บทที่ 4 เปลือกหอยที่แตกสลาย (1)

บทที่ 4 เปลือกหอยที่แตกสลาย

ความตึงเครียดหลังจากการปะทะคารมในห้องครัวไม่ได้จางหายไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าของแม่สามีที่เดินกระแทกส้นออกไปจากบ้าน ตรงกันข้าม มันกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ทึบตัน ลอยอวลอยู่ทุกตารางนิ้วในบ้านหลังใหญ่ ลลินขังตัวเองอยู่ในห้องนอนหลังจากวางสายจากชิชา เธอนั่งนิ่งปล่อยให้เข็มนาฬิกาเดินผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าโดยไม่ขยับเขยื้อน ก้อนสะอื้นที่เคยจุกอยู่ที่คอหอยมลายหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความนิ่งชันและแผนการมากมายที่เริ่มตกผลึกในสมอง

เมื่อคืนเธอเพิ่งเจอข้อความในมือถือของสามี แชตสั้น ๆ จากผู้หญิงที่ใช้ชื่อโปรไฟล์ว่าเมจิ ข้อความออดอ้อนระคนนัดแนะที่ทำเอาหัวใจของคนเป็นภรรยาชาหนึบ และในเช้าวันนี้เธอก็เพิ่งฟาดฝีปากกับคุณหญิงประภาจนบ้านแทบแตก ผลลัพธ์ที่ตามมาคือความห่างเหินอย่างสิ้นเชิงของพีท

แทนที่พีทจะรู้สึกผิดหรือเข้ามาขอโทษที่ปล่อยให้แม่ของตัวเองมาด่าทอภรรยาแต่ง เขากลับเลือกที่จะแสดงท่าทีฮึดฮัด ขนหมอนและผ้าห่มย้ายเข้าไปนอนในห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่อีกฝั่งของตัวบ้านอย่างประชดประชัน ตอนที่เดินสวนกันที่โถงทางเดิน พีทไม่แม้แต่จะมองหน้าลลินตรง ๆ เขาทำเพียงแค่ปัดเสียงรำคาญใส่เธอเบา ๆ

"พี่จะไปนอนห้องทำงาน ช่วงนี้โปรเจกต์ใหม่ยุ่งมาก ไม่อยากนอนฟังเสียงถอนหายใจหรือท่าทางงี่เง่าจับผิดของลินให้เสียสมอง"

นั่นคือคำพูดของสามี ผู้ชายที่เคยบอกว่าจะรักและปกป้องเธอไปตลอดชีวิต ลลินมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้เดินไปดึงรั้งแขนเสื้อของเขาเพื่ออ้อนวอนเหมือนเมื่อก่อน ความรักที่มันเคยเต็มเปี่ยมบัดนี้เหมือนแก้วที่โดนทุบจนร้าวระแหง รอวันร่วงกรายเป็นเศษกระจกคม ๆ ที่พร้อมจะกรีดแทงทุกคนที่เหยียบย่ำมัน

ลลินเลือกที่จะใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว ในเมื่อพีทอ้างว่างานยุ่งและอยากอยู่เงียบ ๆ เธอ ก็จัดให้ เธอยังคงทำหน้าที่ในบ้านตามปกติ สั่งแม่บ้านจัดสำรับอาหาร จัดแจงเสื้อผ้าส่งซัก แสร้งทำตัวเป็นเปลือกหอยที่นิ่งสนิทไร้ความรู้สึกเพื่อไม่ให้พีทไกวตัวทัน แต่ในทางลับ มือเรียวบางกลับกดส่งข้อความหาคอนเนกชันเก่า ๆ และเพื่อนสนิทอย่างชิชาเพื่อสืบประวัติของผู้หญิงที่ชื่อเมจิอย่างเงียบเชียบที่สุด

ข้อมูลที่ได้กลับมาในวันต่อมาทำเอาลลินต้องแค่นยิ้มสมเพช

เมจิเป็นเพียงเด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปี เรียนยังไม่ทันจบดีด้วยซ้ำ แต่ได้เข้ามาทำงานในฐานะพนักงานพาร์ทไทม์ของทีมการตลาดในโปรเจกต์อัญมณีชุดใหม่ที่บริษัทของพีท ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นในออฟฟิศอย่างลับ ๆ ก่อนจะขยายวงกว้างออกไปตามร้านอาหารหรูยามค่ำคืนและเลาจ์วีไอพี

ลลินกำกระดาษรายงานประวัติส่วนตัวของเมจิแน่นจนมันยับยู่คามือ มิติความมักง่ายของพีทมันตื้นเขินกว่าที่เธอคิดไว้มาก เขากล้าคว้าเด็กคราวรุ่นน้องที่ไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาเหยียบย่ำหัวใจภรรยาที่แต่งงานออกหน้าออกตาตามกฎหมายได้อย่างหน้าไม่อาย

เวลาผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์ วันที่ลลินรู้ดีว่าจะต้องมาถึงก็มาถึงจนได้

ที่ตระกูลของพีทมีการจัดงานเลี้ยงเปิดตัวคอลเลกชันอัญมณีใหม่อย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง งานนี้เป็นการรวมตัวของเหล่าไฮโซ นักธุรกิจ และนักข่าวจากทุกสำนัก พีทเดินเข้ามาในห้องนอนใหญ่ในช่วงบ่าย สายตาของเขากวาดมองลลินที่กำลังนั่งแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกด้วยท่าทางปั้นปึง

"คืนนี้คุณต้องไปร่วมงานด้วยนะลิน" พีทสั่งเสียงเฉียบ ขัดกับบรรยากาศที่จืดชืดระหว่างกันมาหลายวัน

"คุณแม่กำชับมาว่ายังไงก็ต้องไป ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด เราต้องรักษาภาพพจน์คู่รักในสังคมเอาไว้ ห้ามแสดงท่าทีอมทุกข์หรือทำให้คนอื่นระแคะระคายเรื่องที่เราทะเลาะกันเด็ดขาด เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม"

ลลินหันไปมองสามีในกระจก เธอแต่งแต้มริมฝีปากด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ ขับให้ใบหน้ารูปไข่ดูเฉี่ยวคมและทรงพลังขึ้นอย่างที่พีทไม่เคยเห็นมาก่อน

"เข้าใจค่ะ พีทไม่ต้องห่วงหรอก ลินรู้หน้าที่ของตัวเองดี"

"ก็ดี" พีทพึมพำ สายตาแอบไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อเห็นลุคใหม่ของภรรยาที่ดูสวยแพงและนิ่งสงบจนน่าขนลุก แต่เขาก็เลือกที่จะสะบัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปแล้วเดินออกไปรอที่รถสปอร์ต

เมื่อไปถึงงานเลี้ยง แสงไฟจากโคมระย้าระยิบระยับและเสียงดนตรีคลาสสิกขับกล่อมบรรยากาศให้ดูหรูหราสมฐานะพวกคนรวย พีทขยับเข้ามาโอบเอวของลลินในทันทีที่ก้าวเข้าสู่บริเวณหน้างาน แฟลชจากกล้องนักข่าวรัวสาดเข้ามาไม่ยั้ง พีทคลี่ยิ้มกว้าง สวมหน้ากากสามีแสนดีผู้รักภรรยาสุดหัวใจได้อย่างแนบเนียน

ลลินเองก็ยกยิ้มบาง ๆ ยืนเคียงข้างเขาอย่างสง่างามในชุดเดรสยาวผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผุดผ่องของเธอให้เด่นสง่าท่ามกลางฝูงชน

"ตายจริง แม่ลลิน คืนนี้แต่งตัวดูมีราศีขึ้นมาหน่อยนะ แต่เพชรที่คอเนี่ย เล็กไปหรือเปล่าตาพีท" เสียงแหลมเล็กของคุณหญิงประภาดังขึ้นจากด้านหลัง แม่สามีเดินควงคู่มากับสะใภ้ใหญ่ขยับเข้ามาจิกกัดทันทีตามความเคยชิน

"เดินคู่กันคนอื่นเขาจะคิดว่าบ้านเรางก ดูแม่รสสิ คืนนี้จัดเต็มสมฐานะลูกสาวธนาคารใหญ่ ไม่เสียแรงที่ฉันเลือกมาเป็นสะใภ้คนโต"

"สวัสดีค่ะคุณแม่" ลลินยกมือไหว้เรียบ ๆ ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือเจ็บปวดกับคำบลัฟเรื่องเครื่องเพชรเหมือนทุกครั้ง ความนิ่งเฉยของเธอทำให้คุณหญิงประภาขมุกขมัวในใจชวนขัดใจอยู่ไม่น้อย

แต่ในจังหวะที่ลลินกำลังจะเบือนหน้าหนี สายตาของเธอ กลับไปสะดุดเข้ากับร่างระหงในชุดเดรสสั้นสีชมพูพาสเทลที่ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เมจิ