LOGINหลังกินอาหารเย็นเสร็จคนขับของเซิ่งถิงเชิน ขับรถของหรงซูไปส่งเจียงอวี่กับหยาหย่ากลับบ้านส่วนหรงซูกับเหมยเหม่ยก็ขึ้นรถของเซิ่งถิงเชิน“สีจิ้นชวนนัดรวมตัวจัดงานค็อกเทลขนาดเล็ก คนที่เชิญมาล้วนเป็นเพื่อนสนิทกันทั้งนั้น ถึงเวลาไปด้วยกันนะ” เซิ่งถิงเชินกล่าวยังไม่รอให้หรงซูเอ่ยปาก เหมยเหม่ยก็บอกว่า “เหมยเหม่ยจะไปด้วยค่ะ”เซิ่งถิงเชินกำลังขับรถ เบี่ยงตัวเล็กน้อยแล้วมองเหมยเหม่ยที่นั่งอยู่ข้างหลัง “ต้องพาเหมยเหม่ยไปด้วยแน่นอน”เมื่อมีเหมยเหม่ยอยู่ตลอดทาง ภายในรถอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขเซิ่งถิงเชินหยอกเหมยเหม่ยให้หัวเราะเหมยเหม่ยซบอยู่ในอ้อมกอดหรงซูหัวเราะจนตัวงอครึ่งชั่วโมงต่อมารถจอดอยู่หน้าประตูใหญ่ของวิลล่าตระกูลหรงคืนนี้หรงซูยังคงพาเหมยเหม่ยนอนค้างที่บ้านตระกูลหรงพอลงจากรถเซิ่งถิงเชินพูดกับหรงซู “อีกสองวันฉันค่อยมารับเธอกับเหมยเหม่ย”หรงซูมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบรับ หันไปพูดกับเหมยเหม่ย “เหมยเหม่ยบอกลาคุณพ่อสิ”เหมยเหม่ยโบกมือให้พ่อ “บายค่ะคุณพ่อ คุณพ่อขับรถดี ๆ นะคะ”“จ้ะ พ่อรู้แล้ว รีบเข้าไปข้างในกับแม่เถอะ!”หรงซูพาเหมยเหม่ยหันหลังจากไปเมื่อเห็นสองแม่ล
“ใครส่งข้อความให้เธอเหรอ?” เจียงอวี่ถามหรงซูกล่าว “เซิ่งถิงเชิน เดี๋ยวคืนนี้พาหยาหย่าไปกินข้าวเย็นด้วยกันน่ะ”เจียงอวี่ยิ้ม พูดอย่างสนใจ “กลัวว่าเซิ่งถิงเชินคงไม่อยากให้ฉันกับหยาหย่าไปนะสิ”หรงซูกล่าว “เขาอยากหรือเปล่าไม่สำคัญหรอก”จู่ ๆ เจียงอวี่ยื่นมือไปจับมือของหรงซูเอาไว้ หรงซูชะงักแล้วมองเธอ“เสี่ยวซู เธออย่าติดกับของเซิ่งถิงเชินเด็ดขาดนะ ต้องอยู่กับผู้ชายแบบนี้ไปตลอดชีวิต เธอมีแต่จะถูกควบคุม”หรงซูยิ้มเป็นรูปโค้งกล่าวว่า “ฉันรู้ดี ตอนนี้สถานการณ์ของพวกเราสลับกันเท่านั้นเอง”ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนชี้แนะเจียงอวี่ต้องคิดเพื่ออนาคตตัวเอง พอลูกโตแล้วจะเข้าใจคนเป็นแม่เองตอนนี้กลับเป็นเจียงอวี่ต้องมาเตือนสติเธอถึงตาของเธอแล้วตอนค่ำเซิ่งถิงเชินจองร้านอาหารตะวันตกมีระดับแห่งหนึ่งเอาไว้ตอนหรงซูขับรถไปถึง เซิ่งถิงเชินไปถึงแล้วพอเข้าไปในร้านเซิ่งถิงเชินกำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา เขาพิงข้างหน้าต่าง แสงไฟสว่างไสวสาดส่องใบหน้าด้านข้างคมสันของเขา ชุดสูททางการ ดูสูงส่งสง่างามเมื่อเห็นพวกเธอ เขาก็วางสายขณะนี้ผู้หญิงที่นั่งเยื้องอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังมองไปทางเซิ่งถิงเชิน ใ
พ่อเจียงบอกหรงซู “ถึงหวยซวี่จะบาดเจ็บเพราะช่วยคุณหรง แต่ก็อย่าโทษตัวเอง นี่เป็นหน้าที่ของเขา ส่วนหวยซวี่แม่เขาจะดูแลเขาอย่างดี คงไม่ต้องลำบากคุณหรงแล้ว”หรงซูพยักหน้าเบา ๆ กล่าวว่า “ฉันทราบค่ะ”เดิมทีเจียงอวี่อยากพูดบางอย่าง แต่ถูกแม่เจียงห้ามเอาไว้ เธอเลยทำได้แค่เบ้ปาก จากนั้นหันมองพี่ชายบนเตียงผู้ป่วยแวบหนึ่ง เจียงหวยซวี่เองก็ไม่คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรเมื่อเวลาพอสมควรแล้วหรงซูเตรียมพาเหมยเหม่ยจากไปแม่เจียงกล่าว “เด็กสองคนไม่ได้เล่นด้วยกันนานแล้ว เสี่ยวอวี่ ลูกพาหยาหย่าไปเล่นกับพวกเสี่ยวซูเถอะ!”เจียงอวี่ตอบรับ “งั้นก็ได้ค่ะ! งั้นพี่คะ พวกเราไปก่อนนะ พี่พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ”เจียงหวยซวี่กล่าว “ไปเถอะ! ไม่ต้องเป็นห่วงพี่”หรงซูบอกลาเจียงหวยซวี่ จากนั้นพาเหมยเหม่ยกับหยาหย่าออกจากห้องพร้อมเจียงอวี่หลังทั้งสองคนจากไปพ่อเจียงมองเจียงหวยซวี่ กล่าวว่า “เด็กคนนั้นเป็นลูกเธอจริงเหรอ”เจียงหวยซวี่เพียงตอบรับหนึ่งคำพ่อเจียงกล่าว “ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าแกยังอาลัยอาวรณ์เธอทำไม บนโลกนี้ไม่ได้มีผู้หญิงสวยอย่างเธอแค่คนเดียวสักหน่อย”เจียงหวยซวี่เงียบและไม่ตอบรับแม่เจียงเอ่ยห้าม
เจียงหวยซวี่จนปัญญาจึงดื่มน้ำแกงฟักเขียวเข้าไปก่อนนิดหน่อย เขาเคยชิมฝีมือของเผยหลานหัวมาก่อน “ฝีมือทำอาหารของคุณป้า อร่อยกว่าเชฟข้างนอกอีกนะครับ”เผยหลานหัวยิ้ม “งั้นก็ดี คุณรักษาตัวให้ดี ป้าจะทำอาหารที่คุณชอบมาให้กินทุกวันเลยนะ”เจียงหวยซวี่ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของพวกเขา “งั้นต้องรบกวนคุณป้าแล้วครับ”“จะรบกวนอะไรกัน”รอให้เจียงหวยซวี่กับหรงซูกินข้าวเที่ยงเสร็จหรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวก็ไม่อยู่รบกวนการพักผ่อนของเจียงหวยซวี่ หลังกำชับเขาไม่กี่คำ หรงซูก็ส่งพวกเขาลงไปใต้ตึกแล้วจากไปเผยหลานหัวกล่าว “เสี่ยวซู หนูต้องดูแลศาสตราจารย์ให้ดี ครั้งนี้โชคดีจริง ๆ ที่มีหวยซวี่น่ะ!”แม้จะไม่รู้ว่าสถานที่จัดงานเกิดอะไรขึ้น แต่แค่คิดเธอก็รู้สึกกลัวไปหมดหรงซูกล่าว “แม่คะ หนูรู้ค่ะ”จนกระทั่งตอนค่ำทางนี้จ้างผู้ช่วยพยาบาลชายให้ดูแล ส่วนหรงซูเรียกรถกลับบ้านพอหรงซูลงจากรถก็เห็นรถโรลส์รอยซ์คันหนึ่งที่คุ้นตาจอดอยู่ตรงทางเข้า ทำให้เธอเผลอขมวดคิ้ว แล้วเดินเข้าไปในวิลล่าจากนั้นได้เจอกับเซิ่งถิงเชินที่เดินออกมาเซิ่งถิงเชินเห็นเธอกลับมา ก็ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว กล่าวว่า “กลับมาแล้วเหรอ”หรงซู
ทำไมแม้แต่ซูชิงจือก็ยังอยู่เมืองไห่ล่ะ“น่าแปลกใจมากจริง ๆ”“อันชิงเยว่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ วันนั้นดูจากท่าทางของซูชิงจือเรียบเฉยอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าระหว่างพวกเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้น”หรงซูนึกถึงก่อนหน้านี้ที่ซูชิงจือเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน อันชิงเยว่ก็ถูกเขาส่งตัวไปตอนนี้ดูแล้วระหว่างทั้งสามคนต้องมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน“ถึงยังไงก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”หรงซูฝานแอปเปิลให้เจียงหวยซวี่หนึ่งชิ้นเจียงหวยซวี่รับมา แล้วเผลอมองหรงซูแวบหนึ่ง เขามักจะรู้สึกว่าบางทีเรื่องนี้อาจเกี่ยวกับเสี่ยวซูซูชิงจือลงไปถึงใต้ตึกบังเอิญเจอกับเผยหลานหัวและหรงชิงเหวินที่เดินสวนมาทั้งสองคนเพิ่งกลับมาถึงเช้านี้เมื่อรู้ว่าหรงซูเกือบจะเกิดเรื่อง เจียงหวยซวี่บาดเจ็บเพราะปกป้องเธอพอตอนนี้ใกล้จะเป็นเวลาเที่ยงเผยหลานหัวจึงนำอาหารสุขภาพที่ทำเองมาส่งให้เจียงหวยซวี่พอหรงชิงเหวินเห็นซูชิงจือ กล่าวว่า “ชิงจือ”ซูชิงจือสาวเท้าเดินเข้าไป แล้วเรียก “พ่อครับ ป้าเผยครับ”เผยหลานหัวกวาดมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ไม่ตอบหรงชิงเหวินกล่าว “ชิงจือ ทำไมลูกมาอยู่ที่โรงพยาบาลล่ะ?”ซูชิงจือกล่าว “ผมมาเยี่ยมเจี
หรงซูเงยหน้าขมวดคิ้วแน่นแล้วมองเขา กล่าวว่า “เซิ่งถิงเชินคุณลืมข้อตกลงระหว่างพวกเราหรือเปล่า คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับอิสรภาพของฉัน”เซิ่งถิงเชินกล่าว “นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องอิสรภาพของเธอเท่านั้น ตอนนี้เธอเป็นคนที่มีครอบครัวแล้ว เจียงหวยซวี่มีคนในครอบครัวที่ดูแลเขาได้ บุญคุณที่เธอติดค้างเขา ฉันจะใช้แทนเธอเอง”น้ำเสียงนี้แฝงความแข็งกร้าวที่ไม่ให้โต้แย้งแววตาหรงซูเข้มขึ้น ท่าทางเด็ดเดี่ยว กล่าวว่า “เซิ่งถิงเชิน ไม่ต้องให้คุณมาใช้แทนฉัน นี่เป็นเรื่องของฉัน”เซิ่งถิงเชินกล่าว “ตอนนี้เรื่องของเธอ ก็คือเรื่องของฉัน”หรงซูขมวดคิ้วมองเขา “เซิ่งถิงเชิน ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง”“ทะเลาะอะไรกัน?”จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นหรงซูเก็บสายตากลับมาเซิ่งถิงเชินเบี่ยงตัวแล้วหันไปมอง ก็เห็นซูชิงจือที่กำลังเดินมาทางนี้หรงซูมองเห็นชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางนี้ซูชิงจือเดินไปตรงหน้าของทั้งสอง เมื่อเห็นสีหน้าย่ำแย่ของหรงซู เขาเอ่ยถาม “ประธานเจียงตื่นแล้วเหรอครับ?”หรงซูมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ตอบ หันหลังเดินไปที่ห้องผู้ป่วยเมื่อเห็นหรงซูกลับไปที่ห้องซูชิงจือหันไปบอกเซิ่งถิงเ






