บทที่ 10 รอยจูบ (2)

บทที่ 10 รอยจูบ

"เธอมาที่นี่ได้ยังไง ใครเชิญเธอไม่ทราบ! แล้วนี่ทำไมถึงมากับไอ้ภาม!"

ภามไม่ได้แสดงอาการตกใจ ชายหนุ่มเพียงแค่ตวัดสายตาคมกริบดุจพญาเสือลงมองพีทด้วยความเหยียดหยาม มุมปากยกยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น 

"ไอ้พีทมารยาทน่ะมีไหม ลลินมาในฐานะที่ปรึกษาพิเศษและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทกวางเจาอสังหาฯ ของกู งานนี้เป็นงานร่วมทุนระดับชาติ กูมีสิทธิ์พาใครมาก็ได้หรือมึงมีปัญหา"

คำว่าผู้ถือหุ้นรายใหญ่และที่ปรึกษาพิเศษเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางแสกหน้าของพีทและคุณหญิงประภาที่เดินตามมาสมทบ

"ไม่จริง! นังลลินเนี่ยนะผู้ถือหุ้น แกไปเอาเงินมาจากไหนนังผู้หญิงหน้าด้าน!" คุณหญิงประภาแผดเสียงแหลมลืมตัว ท่าทางผู้ดีไฮโซแตกสลายลงในพริบตา 

"เมื่อวานแกยังกราบเท้าขอความเมตตาจากพวกฉันอยู่เลย วันนี้คิดจะมาเกาะผู้ชายคนอื่นเพื่อชูคอในสังคมเหรอ!"

ลลินไม่โกรธ เธอยืดตัวตรง แววตานิ่งสนิทพลางแค่นยิ้มสมเพช 

"คุณหญิงประภาคะ กรุณาตื่นจากฝันกลางวันเถอะค่ะ ลินไม่เคยจำได้ว่ากราบเท้าใคร มีแต่หมาบ้าบางตัวที่เที่ยวเห่ากรรโชกไล่คนอื่นออกจากบ้าน แล้วก็กรุณาดูบัตรเชิญในมือคุณภามด้วยนะคะ ว่าระดับพวกคุณ มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งคนของตระกูลกวางเจาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"แก นังลลิน!" คุณหญิงประภาเต้นผาง หน้าดำหน้าแดงด้วยความอับอายยามเห็นสายตาของแขกในงานที่มองมาด้วยความสมเพช

"พีทขอตัวลลินไปคุยส่วนตัวหน่อย" พีททนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเอื้อมมือหมายจะไปกระชากข้อมือของลลินออกจากการเกาะกุมของภาม

แต่ยังไม่ทันที่มือของพีทจะแตะถูกผิวกายของเธอ มือหนาอันทรงพลังของภามก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพีทไว้แน่น บีบเน้นจนกระดูกของพีทแทบจะลั่นดังก๊อก พีทหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด

"อย่า-แตะ-ต้อง-คน-ของ-กู" ภามเน้นเสียงทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นยะเยือกแฝงด้วยกระแสจิตสังหารอันรุนแรงจนพีทถึงกับเสียวสันหลังวาบ 

"ถ้ามึงยังอยากให้โครงการคอนโดกระจอก ๆ ของมึงได้อนุมัติผ่านผังเมืองในวันพรุ่งนี้ ก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะสั่งถอนทุนทั้งหมดแล้วปล่อยให้ตระกูลมึงล้มละลายภายในคืนเดียว!"

พีทหน้าซีดเผือด สายตาของเขาเหลือบมองภามด้วยความหวาดกลัว สลับกับมองลลินที่กำลังส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้ ในเกมธุรกิจตระกูลเขาเป็นเพียงเบี้ยล่างของภามมาโดยตลอด และคำขู่ของภามไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการบนเวที ลลินขอตัวเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อซับหน้า บรรยากาศในมุมทางเดินมืด ๆ หลังห้องจัดเลี้ยงค่อนข้างปลอดคน ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับเข้างาน ร่างของพีทก็พุ่งออกมาจากมุมตึกและกระชากแขนเธอเข้าไปในมุมอับสายตาทันที

"ปล่อยนะพีท เป็นบ้าอะไรอีก" ลลินตวาดเสียงต่ำ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างรังเกียจ

"เออ! ฉันเป็นบ้า บ้าที่เห็นเมียเก่าใจกล้าหน้าด้านมาอ่อยเพื่อนสนิทของฉัน" พีทตวาดกลับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความหึงหวงที่ปิดไม่มิด 

"ลลินเธอทำแบบนี้ได้ยังไงฮะ! นอนกับมันแล้วใช่ไหม! ถึงได้ชูคอมาเย้ยฉันในงานแบบนี้! แรดเงียบดีนี่หว่า สามปีที่อยู่กับฉันทำเป็นรักนวลสงวนตัว ทำเป็นจืดชืด ที่แท้ก็ร่านอยากได้เพื่อนผัวจนตัวสั่น!"

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวของลลินฟาดลงบนใบหน้าของพีทอย่างแรงจนหน้าหัน เสียงฝีมือดังก้องในทางเดินเงียบเชียด พีทยกมือขึ้นกุมแก้ม หันกลับมามองเธอด้วยสายตาตาโตเคียดแค้น

"หุบปากสกปรกของคุณซะพีท!" ลลินเชิดหน้าขึ้น ดวงตาฉายประกายสะใจอย่างถึงที่สุด 

“คุณไม่มีสิทธิ์มาตราหน้าฉัน การที่ฉันจะนอนกับใคร มันก็เรื่องของฉันและใช่! ฉันนอนกับคุณภามแล้วและอยากรู้ไหมล่ะว่ามันเป็นยังไง"

ลลินขยับก้าวเข้าไปใกล้พีท ก้าวหนึ่ง ยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของอดีตสามีด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าบาดลึกไปถึงสรวงสวรรค์

"คุณภามเขาทำถึงใจกว่าเยอะเลยพีท! เขาใหญ่โต สมชายชาตรี กระแทกลินจนเตียงสะเทือนทั้งคืน ไม่เหมือนไอ้กระจอกอย่างแกที่ทำตัวจืดชืด ห่วยแตก ทำสองสามทีก็เสร็จสมน้ำหน้าหนูเมจิเนาะที่ได้ของเหลือเดนไร้น้ำยาแบบพีทไปครอง!"

"ลลิน! นังร่าน!" พีทฟิวส์ขาดเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบหน้าเธอคืนด้วยความสุมไฟแค้น

แต่ฝ่ามือของเขาต้องค้างกลางอากาศอีกครั้ง เมื่อร่างสูงใหญ่ของภามเดินก้าวเข้ามาในมุมมืดนั้นช้า ๆ ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเข้ามาบังร่างของลลินไว้ทางด้านหลัง แววตาเสือร้ายจ้องมองพีทคล้ายกำลังมองเหยื่อที่กำลังจะถูกขย้ำแยกชิ้นส่วน

"มึงอยากลองดีกับกูจริง ๆ ใช่ไหมไอ้พีท" ภามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแรงกดดันจากร่างกายของเขาทำให้พีทต้องค่อย ๆ ลดมือลงช้า ๆ หน้าซีดสลับแดงด้วยความอับอายและหวาดกลัว

"ลินกลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว ผัวอยากฟัดคุณต่อจะแย่แล้วครับ" ภามหันไปเอ่ยกับลลินด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเซ็กซี่อย่างตั้งใจให้พีทได้ยินชัดเจน

ลลินจุดยิ้มมุมปาก เธอก้าวเข้าหาภาม แสร้งทำเป็นจัดเนคไทและคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาให้เข้าที่ แต่ในจังหวะนั้นนิ้วเรียวที่เคลือบด้วยยาทาเล็บสีแดงสดของเธอจงใจลากครูดเบา ๆ ไปตามลำคอแกร่งของภามจนขึ้นรอยเล็บจาง ๆ และเธอก็จงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ แสร้งทำเป็นกระซิบกระซับ แกลับกดริมฝีปากอิ่มที่แต้มลิปสติกสีแดงก่ำลงบนปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของภามอย่างหนักแน่น!

จุ๊บ...

รอยลิปสติกสีแดงสดประทับตราหราเด่นชัดอยู่บนคอเสื้อของภามอย่างจงใจ เป็นเครื่องหมายตีตราจองและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย 

ต่อหน้าสายตาของพีทที่ยืนมองอยู่ และในจังหวะนั้นเอง เมจิที่เดินตามหาพีทก็ก้าวเข้ามาเห็นภาพรอยลิปสติกสีแดงบนคอเสื้อของภาม และสายตาเยาะเย้ยของลลินเข้าพอดี

"เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นค่ะพีท หนูเมจิ" ลลินหันไปส่งรอยยิ้มอันน่าขนลุกให้สองคนนั้น ก่อนจะหันไปคล้องแขนแกร่งของภาม 

"ไปกันค่ะคุณภาม คืนนี้ลินจะปรนเปรอคุณให้สาสมใจเลยค่ะ"

ภามหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ ชายหนุ่มโอบเอวคอดกิ่วของลลินพาก้าวเดินออกจากงานเลี้ยง ทิ้งให้พีทยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเอง และเมจิที่ยืนหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและหวาดหวั่น เกมแค้นครั้งนี้ เบี้ยตัวแรกได้ถูกวางลงแล้ว