LOGINเซิ่งถิงเชินยกมุมปากขึ้น ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มของเธอจนหมด แล้วผ่อนน้ำเสียงลงเอ่ยว่า “อย่าทำให้เหมยเหม่ยเป็นห่วง”หรงซูยังไม่ทันได้สงบอารมณ์ของตัวเองก็ได้ยินเสียงร่าเริงของเหมยเหม่ยดังมา “คุณพ่อ คุณแม่”เหมยเหม่ยหยุดฝีเท้า พอเห็นดวงตาแดงก่ำของคุณแม่ก็ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วเอ่ยว่า “คุณพ่อแกล้งคุณแม่จนร้องไห้เลย”“คุณแม่ ให้หนูช่วยจัดการคุณพ่อให้ดีไหมคะ?”เซิ่งถิงเชินก้มลงหยิบมงกุฎดอกไม้ที่หรงซูทำตกไว้บนพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา สวมกลับลงบนศีรษะให้เธออีกครั้ง จากนั้นจึงมองเหมยเหม่ยพลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของลูก “พ่อไม่ได้แกล้งแม่นะ เอาล่ะ แม่เหนื่อยแล้ว ต้องกลับไปพัก ใกล้ได้เวลากินมื้อเย็นแล้ว”พูดจบเซิ่งถิงเชินก็ช้อนตัวหรงซูขึ้นอุ้มในอ้อมแขนเขาถามว่า “มื้อเย็นมีอะไรที่อยากกินไหม?”หรงซูเบือนสายตาหนีโดยไม่ตอบเซิ่งถิงเชินไม่ได้ถามต่อ เขาอุ้มเธอเดินเข้าไปในบ้านเหมยเหม่ยเดินกระโดดโลดเต้นตามอยู่ข้างคุณพ่อคุณแม่อาหารเย็นยังเตรียมไม่เสร็จเซิ่งถิงเชินอุ้มเธอกลับไปที่ห้อง แล้วให้แม่บ้านช่วยเธอชำระล้างร่างกายจากนั้นเขาก็ออกจากห้องแล้วเอื้อมมือปิดประตูระหว่างเดินกลับไปยังห้องรับแขก เขาก
“หมอบอกว่าอาการของเธอในตอนนี้ต้องเฝ้าดูอย่างน้อยหนึ่งเดือน ช่วงนี้เธอก็ให้ความร่วมมือกับการรักษาให้ดี สภาพแวดล้อมกับอากาศที่นี่ตอนนี้ก็เหมาะกับการพักฟื้น รอให้อากาศเย็นลงแล้วเราค่อยกลับไป”“...”หรงซูฟังคำพูดของชายหนุ่มอย่างเงียบ ๆเซิ่งถิงเชินหลุบตามองหญิงสาวในอ้อมแขน “ใกล้จะถึงวันเกิดของเธอแล้ว จัดงานเลี้ยงวันเกิดที่นี่เลยแล้วกัน มีของขวัญอะไรที่อยากได้ไหม?”หรงซูยังคงเงียบเซิ่งถิงเชินก็ไม่ได้ถามเธอต่อ“เซิ่งถิงเชิน” จู่ ๆ หรงซูก็เรียกชื่อเขาชายหนุ่มหลุบตามองเธอ นิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนียนละเอียดตรงปลายนิ้วของเธอพลางเอ่ยว่า “มีอะไร?”“ที่คุณไม่ยอมหย่ากับฉันเพราะเหมยเหม่ยเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเป็นพิเศษ สายตาไร้จุดโฟกัสหยุดอยู่ที่ใดที่หนึ่งเซิ่งถิงเชินจ้องมองเธอ “แล้วเธออยากให้เหมยเหม่ยเติบโตมาในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวเหรอ?”“ถ้าฉันยังเป็นเหมือนเมื่อห้าปีก่อน คุณจะยังยอมให้เหมยเหม่ยยอมรับฉันเป็นแม่ไหม?”เซิ่งถิงเชินกระชับมือที่กุมมือหญิงสาวแน่นขึ้นเล็กน้อย วางคางลงบนศีรษะของเธอแล้วเอ่ยว่า “อย่าไปคิดถึงเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นเลย สิ่งสำคัญคือตอนนี้ เหมยเหม่ยต้องการเธอ ฉัน
หลังจากเจียงหวยซวี่รับสายซูชิงจือก็เล่าสถานการณ์ให้เขาฟัง “ตอนนี้เสี่ยวซูกำลังพักผ่อน เท่าที่ดูตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติ ผมจะพักอยู่ที่นี่สองวัน คอยดูอาการของเสี่ยวซูก่อน”เจียงหวยซวี่ “ส่งแผนการรักษามาให้ผมชุดหนึ่ง”หลังจากอ่านแผนการรักษาเมื่อครู่ ซูชิงจือก็ถ่ายรูปเก็บไว้แล้ว จึงเอ่ยว่า “เดี๋ยวผมส่งให้คุณ”เจียงหวยซวี่ “ได้ครับ”ซูชิงจือ “ติดต่อกันได้ตลอด”“อืม” เจียงหวยซวี่เตือนว่า “ด้วยสภาพของเสี่ยวซูในตอนนี้ คุณพยายามอย่าเพิ่งพบหน้าและเปิดเผยฐานะพี่ชายกับเธอจะดีกว่า”มือที่ซูชิงจือกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย “ผมรู้” เพราะตัวเขามีแต่จะเพิ่มภาระทางใจให้เสี่ยวซูหลังจากวางสายซูชิงจือส่งรูปที่ถ่ายไว้ให้เจียงหวยซวี่ เขานั่งลงริมเตียง ทว่าภายในใจกลับหนักอึ้งเป็นพิเศษเมื่อเจียงหวยซวี่อ่านแผนการรักษาที่ซูชิงจือส่งมา สีหน้าของเขาก็ดูเคร่งเครียดลง การบำบัดที่มุ่งเน้นบาดแผลทางใจในแผนนี้ หมายความว่าบาดแผลจากทุกสิ่งที่เสี่ยวซูเคยเผชิญจะถูกฉีกเปิดขึ้นอีกครั้งแผนการรักษานี้อาจให้ผลดีต่อผู้ป่วยทั่วไป แต่สำหรับเสี่ยวซูแล้วไม่มีทางใช้ได้ผลเซิ่งถิงเชินต้องอ่านและให้ความเห็นชอบกับแผนกา
ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เสี่ยวซูต้องเผชิญมาตั้งแต่เล็กจนโต ความเจ็บปวดที่เธอกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ รวมถึงช่วงหลายปีที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลซูอย่างหวาดระแวงและต้องคอยดูสีหน้าผู้อื่น ล้วนไม่มีค่าอะไรในสายตาของเธอทั้งสิ้นเมื่อซูจิ่นซีได้ยินเสียงหัวเราะต่ำของซูชิงจือดังมาจากโทรศัพท์ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที เธอตระหนักว่าคำพูดเมื่อครู่ของตัวเองค่อนข้างแรง กำลังจะผ่อนน้ำเสียงแล้วพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงเย็นกร้าวที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งของซูชิงจือดังขึ้นว่า “แม่กับชิงเยว่ห้ามก้าวออกจากวิลล่าหัวถังแม้แต่ก้าวเดียว รอผมกลับไปก่อน แล้วผมจะให้แม่กับชิงเยว่ยอมรับผิดให้ได้”เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของซูจิ่นซีพลันเปลี่ยนไป “ซูชิงจือ ลูก...”ยังไม่ทันพูดจบซูชิงจือวางสาย ก่อนโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่งทันที แล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “จัดคนไปเฝ้าที่วิลล่าหัวถังเดี๋ยวนี้ ห้ามคุณหนูใหญ่กับคุณนายก้าวออกจากวิลล่าแม้แต่ก้าวเดียว”“ครับ”ในวินาทีที่วางโทรศัพท์ลงซูชิงจือเงยหน้ามองไปยังที่ไกล แม้แสงแดดจะสาดส่องทั่วร่าง แต่ตัวเขากลับแผ่ความเศร้าสลดอย่างไร้ที่สิ้นสุดเซิ่งถิงเชินมองแผ่นหลังของเขา
เซิ่งถิงเชิน “งั้นก็ลองดูกัน!”ซูชิงจือจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งลึกบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบก่อนจะได้ยินเซิ่งถิงเชินเอ่ยขึ้นอีกว่า “ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่นายกับเธอจะเปิดเผยความสัมพันธ์กัน”ซูชิงจือเอ่ยว่า “ฉันจะพักที่นี่สองวัน”“ได้”ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของซูชิงจือสั่นขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เมื่อมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าก็เห็นว่าเป็นสายจากหรงชิงเหวิน“ฮัลโหล พ่อ”“ฉันเอง” เสียงของเผยหลานหัวดังมาจากปลายสายซูชิงจือนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอ่ยว่า “ป้าเผย มีอะไรครับ?”เผยหลานหัวถามว่า “นายเจอเสี่ยวซูแล้วเหรอ?”จู่ ๆ เผยหลานหัวและคนอื่น ๆ ก็ติดต่อหรงซูไม่ได้ กระทั่งเมื่อวานถึงเพิ่งรู้ว่าเซิ่งถิงเชินพาเธอไปออสเตรเลีย เผยอวี้เพียงบอกว่าหรงซูไม่ค่อยสบาย เซิ่งถิงเชินจึงพาเธอไปพักฟื้นที่นั่น แต่ไม่ได้บอกสาเหตุโดยละเอียดซูชิงจือเอ่ยว่า “ครับ ตอนนี้เสี่ยวซูสบายดี ป้าเผยไม่ต้องเป็นห่วงครับ”“งั้นก็ดีแล้ว”ซูชิงจือจับสังเกตได้ว่าน้ำเสียงของเผยหลานหัวผิดปกติ จึงถามว่า “ป้าเผย แล้วพ่อล่ะครับ?”เผยหลานหัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “พ่อของนายถูกน้องสาวคนนั้นของนายยั่วโมโหจนโ
เหมยเหม่ยนั่งโปรยอาหารปลาอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นปลาตัวนั้นก็ขยับเข้าไปชิดคุณแม่ แล้วเอ่ยว่า “เหมยเหม่ยก็อยากเล่นกับปลาน้อยด้วยค่ะ”หรงซูค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็บังเอิญสบเข้ากับดวงตาของชายหนุ่มที่กำลังจับจ้องเธออยู่ เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด เสื้อเชิ้ตสีขาวพลิ้วไหวไปตามสายลม ทั่วทั้งร่างแผ่บรรยากาศอ่อนโยนละมุนเซิ่งถิงเชินวางไม้พายในมือให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปหาเหมยเหม่ย ย่อตัวลงคอยประคองเธอไว้แล้วเอ่ยว่า “ระวังหน่อย”เมื่อแน่ใจว่าเหมยเหม่ยปลอดภัยดีแล้ว เขาจึงนั่งลงข้างหรงซู หยิบกระติกเก็บความร้อนมารินน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว “ดื่มน้ำหน่อย”หรงซูยื่นมือไปรับ “ขอบคุณ”เธอประคองแก้วด้วยสองมือแล้วดื่มน้ำเซิ่งถิงเชินรับแก้วมาแล้วรินน้ำให้เหมยเหม่ยหนึ่งแก้วเหมยเหม่ยเล่นอย่างสนุกสนานหรงซูดูซึมเซาไม่ค่อยมีชีวิตชีวา จึงเอนพิงเบาะนุ่ม ๆ รับแสงแดดอยู่อย่างนั้น ก่อนจะผล็อยหลับไป เวลานี้เธอหลับได้อย่างสงบและสบายเป็นพิเศษเรือท่องเที่ยวแล่นเข้าเทียบฝั่งเซิ่งถิงเชินอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ก่อนเดินมุ่งหน้าไปทางวิลล่า ส่วนเหมยเหม่ยเดินตามอยู่ข้างคุณพ่อตอนนั้นเองรถที่ไปรับซู







![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)