู่สวยที่ดูแลเป็นอย่างดีมีเพียงความโกรธแค้น“จับตัวเธอไว้”เจ้าหน้าที
เจียงหวยซวี่ย่อมรับคำต่อจากเจียงอวี่ ถามว่า “ตอนบ่ายจะไปไหนเหรอ?”หรงซูมองเหมยเหม่ยแวบหนึ่ง ต่อมาบอกว่า “ตอนบ่ายเหมยเหม่ยมีเรียนเปียโนหนึ่งชั่วโมง รอให้เธอเรียนเสร็จก่อน ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าจะไปเที่ยวไหนกับหยาหย่า”เจียงหวยซวี่ตอบรับขณะนี้เสียงสั่นของมือถือหรงซูดังขึ้น เมื่อเห็นสายโทรเข้า เธอลุกขึ้นแล้วออกไปรับสายอีกด้านของปลายสายมีเสียงสำเนียงอเมริกันดังขึ้น “เอเวอลิน”เมื่อสองปีก่อนหลังหรงซูเรียนจบ ได้เข้าทำงานในบริษัทการลงทุนห้าร้อยอันดับแรกของโลกที่วอลสตรีท ขณะนั้นเธอกำลังรับผิดชอบบริษัทเครื่องสำอางแห่งหนึ่งที่กำลังประสบวิกฤตการเงิน บริษัทของฝ่ายนั้นขนาดไม่ใหญ่ และต้องการเงินลงทุน หลังจากเธอเข้าใจสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องก็แก้ไขแผนธุรกิจของบริษัทแล้วยื่นเรื่อง แต่สุดท้ายก็เป็นไปตามคาด ถูกเจ้านายเธอคัดชื่อออกโดยตรงแต่เธอมั่นใจในบริษัทเครื่องสำอางแห่งนี้มากจริง ๆเลยโทรหาพ่อของเธอขณะนั้นหรงชิงเหวินไม่ว่าอะไร เอาเงินเก็บทั้งหมดให้เธอ ซึ่งเป็นเงินจำนวนสองร้อยล้านตอนนั้นบริษัทของเผยอวี้เริ่มทำงานอย่างเป็นระบบแล้ว ปีนั้นเป็นปีแรกที่หรงชิงเหวินได้รับปันผลภายหลังเมื่อเผยอวี้ร
พอไปถึงโรงแรมหรงซูจูงมือเหมยเหม่ยเข้าไปในล็อบบี พลันเห็นสองคนที่กำลังคุยกันอยู่ข้างหน้า เธอเรียก “พี่คะ”เผยอวี้กับซูชิงจือพบกันโดยบังเอิญ แม้พวกเขาจะไม่สนิทกัน กระทั่งเป็นคู่แข่ง แต่เมื่อเจอกันแล้ว ควรทักทายก็ต้องทักทายกัน สองคนเลยพูดคุยกันตามมารยาทเมื่อได้ยินเสียงนั้นทั้งสองคนหันมองพร้อมกันหรงซูจูงมือน้อยของเหมยเหม่ย แสงไฟสว่างไสวในล็อบบีส่องไปที่ร่างหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก บนใบหน้าก็เป็นรอยยิ้มที่สดใสพริบตาเดียวซูชิงจือราวกับได้เห็นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง หัวใจเหมือนถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจัง เป็นความรู้สึกอย่างหนึ่งที่ยากจะอธิบายจนกระทั่งหรงซูเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่มองซูชิงจือ แต่มองเผยอวี้แล้วถามว่า “พี่คะ พ่อกับแม่ล่ะ?”ได้ยินแบบนั้นซูชิงจือเก็บสีหน้าและอารมณ์อย่างแนบเนียน“คุณอาชิงจือ”เมื่อเหมยเหม่ยเห็นซูชิงจือก็เรียกอย่างว่าง่ายซูชิงจือค่อย ๆ ย่อตัวลง มองเหมยเหม่ยด้วยสายตาอ่อนโยน “สวัสดีจ้ะเหมยเหม่ย! ไม่เจอกันนานเลยนะ”“สวัสดีค่ะคุณอาชิงจือ”ซูชิงจือเอาลูกอมรสนมออกมาจากกระเป๋าเม็ดหนึ่งหรงซูแค่มองดู ไม่ได้รบกวนทั้งสองทักทายกันเผยอวี้ได้รับสายจากเผยหลานหั
“เมื่อห้าปีก่อนไปโดยไม่เหลือเยื่อใย ตอนนี้จะกลับมาทำไม?”หรงซูเดินเข้าไป วางกระเป๋าในมือลง แล้วนั่งลงบนโซฟาเสิ่นอวี้หรงมองการกระทำของเธอ พลันขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ต่อมาได้ยินหรงซูบอกว่า “แน่นอนว่ามาหย่ากับลูกชายคุณนะสิคะ” เสิ่นอวี้หรงได้ยินคำพูดแบบนี้ของเธอ ตกตะลึงทันทียังไงก็นึกไม่ถึงว่าคำว่าหย่าจะออกมาจากปากของหรงซูเองเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ เสิ่นอวี้หรงไม่พอใจมากเธอยิ้มเยาะ แล้วบอกว่า “หย่าเหรอ? ทำไม คิดจะมาแบ่งสมบัติถิงเชินสินะ?”หรงซูพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ก็ใช่นะสิคะ ยังไงอย่างน้อยต้องแบ่งทรัพย์สินหนึ่งในสามของเขาไปให้ได้ค่ะ”สีหน้าเสิ่นอวี้หรงเย็นชาทันที “เธอช่างกล้าคิดนะ”“นี่เป็นข้อเรียกร้องที่ชอบด้วยกฎหมาย ทำไมจะไม่กล้าคะ”เสิ่นอวี้หรงจ้องเธอ ลมหายใจหนักหน่วงตามไปด้วย “งั้นเหรอ งั้นต้องดูว่าเธอมีปัญญาหรือเปล่า ในเมื่อเธอเลือกที่จะไม่ยอมรับเหมยเหม่ย งั้นก็อย่าให้เหมยเหม่ยรู้ว่าเธอเป็นใครไปตลอดชีวิต”“นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับลูกสาวของฉัน ไม่รบกวนคุณนายเซิ่งต้องเป็นห่วงค่ะ”เสิ่นอวี้หรงได้ยินแบบนั้น สีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม“ถ้าคุณนายเซิ่งไม่มีธุระอื่น ฉั
“ผู้หญิงไม่มีใจ หัวใจผมได้รับบาดเจ็บ”“จะให้ฉันแนะนำหัวหน้าหมอโรคหัวใจให้คุณไหมล่ะ”“...”“รอให้คุณหย่าเสร็จแล้ว ผมค่อยมาหาคุณนะ จะได้ฉลองให้คุณได้เต็มที่”หรงซูยิ้มแล้วบอก “ได้แน่นอนค่ะ”วันนี้เดวิดโทรมาหา สอบถามเกี่ยวกับเรื่องการงานและชีวิตเธออย่างเป็นห่วงหรงซูรู้ว่าตอนนี้เขากำลังเข้าร่วมงานเลี้ยงของชนชั้นสูงแห่งหนึ่งในอเมริกาเหนือ เธอสงสัยว่าในงานแบบนี้เขายังมีเวลาโทรหาเธออีกเหรอพลันได้ยินเขาพูดว่า “ตอนนี้เซิ่งถิงเชินกำลังคุยกับคุณหนูตระกูลฟิกซ์อย่างมีความสุข ผมว่าคุณหนูตระกูลฟิกซ์เหมือนจะชอบเขามากจริง ๆ”เขาเพิ่งจะพูดถึงเซิ่งถิงเชินหรงซูก็ขัดขึ้น “เขาจะคุยกับผู้หญิงอีกสักแปดคนสิบคนอย่างมีความสุขก็ไม่เกี่ยวกับฉันเลย ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องของเขา”เดวิดอึ้งไปสักครู่ แล้วหัวเราะพร้อมบอกว่า “งั้นก็ได้!”ความจริงสายนี้ของเขา ก็จงใจจะฟ้องเหมือนกันไอ้ถิงเชินมันฮอตเหลือเกินจริง ๆเพียงแต่ชั่วขณะหนึ่งเกิดความกังวลกะทันหัน กลัวเอเวอลินจะหลงรักเขาอีกแล้วไม่ยอมหย่ากับเขา เพราะยังไงการที่ผู้หญิงจะหลงรักผู้ชายแบบนี้ เป็นเรื่องที่ง่ายดายมากจริง ๆแต่เมื่อได้ยินเอเวอลินยืนยันหนักแน




![เพลิงไข่มุก [NC30+] + [BDSM] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


