ตอนที่ 3 ชีวิตคู่ที่แสนห่วยแตก

ตอนที่ 3 ชีวิตคู่ที่แสนห่วยแตก

      “อ้าว!!! ตื่นแล้วเหรอ นึกว่านอนกินบ้านกินเมืองอยู่จนสายโด่ง” เสียงแหลมสูงและเจือความเหยียดหยามดังขึ้นทันทีโดยไม่มีการทักทายที่ดีกว่านี้

       “สวัสดีค่ะคุณแม่ ลินเพิ่งลงมาเตรียมกาแฟให้พีทค่ะ พีทเพิ่งกลับมาตอนตีห้า เลยยังไม่ตื่น” ลลินยกมือไหว้พยายามรักษามารยาทและน้ำเสียงให้นิ่งที่สุด

       คุณหญิงประภาแค่นหัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาใกล้เคียงโต๊ะอาหารแล้วเอานิ้วชี้กรีดไปตามของเคาน์เตอร์ครัวหรู ก่อนจะยกขึ้นมาดูแล้วทำท่าทางสะอิดสะเอียน

       “กาแฟเหรอ งานบ้านงานเรือนแค่นี้ยังทำไม่ได้ ปล่อยให้บ้านฝุ่นจับอย่างนี้ได้ยังไง”

       “ขอโทษค่ะคุณแม่ พอดีว่าแม่บ้านลางานกระทันหันสามวัน อีกอย่างลินก็ไม่ได้มีเวลามาทำงานบ้านขนาดนั้นหรอกนะคะ ลินก็มีงานที่ร้านให้ต้องทำทุกวัน”

       “ทำไมเรื่องแค่นี้เธอทำไม่ได้หรือไง ต้องรอแม่บ้านอย่างเดียวเลย แต่งงานเข้ามาสามปีแล้ว แทรที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์ คอยปรนนิบัติผัวให้ดี นี่อะไร วันๆ เอาแต่แต่งสวยเดินไปเดินมาที่ร้านเสื้อผ้าเล็กๆ ของเธอ เงินทองก็หาได้หยิบมือเดียวเมื่อเทียบกับที่ตาพีทหาได้”

       ลลินเม้มปากแน่น คำพูดของคุณหญิงประภาเปรียบเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟที่คุกรุ่นในใจเธอตั้งแต่เมื่อคืน ร้านเสื้อผ้าของเธอไม่ใช่ร้านเล็กๆ แต่เป็นแบรนด์เนมที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งและสร้างรายได้ให้เธอ แม้จะไม่มีสามีเธอก็สามารถดูแลตัวเองและครอบครัวของเธอได้โดยไม่ต้องพึ่งเงินของสามี แต่ในสายตาของแม่สามี ลลินก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าที่มาเกาะลูกชายของเธอกิน

       “ลินใช้เงินของลินดูแลร้านค่ะคุณแม่ และไม่เคยรบกวนเงินของพีทเลยค่ะ ส่วนงานบ้านถ้าแม่บ้านไม่หยุด ลินก็จัดแจงให้แม่บ้านทำความสะอาดทุกวันแต่ช่วงนี้แม่บ้านลาอย่างที่ลินแจ้งคุณแม่ไปค่ะ”

       “อุ๊ย!!! นี่หล่อนย้อนฉันเหรอ” คุณหญิงประภาตบโต๊ะเสียงดังฉาด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ

       “อย่ามาอวดดีกับฉันนะลิน ถ้าร้านของหล่อนมันดีจริง หล่อนคงมีปัญญาซื้อตึกของตัวเองไปแล้ว ไม่ต้องมาอาศัยใบบุญของนามสกุลของลูกชายฉันหรอก แล้วนี่อะไร”

       คุณหญิงประภาเดินเข้ามาประจันหน้า สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าท้องของลลินอย่างจับผิดและจิกกัด

       “แต่งงานมาสามปี ท้องไส้ก็แบนราบ น้ำยาไม่มี ไม่รู้ว่าเป็นหมันหรือเปล่า ไม่มีมารยาเสน่ห์ให้ผัวรักผัวหลงได้ ถ้ารู้ว่าไม่มีปัญญาสร้างทายาทให้ฉันได้ไม่แต่งเข้าบ้านให้เสียเวลาหรอก วันๆ เอาแต่ผลาญเงินลูกชายฉันไปวันๆ ถ้าทำหน้าที่เมียไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เลี้ยงหมายังคอยเฝ้าบ้านได้ดีกว่าหล่อนเลย”

       คำพูดของแม่สามีดังก้องในหัวของเธอจนตัวของเธอเล็กลงไปในทันที มันแรงและหยาบเกินกว่าที่เธอจะรับได้อีกต่อไป ความร้อนสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาที่ขอบตา ลลินเจ็บปวดหัวใจเหมือนโดนทุบจนแหลกละเอียด

       เธอมองหน้าแม่สามีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของลูกสะใภ้ที่ยอมศิโรราบและหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและหมดความอดทน

       “ลินไม่ใช่แม่พันธุ์ค่ะคุณแม่ และลินมีศักดิ์ศรีความเป็นคนเท่าทุกคนในบ้านหลังนี้” ลลินพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและนิ่งสนิทแต่ทรงพลังจนคุณหญิงประภาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

       “เรื่องลูก ถ้าพีทเขาไม่กลับบ้าน นอนค้างอ้างแรมที่อื่นจนตีห้าบ่อยๆ ต่อให้ลินพร้อมแค่ไหน มันกก็คงไม่มีลูกขึ้นมาได้หรอกค่ะ คุณแม่ควรไปถามลูกชายคุณแม่มากกว่านะคะว่าเอาน้ำยาไปใช้ที่ไหนหมด”

       “อีลิน!!! แกกล้าดียังไงมาว่าลูกชายฉัน” คุณหญิงประภาหน้าดำหน้าแดง ชี้หน้าลลินด้วยนิ้วที่สั่นเทาด้วยความโกรธจัด ลลินไม่รอให้แม่สามีอาละวาดใส่เธอต่อ เธอกระแทกถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ จนน้ำกาแฟหกกระจายออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินเลี่ยงออกจากห้องครัวทันทีโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องด่าทอที่ไล่หลังมา

       เธอเดินก้าวฉับๆ ขึ้นบันไดกลับมาที่ห้องนอน ปิดประตูล็อกกลอนแน่นหนา ร่างบางพิงแผ่นหลังกับบานประตูแล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง น้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลทะลักออกมาเป็นสายอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอกอดเข่าตัวเองสะอื้นร้องไห้จนตัวสั่น

       บ้านหลังนี้ไม่ใช่ที่อยู่ของเธออีกต่อไป บ้านที่ไม่มีความรัก สามีที่ไร้ความซื่อสัตย์ และครอบครัวสามีที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ลลินซบหน้าลงกับหัวเข่า ปล่อยให้ความเสียใจกัดกินจิตใจจนถึงขีดสุด

       และในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางหยาดน้ำตา เธอตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ในทันที ลลินปาดน้ำตาออกจากแก้มก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง เธอมองตัวเองในกระจก ผู้หญิงในกระจกที่ดูซีดเซียวและน่าสงสาร

       “พอที” ลลินกระซิบกับตัวเอง

       “ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำฉันได้อีก”

       ลลินยกโทรศัพท์ขึ้นมา กดค้นหาเบอร์ของใครบางคน คนที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของเธอ ที่อยู่ข้างเธอในทุกๆ เรื่อง

      [ชิชา]

       ลลินกดโทรออกทันที รอสายไม่นานปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงสดใส

       “ว่าไงจ๊ะลลิน ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรเวลานี้ มีอะไรหรือเปล่า”

       “ชา…” ลลินเอ่ยปากเรียกชื่อเพื่อน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยทว่าหนักแน่น

       “ฉันจะหย่า…ฉันเหนื่อยที่จะทนแล้ว แกช่วยแนะนำทนายเก่งๆ ให้ฉันทีได้ไหม”

       ปลายสายเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนที่ชิชาจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังและสะใจอย่างถึงที่สุด

       “ได้เลยลลิน ในที่สุดแกก็ตาสว่างสักที รอแป๊บนึงนะ ฉันจะหาทนายที่ดีที่สุด คดีนี้เราจะฟ้องให้ไอ้พีทมันหมดตัวไปเลย”

       ลลินวางสายไป หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด ชีวิตคู่ที่แสนห่วยแตกกำลังจะหายไปจากหัวใจของเธอสักที