บทที่ 4 เปลือกหอยที่แตกสลาย (2)

บทที่ 4 เปลือกหอยที่แตกสลาย

เด็กสาวคนนั้นปะปนอยู่ในงานในฐานะทีมงานฝ่ายการตลาด คอยต้อนรับแขกและส่งแก้วแชมเปญ เมจิไม่ได้มีท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวเลยสักนิด ยามที่สายตาของเด็กสาวสบเข้ากับลลิน นัยน์ตาคู่นั้นกลับฉายแววเยาะเย้ยและท้าทายอย่างปิดไม่มิด เมจิแสร้งเดินถือถาดเครื่องดื่มเฉียดเข้ามาใกล้พีทตลอดเวลา และทุกครั้งที่เดินผ่าน พีทเองก็แอบเหลือบสายตามองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความเสน่หา โดยคิดว่าลลินไม่มีทางสังเกตเห็นในความมืดสลัวของงานเลี้ยง

"คุณแม่ขา กาแฟร้อนที่สั่งได้แล้วค่ะ" เสียงหวานใสของเมจิดังขึ้นข้างกายคุณหญิงประภา เด็กสาวประคองแก้วส่งให้ด้วยท่าทางนอบน้อมอ่อนหวานอ่อนช้อยเกินหน้าที่พนักงานพาร์ทไทม์

"อุ๊ย ขอบใจมากจ้ะหนูเมจิ แหม!!! เด็กคนนี้รู้ใจฉันจริง ๆ คอยดูแลแขกในงานก็เหนื่อยแย่แล้ว ยังอุตส่าห์จำได้อีกว่าฉันชอบทานกาแฟรสไหน" คุณหญิงประภาเอ่ยชมออกนอกหน้า แววตาที่มองเมจิเต็มไปด้วยความเอ็นดู ต่างจากสายตาที่มองลลินราวฟ้ากับเหว

"ตาพีทแกลุกไปดูตรงนู้นหน่อยสิ เห็นว่าประธานแบงก์มาถึงแล้ว พาหนูเมจิไปด้วยล่ะ แกจะได้ช่วยแนะนำข้อมูลโปรเจกต์ใหม่ให้ท่านฟัง"

"ครับคุณแม่" พีทรับคำอย่างรวดเร็ว แววตาฉายประกายดีใจอย่างปิดไม่มิด เขารีบก้าวเท้าเดินนำเด็กสาวออกไปในทันที โดยไม่คิดจะหันมามองหรือเอ่ยชวนลลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เลยแม้แต่คำเดียว

เมจิหันมาสบตากับลลินแวบหนึ่งก่อนจะเดินตามพีทไป มุมปากอิ่มจุดยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ เป็นรอยยิ้มสับปลับที่ประกาศชัดแจ้งว่าเธอกำลังจะเลื่อนขั้นขึ้นมาแทนที่เมียหลวงไร้น้ำยาในเร็ววัน

ลลินยืนนิ่ง มองภาพสามีของตัวเองเดินเคียงคู่กับผู้หญิงอื่นต่อหน้าแม่ของเขาที่คอยส่งท้ายให้ท้ายอย่างเต็มใจ ความจริงตรงหน้ามันชัดเจนจนไม่มีพื้นที่เหลือให้เธอปฏิเสธหรือหลอกตัวเองอีกต่อไปแล้ว

ความอึดอัดและกลิ่นอายความตอแหลในห้องโถงจัดเลี้ยงทำให้ลลินรู้สึกเหมือนจะหมดลมหายใจ เธอตัดสินใจเลี่ยงออกจากกลุ่มคนรวยที่หัวเราะต่อกระซิก เดินตรงไปยังสวนหย่อมลอยฟ้าของโรงแรมที่ไร้ผู้คนเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และระงับความร้อนรุ่มที่กำลังเดือดปุด ๆ อยู่ในอก

ลมยามค่ำคืนพัดมาปะทะผิวแก้วเนียน ลลินยืนเกาะราวระเบียงเหล็กดัด ทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่เบื้องล่าง มือเรียวบางกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน เธอสมเพชตัวเองเหลือเกินที่ต้องมาทนดูละครลิงฉากใหญ่ที่สามีและชู้รักร่วมมือกันแสดงต่อหน้าต่อตา โดยมีแม่สามีคอยหนุนหลังอย่างหน้าไม่อาย

"มาหลบมุมร้องไห้อยู่ตรงนี้เองเหรอครับ คุณสะใภ้รอง"

เสียงทุ้มต่ำลึกและแฝงแววราบเรียบดังขึ้นจากทางด้านหลัง ลลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าและหันกลับไปมองผู้มาใหม่

ร่างสูงใหญ่เกือบเก้าสิบเซนติเมตรในชุดสูทเนี้ยบกริบสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ แสงไฟสลัวจากสวนหย่อมสะท้อนใบหน้าคมคายดุดันของเขาให้ดูมีอำนาจและน่าเกรงขามจนคนมองรู้สึกใจสั่น นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเสือคู่นั้นจับจ้องตรงมาที่เธอโดยไม่วางตา

ภาม เพื่อนสนิทที่สุดของพีท และเป็นนักธุรกิจหนุ่มสายดาร์กที่ใคร ๆ ต่างก็ยำเกรง

"คุณภาม" ลลินเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา พยายามกระพริบตาไล่ความชื้นที่ดวงตา

"ลินไม่ได้ร้องไห้ค่ะ แค่ออกมาสูดอากาศข้างนอก พีทอยู่ข้างในกับลูกค้าค่ะ ถ้าคุณภามจะมาหาเขา…"

"ผมบอกหรือครับว่าผมออกมาหาไอ้พีท" ภามขัดขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่กลับทรงอำนาจ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเธอ ระยะห่างที่ใกล้กันทำให้ลลินได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ปนกลิ่นยาสูบจาง ๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ดิบ และอันตราย ต่างจากกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ติดตัวพีทกลับมาเมื่อวันก่อนอย่างสิ้นเชิง

ภามทอดสายตามองออกไปที่วิวเมืองใหญ่เหมือนที่เธอทำเมื่อครู่ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยประโยคที่ทำให้ลลินต้องหัวใจกระตุกวูบ

"บางครั้งคนเราก็ไม่จำเป็นต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่เห็นค่าเราหรอกนะลิน บ้านใหญ่โตที่สวยงามแค่ไหน ถ้าข้างในมันมีแต่ขยะ สู้เดินออกมาพังมันทิ้งไม่ดีกว่าหรือ"

ลลินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย มองเสี้ยวหน้าคมคายของเพื่อนสนิทสามีด้วยความรู้สึกหลากหลาย ประโยคนี้บอกชัดว่าภามรู้เรื่องพฤติกรรมต่ำช้าของพีทและเมจิอยู่ก่อนแล้ว

"คุณภาม หมายความว่ายังไงคะ"

ภามไม่ตอบคำถามตรง ๆ เขาเพียงแค่หันใบหน้ากลับมาสบตากับเธอ แววตาคู่คมสีเข้มคู่นั้นฉายแววบางอย่างที่ลึกซึ้งและดุดัน เป็นสายตาที่แอบมองและเฝ้ารอคอยเธอมาตลอดสามปีโดยที่เธอไม่เคยรู้ตัว ชายหนุ่มจุดยิ้มมุมปากเยือกเย็น

"ผมแค่พูดลอย ๆ น่ะครับ แต่ถ้าวันไหนที่คุณเหนื่อยจนอยากจะพังมันทิ้งจริง ๆ จำไว้ซะนะลิน ว่ายังมีคนพร้อมจะช่วยคุณรื้อ โครงสร้างบ้านหลังนั้นให้พินาศคามืออยู่"

พูดจบภามก็ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้างานไป ทิ้งให้ลลินยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางความมืดและสายลมหนาว ประโยคเตือนสติปนชวนเชิญอันร้ายกาจของภามในคืนนั้น ดังก้องอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า