บทที่ 11 เปิดตัวรักเก่า (1)

บทที่ 11 เปิดตัวรักเก่า

แสงสีส้มสลัวรางภายในรถยุโรปคันหรูของภามทอดผ่านแผงคอนโซลหน้ารถ

บรรยากาศเงียบสงัดทว่าอัดแน่นไปด้วยมวลความต้องการอันหนักหน่วงที่ใกล้จะระเบิดออกเต็มที ลลินนั่งเอนกายอยู่เบาะข้างคนขับ ปล่อยให้สายตาจับจ้องสบเข้ากับดวงตาคมกริบของภามที่ตวัดมองมาเป็นระยะ

ข้อมือแกร่งจับพวงมาลัยรถแน่น เส้นเลือดปูดโปนตามหลังมือหนาบ่งบอกถึงอารมณ์กำหนัดที่พุ่งสูงทะลุขีดจำกัดจากการโดนยั่วยวนกลางงานเลี้ยงเมื่อครู่

"รอยลิปสติกบนคอเสื้อผม ตั้งใจมากเลยใช่ไหมลิน" ภามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร่า ขยับเท้าเหยียบคันเร่งจนเครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามกึกก้องไปตามถนนสายเปลี่ยว

"แล้วภามชอบไหมคะ" ลลินไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่กลับเอื้อมมือเรียวไปลูบไล้ต้นขาแกร่งของชายหนุ่มช้า ๆ บดเบียดเรียวขาขาวผ่องของตนเองเข้าหา

"ในเมื่อไอ้พีทมันทำลายชีวิตลินจนป่นปี้ ลินก็แค่สลักชื่อผัวคนใหม่ไว้บนตัวคุณ ให้พวกมันอกแตกตายเล่น ๆ แลกกับการที่คืนนี้ ลินจะยอมเป็นของเล่นชิ้นโปรดให้คุณขย้ำทั้งคืน"

ภามสบถคำรามในลำคอดังลั่น ชายหนุ่มหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ลานจอดรถวีไอพีของเพนท์เฮ้าส์หรูทันที ทันทีที่ระบบล็อกประตูอัตโนมัติของห้องพักชั้นบนสุด ภามก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าแม้แต่ก้าวเดียว ชายหนุ่มกระชากร่างบางในชุดเดรสสีแดงเพลิงเข้าหาตัว บดขยี้ริมฝีปากหนาลงบนเรียวปากอิ่มอย่างรุนแรงและหิวกระหาย สองมือหนาตะโบมบีบเค้นสะโพกมนอย่างบ้าคลั่ง

"อื้อ!!! ภาม" ลลินครางประท้วงในลำคอทว่ากลับอ้าปากรับลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวาน รสชาติของความแค้นผสมปนเปไปกับแรงตัณหาจนแยกไม่ออก

ภามกระชากชุดเดรสซาตินเนื้อดีของเธอจนขาดวิ่นดัง เนื้อผ้าสีแดงเพลิงหลุดลุ่ยลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องอรชรที่ไร้สิ่งบดบัง ทรวงอกอวบอิ่มชูชันคัดแน่นท้าทายสายตาเสือร้าย ชายหนุ่มไม่รอช้าผลักร่างของเธอลงแนบกับประตูกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของตึกสูงเบื้องหลัง ลลินสะดุ้งสุดตัวเมื่อความเย็นของกระจกปะทะเข้ากับแผ่นหลังเปลือยเปล่า ทว่าความร้อนผ่าวจากร่างกายกำยำของภามที่ทาบทับเข้ามากลับแผดเผาเธอจนแทบละลาย

"ซี๊ด!!! ลิน ร่างกายคุณนี่สร้างมาเพื่อปรนเปรอผมชัด ๆ" ภามครางซี้ดพึมพำชิดซอกคอขาว ซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างหิวกระหาย มื้อหนาข้างหนึ่งเอื้อมลงไปลูบไล้จุดกึ่งกลางความเป็นสาวที่บัดนี้แฉะชื้นเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานชโลมเต็มร่องเนื้อ

"อ๊ะ อ๊า ภามตรงนั้น" ลลินแอ่นอกรับ สองมือจิกทึ้งลาดไหล่กว้างที่มีรอยสักรูปเสือร้ายแน่น นิ้วแกร่งของภามสะกิดรัวเลียติ่งเสียวระรัวสลับกับสอดนิ้วยาวขยับเข้าออกร่องรูอย่างรุนแรงจนลลินตัวสั่นระริก ขาเรียวสวยเริ่มอ่อนแรงจนต้องอาศัยอ้อมกอดแกร่งช่วยพยุง

ภามผละใบหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่คมวาววับไปด้วยไฟราคะ ชายหนุ่มปลดเข็มขัดและกางเกงสูทของตนเองออกอย่างรวดเร็ว

คว้าจับแกนกายใหญ่อวบยักษ์ที่ขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนร้อนผ่าวออกมารูดรั้งสองสามครั้งต่อหน้าสายตาฉ่ำปรือของเธอ ชายหนุ่มจับขาเรียวข้างหนึ่งของลลินยกขึ้นสูงพาดไว้กับเอวสอบ ขยับกายเข้าประชิดแล้วกดกระแทกท่อนเอ็นยักษ์เข้าสู่ร่องสาวรวดเดียวจนสุดโคน!

"กรี๊ดดดด! อ่า อ๊าาาา!" ลลินอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง ความใหญ่โตมโหฬารอัดแน่นจนจุกเสียดลึกไปถึงมดลูก ร่องเนื้อเปียกชุ่มบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนภามถึงกับแหงนหน้าครางซี้ดเสียงต่ำ

"ซี๊ดดด ลิน โคตรแน่น ตอดแน่นสะใจมาก" ชายหนุ่มสบถลั่นห้อง ก่อนจะเริ่มรัวสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าออกยับ ๆ ทันที

พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!

เสียงเนื้อสะโพกหนากระแทกอัดบั้นท้ายกลมกลึงดังกึกก้องสะท้อนกับกระจกใส แรงอัดอันมหาศาลทำให้ร่างของลลินไถลครูดไปกับกระจกตึบ ๆ ๆ เธอกอดคอแกร่งแน่น ครางระงมไม่เป็นศัพท์ ความเสียวซ่านรุนแรงเกินกว่าที่เคยได้รับจากพีทตลอดสามปีแล่นริ้วเข้าสู่สมองจนขาวโพลน

ภามกระแทกเน้นย้ำความดิบเถื่อน ไร้ความปราณี แต่มันกลับเติมเต็มความโหยหาอย่างที่สุด ลลินร่อนสะโพกสวนกลับอย่างลืมอาย สองร่างพาสังเวียนรักเคลื่อนย้ายไปทุกลำดับมุมห้อง

ตั้งแต่เตียงนอนหนานุ่ม โซฟาหรู ไปจนถึงเคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องน้ำ ทั้งคู่ผลัดกันตักตวงความสุขสมราวกับหิวกระหายมาเป็นแรมปี จนกระทั่งภามคำรามลั่น ขยำท้ายทอยลลินระเบิดน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นจัดพุ่งกระฉูดทะลักเต็มโพรงปากของเธอ ลลินกลืนกินน้ำรักของผัวคนใหม่อย่างเต็มใจ แววตาฉายประกายสะใจเย้ยหยันโชคชะตา

ตัดกลับมาที่บ้านของพีท

"โครม!!!"

เสียงแจกันเซรามิคเคลือบทองราคาหลักแสนถูกกวาดตกจากโต๊ะรับแขก กระแทกพื้นหินอ่อนแตกกระจายกลายเป็นเศษซากไร้ชิ้นดี พีทเดินพล่านไปมาในห้องโถงใหญ่ ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและอับอายจนเส้นเลือดขมับปูดโปน เสื้อเชิ้ตสูทถูกกระชากหลุดลุ่ย สายตาของเขาแดงก่ำดุจสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง

"นังแรดเงียบ! นังแพศยา! มันกล้าดียังไงเอาไอ้ภามมาตบหน้าฉันกลางงานเลี้ยง!" พีทแผดเสียงคำรามลั่นห้องโถง มือหนาทุบลงบนพนักโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนัน

"มันเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปตัวเปล่าแท้ ๆ แต่ไม่ถึงวันมันกลับไปนอนแบขาให้เพื่อนสนิทฉันเอา! ร่าน! ร่านไม่มีที่เปรียบ!"

"ว๊าย! ตาพีท เบา ๆ เสียงหน่อยลูก เดี๋ยวคนงานในบ้านก็เอาไปนินทาจนสนุกปากหรอก!" คุณหญิงประภาที่เพิ่งเดินกระหืดกระหอบตามเข้ามาในห้องโถงรีบเอ่ยเตือน

แต่ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนกลับแต่งแต้มไปด้วยความเครียดแค้นไม่แพ้กัน

"แต่นังลลินมันร้ายนักนะ นึกว่าโง่แกล้งทำเป็นสะใภ้แสนดี ที่ไหนได้แอบทอดสะพานให้ตระกูลกวางเจาจนมันยอมหนุนหลังโอนหุ้นให้! รอยลิปสติกบนคอเสื้อตาภามเมื่อกี้ มันตั้งใจทำประชดพวกเราชัด ๆ!"

"คุณแม่แล้วเมจิจะทำยังไงคะ" เมจิที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่มุมห้องก้าวเท้าเข้ามาหาพีท ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความริษยาปนหวาดกลัว

"เมื่อกี้ในงานเลี้ยง นักข่าวพากันซุบซิบเรื่องเมจิเต็มไปหมด แถมสายตานังลลินที่มองลงมา มันเหมือนมองเมจิเป็นแค่ขยะข้างถนน เมจิยอมไม่ได้นะคะพี่พีท! พี่พีทบอกว่าจะให้เมจิขึ้นมาแทนที่มันไงคะ!"

"เออ! รู้แล้ว! เงียบ ๆ ไปก่อนได้ไหมเมจิ! ฉันรำคาญ!" พีทตวาดใส่เสียงดังลั่นจนเมจิสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดไม่กล้าเอ่ยปากต่อ

พีททรุดตัวลงนั่งบนโซฟา หายใจโยน หวนนึกถึงคำขู่ของภามเรื่องการถอนทุนและการอนุมัติผังเมืองคอนโดมิเนียมที่เป็นเส้นเลือดใหญ่ของตระกูลอัครเดชาเศรษฐ์ในเวลานี้

หากภามทำจริง ตระกูลของเขาต้องพังพินาศแน่ ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ แต่ความแค้นที่มีต่อนังเมียเก่ากลับมีมากกว่า

"คุณแม่ครับเราจะปล่อยให้นังลลินมันชูคออยู่บนหัวพวกเราแบบนี้ไม่ได้" พีทเอ่ยเสียงเหี้ยม นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววโหดเหี้ยม

"มันอยากหย่านักใช่ไหม ได้! ฉันจะจัดให้ แต่มันต้องออกไปแบบไม่มีอะไรเหลือเลยแม้แต่ชื่อเสียง! ผมจะส่งทนายสมสิทธิ์ ไปยื่นคำขาดจัดการเรื่องสินสมรสทั้งหมด บีบมันให้เซ็นสัญญาสละสิทธิ์ทุกอย่าง และถ้ามันไม่ยอม ผมจะใช้ภาพถ่ายที่มันควงคู่กับไอ้ภามเมื่อคืน ฟ้องร้องมันฐานมีชู้ให้มันฉิบหายไม่มีที่ยืนในสังคม!"

"ดีมากตาพีท! จัดการมันให้เด็ดขาด!" คุณหญิงประภาเอ่ยสนับสนุนทันที

"นังสะใภ้รองไร้น้ำยาค้ำคอคิดจะมาลองดีกับตระกูลเรา มันยังเร็วไป"